Ik hoop dat dat niet geen probleem is

Omdat ik een mensenvriend ben en een gewaardeerd popkenner heb ik mij maandag in de jungle van Kessel-Lo gewaagd. Bestemming was jeugdhuis De Zoenk waar de Leuvense punkscène en masse op het appel verscheen. Met en masse bedoel ik dat er een dikke vijfentwintig man was. Niet slecht voor een punkrock in tijden van hittegolf. De Zoenk zelf was een soort verlaten Chirokampplek met alle charmes van een net ontvluchte SS-kazerne.

Shortcut opende de avond te vuur en te zwaard en ze deden dat beter dan ik op basis van mijn herinneringen had verwacht. Om maar aan te geven dat mijn door jarenlang alcoholgebruik en herpes aangetaste hersentjes tegenwoordig narratiever meer in de knoop zitten dan die laatste film van David Lynch. Shortcut: ze zullen Michael Jackson niet snel opvolgen als kings of pop maar er zijn heus wel ergere groepjes om een half uurtje naar te luisteren.

Another Effort volgde en het was een hele verdienste dat ze er al stonden. Frontman annex toffe peer Cedric heeft hemel en aarde bewogen om een ietwat steady line-up rond zich te verzamelen. Die is er nu en steady zou zelfs als onderstelling mogen gelden. Cedric gloeide van contentheid en waagde zich zelfs aan enige sprongetjes. Of hij moest zijn gek geworden van de hitte, die alomtegenwoordige loden vloek. Eens het weer wat afkoelt, wil ik hen nog eens uitchecken.

Exit On The Left rondde af en was ik een meisje geweest dan zou mijn onderbroek achteraf doorweekt zijn van meer dan enkel zweet. Potverdikke, wat een sexy kerels! Wat een straffe nummers! Wat een geweldig charisma! Wat een lage, sensuele, seculiere muziek! Wat een intellectuele, vocale, heilige muziek!

Tot zover.

Birth of the fool

Juni is voorbij gevlogen als een olifant met vleugels die zich beroepsmatig specialiseert in het koud maken van leeuwen en tijgers. Old man Plinius noemt zoiets een leontofonos heb ik mij laten vertellen door een tijger. Juni was een goedgevulde leontofonos.

Gefilmd:

• Forgotten Silver (1995) van Peter Jackson & Costa Botes
• Secretary (2002) van Steven Shainberg
• Once (2007) van John Carney
• WALL-E (2008) van Andrew Stanton
• Good Dick (2008) van Marianna Palka (Een terrasfilm, geen pornofilm.)
• Dirty Mind (2009) van Pieter Van Hees (Ik zou hier hetzelfde grapje kunnen maken.)

Geboekd:

• No Wave - Post-punk. Underground. New York. 1976-1980. (2008) van Thurston Moore & Byron Cooley
• Nemen Wij Dan Samen Afscheid Van De Liefde (2008) van Paul Baeten Gronda
• Maus I - Mijn Vader Bloedt Geschiedenis (1995) van Art Spiegelman
• Maus II - En Hier Begon Mijn Ellende Pas (1994) van Art Spiegelman

Ge-Laatste Uurd:

38) Muziek over muziek: Tullycraft - Pop Songs Your New Boyfriend's Too Stupid To Know About. Toon mij een vrouw die iets kent van muziek en ik trouw er direct mee. 't Is toch waar, zeker? (Klik!)

39) Salut, bye bye, tot ziens: Leonard Cohen - Hey, That's No Way To Say Goodbye. De Lenny, godverdikke. Kon toch niet ontbreken. Geweldig nummer ook. Onlangs nog niet geheel onaardig gecoverd door the Lemonheads als duetje met Liv Tyler. De rest van coverplaat Varshons is bagger, zo heb ik uit goede bron. Wat wil je ook met zo'n titel? (Klik!)

40) Stay now: Maurice Williams & the Zodiacs - Stay. Een kort en vrolijk doowopdeuntje om de bittere pil van het afscheid te verbloemen. Ik ga je missen, K-Fizz! (Klik!)

Kortom, 't is hier gedaan met de pret qua Laatste Uur. Er zijn er veertig gepasseerd. Nu ja, negendertig en één bootlegversie courtesy of San F. Bootlegger. Ik was van de partij in drie vierde van de afleveringen maar ik heb dan ook geen leven. Verdere statistieken:

Uiteindelijk blijft de heerschappij van de States overduidelijk in mijn songkeuze. Hun dreigende absolute meerderheid is verhinderd door een sterke revanche van het Verenigd Koninkrijk. Ons eigen vaderlandje is na een sterk begin afgezakt en eindigt uiteindelijk in gelijkspel met datzelfde Verenigd Koninkrijk. Canada, Frankrijk en Nederland zijn weinig talrijk vertegenwoordigd maar zorgen toch voor enige variatie. Vier van mijn dertig bijdrages waren op de een of andere manier Joods getint.

Hoe moet het nu verder? Op welke radiozender moet ik nu over muziek leuteren? De verdere plannen in die richting onthul ik wel als het zo ver is. Ik kan nu al zeggen dat er deze zomer wel een tweede seizoen van onze reeks Mixtape Madness aan zit te komen. Ik kijk er al naar uit.

U toch ook?

De eenzaamheid van de president

Ik heb de stijl maar niet de gratie. Ik heb de kleren maar niet het gezicht. Ik heb het brood maar niet de boter. Ik heb het raam maar niet de luxaflex. Maar ik ben groot in Amsterdam. De homeboys van Perdu sloten vrijdag hun jaar af met het Definitieve Eindfeest en ondergetekende was uitgenodigd. Je bent een troetelbelg of je bent het niet. Ik ben bovendien ontzettend feestvaardig, zo feestvaardig als een verdwaalde kogel.

Wanneer mijn trein halte houdt in Rotterdam zit ik wat Jeugd Van Tegenwoordig voor me uit te flowen: "De K / De E / De R / De K / De kerk". Net op dat moment passeren we een gigantische moskee. Ik overwin mijn schaamte en de trein treint verder richting Amsterdam. Ik heb het station nauwelijk verlaten of uit een Johnnymobiel schalt Wanna Be Startin' Somethin'. Ook hier wordt gerouwd. Uit Café Stopera weerklinkt dan weer Toppertje. Ik voel me onmiddelijk thuis. In Perdu is er koffie en entertainment. Het codewoord van de avond is definitie. Post-its geven iedereen de kans alles wat los of vast zit te omschrijven. Ik kroon mezelf maar tot Belg.

David Sneek opent de avond met een betoog over Humpty Dumpty, de Académie française en de ethiek van Spinoza.

Hedde Zijstra heeft het over kennis. Aan de hand van een paar heerlijk quotes van Donald Rumsfeld onderzoekt hij de notie unknown known. Aan het einde ontspoort het mij iets teveel richting taalkunde.

K. Michel leest drie gedichten voor over een tekenaar, over een landkaart, over Pinocchio. Zeer mooi.

Martin van der Galiën gebruikt zijn tijd om Perdu aan de schandpaal te nagelen als subsidie verslindende linkse kerk, als lanterfanten onder de noemer cultuur, als ego, veel ego. Heerlijk herkenbaar discours.

Tjer Bakker (?) duidt het woord nieuw aan als het grootste probleem van deze tijd. Ik zou er persoonlijk Piet Huysentruyt nog aan toevoegen maar de man heeft een punt.

Miek Zwamborn skypet live vanop de grens tussen Oostenrijk, Zwitserland en Italië. Doe ik volgende keer ook. Bespaart mij vijf uur trein. Miek heeft een paar reuzeleuke flarden woordenboek aan elkaar genaaid.

Geert Simonis, allez ja, ikzelf dus. Ik ben een beetje zenuwachtig en het is ondertussen nogal benauwd. Al bij al valt het wel mee. Liefhebbers of nieuwsgierige Galliërs kunnen mijn tekst alhier schnitzelen. Reacties zijn positief al vinden sommige mensen het te theoretisch. Dat ze godverdomme eens netjes mijn zak kussen.

Matthijs Ponte mixt filosofie en poëzie aan elkaar. Beetje Beckett, beetje readymade, serie Het. Nice.

Hilde Meeus analyseert het fascinerende verschijnsel muskaatnoot in het Engels en raakt ermee weg. De roots van alle woorden blijken naar testikels te verwijzen. Wie had dat durven dromen?

Zodra de woorden zijn weggewaaid, barst het feest pas echt los met klezmergezelschap Trio C Tot De Derde. Party like it's 1948! Ik dans als een beertje, een kleutertje, een wildeman, een zwetende otter. Gelukkig ben ik niet alleen. De heren smijten de Lambada ertussen alsof het niets kost. Funkytown laten ze naadloos overgaan in Hava Nagila. De DJ-set achteraf begint met een half uur Michael Jackson en dat mag. Even later neemt Trio C Tot De Derde de DJ-set doodleuk over door te een potje te jammen op Blue Monday. Bloody nice!

We drinken een biertje en daarna - ach ja, waarom ook niet? - nog eentje. We zijn maar één keer jong. We socializen, we netwerken, we discussiëren over Animal Collective, het marxisme en paus Benny. Daarna komt de afwas en als het weer licht is, kan ik de trein op om te crashen in tweede klasse. Het random fotoverslagje vindt u alhier.

Nationalists make the best lovers for you

Gisterdag, Zwarte Donderdag Mechelen bezocht in het uitmuntende gezelschap van Big Nasty J. en Die Lore. De openingsdag van het Dijlefestival Deflux had mij er toe gebracht mijn bekende aversie voor Mechelen even opzij te schuiven.

Vooreerst De Staat. Nederlands gitaarhoop in bange dagen. Ze slepen een onbescheiden berg lovende recensies met zich mee dus ik was benieuwd. Hoekige gitaarrock met één been in de blues en het andere in het lawaai. Soms neigde het naar T.C. Matic toe en soms niet. Niet alles was even goed maar toen de übercoole leadgitarist een portie slide bovenhaalde, kon ik wel smelten. De Staat: hun naam is klein maar hun daden bennen groot. Bonuspunten voor de paarse hofnar op cowbell en synths.

Staat of geen Staat uiteindelijk waren we gekomen voor De Jeugd Van Tegenwoordig. De oerknal, de openbaring, de overompeling van de eerste keer was er niet meer bij. Bleef over: Onzin met een grote O, waanzin met een grote W en met blikjes bier smijten. De gewaldige beats en de liters charisma hielden De Jeugd zonder verdere problemen overeind. Deze zomer spelen ze overal in België: mis hen niet.

Eens thuis liep het nieuws van Zwarte Donderdag binnen. We zullen je missen, Farrah.

De leontofonos, soepordinatoren met balletjes & satelliet suzy bijzinnen

Ontwaken om zes uur, Colombiaanse oploskoffie drinken en crap schrijven is zilver. Met de auto rondrijden gelijk een grote meneer en met de kleine zus ministry of silly walks spelen is goud. De kers op mijn slagroom, mijn gisterdag, mijn zondag, mijn eerste zomerdag was desalniettemin Jazz Op Zondag te Stuk. Eigenlijk houd ik niet van kersen. Dura uitdrukking sed uitdrukking.

Daar zat ik op het terras met Sander Yezerskiy en Ine Benzine. Jokke Schreurs en Koen De Cauter, snorren met gitaren, tokkelden deuntjes gelijk in Sweet And Lowdown van Woody Allen. Beetje jazz, snuifje zigeuner, flardje Balkan, mespuntje Parijs. Leukste waren de twee liedjes gezongen door een mevrouw. Een derde hond in het kegelspel die meer had mogen blaffen.

Verder viel er weinig te lachen. Van Duvel krijg ik hoofdpijn. Van Radio 1 mag er geen Laatste Uur meer komen. Van Sander mag ik geen existentialist zijn. Van de flikken mag ik niet rondlopen met een damesfiets op mijn schouders.

Nu is niet de tijd voor jouw tranen.