zaterdag 5 juni 2010

Kuil naar de andere

"Ik hoop dat de regen jou bevalt zoals hij ook steeds mij bevalt," croont Stijn Meuris uit de autoradio. Buiten drapeert de zon een nevel van vierendertig graden over de wereld. Mijn broer rijdt met een souplesse die ik nooit zal bezitten. Ondanks dat besef volgde ik afgelopen week zes uur rijles. Dat moet zo van the man na een tweede buis op het praktisch rijexamen. In totaal heb ik meer dan twintig lessen gevolgd. Dat is genoeg om alleen te mogen rijden met een L. Tenzij de rijschool daar bezwaar tegen heeft. Drie keer raden welk nieuws ik donderdag te horen kreeg.
Aanbevolen achtergrondmuziek: Paul Revere & The Raiders - (I'm Not Your) Steppin' Stone (Klik!)
Yep, de rij-instructrice - ze heeft een naam als van een stad waar een hertog van Bourgondië kan sneuvelen - vond het onverantwoord mij alleen - doch met de L-vlag gehesen - de weg op te laten gaan. Terwijl het nota bene mijn vorige rij-instructrice, bij wie ik dubbel zo veel les had gevolgd, was die had geopperd dat attest te behalen. Vooral omdat ik zo omzeil dat eind augustus mijn theorie vervalt. Geen idee wat de mogelijkheden zijn om in beroep te gaan tegen het oordeel van de rij-instructrice maar ik denk dat ik maandag toch even naar de rijschool bel.
Aanbevolen achtergrondmuziek: The Monkees - (I'm Not Your) Steppin' Stone (Klik!)
Als ze daar de rij-instructrice volgen, zal ik mijn gelijk halen via bruut geweld. Ik ga achter haar aan. Ik ga haar in de boeien slaan. Ik ga haar in de kelder opsluiten. Ik ga haar constant naar de plaat van Team William laten luisteren. Ik ga haar verdoven met de loden pijp van mijn grootvader. Ik ga haar schedeldak loszagen tot ze bijkomt van de pijn. Ik ga urineren op haar hersenen tot ze kermt. Ik ga haar hart flamberen boven een bunsenbrander tot ze sterft.
Aanbevolen achtergrondmuziek: The Sex Pistols - (I'm Not Your) Steppin' Stone (Klik!)
Omdat ze weigerde mij alleen te laten rijden, ja maar ook omdat ze irritant is. Beeld u het betwetertje van het tweede jaar lagere school in met een zeurderige piepstem. En plus gebruikt ze voortdurend "hun" als onderwerp van een zin. Hun doen dit, hun doen dat, hun mogen niet alleen met een L de weg op. De zes uur die ik deze week met haar in een wagen doorbracht, wilde ik haar minstens eens per kwartier lynchen, vierendelen, kielhalen of vergassen. Die wagen was een Mercedes.
Aanbevolen achtergrondmuziek: Minor Threat - (I'm Not Your) Steppin' Stone (Klik!)
Mijn bus naar Leuven is een Mercedes. Nagejaagd door herinneringen sla ik Victor Bockris' biografie van Andy Warhol open. 398 frank heeft die mij destijds gekost. Waar en wanneer heb ik niet genoteerd. Ik vermoed dat het die boekenbeurs was waar ik alles van Salinger insloeg. Niet zo heel lang daarna ben ik begonnen met in elk aangekocht boek plaats en datum te krassen. Ondertussen heb ik dat al een tijdje afgeleerd. 't Kan verkeren.
Aanbevolen achtergrondmuziek: David Bowie - Andy Warhol (Klik!)
Op pagina vijfenzeventig vertelt Bockris hoe Warhol het eerste jaar dat hij reclametekenaar was in New York elke dag een postkaart stuurde naar zijn moeder in Pittsburgh met de boodschap: "Met mij gaat het goed en ik schrijf morgen opnieuw." Misschien moet ik een soortgelijke briefwisseling opstarten met mijn moeder. Op pagina negenennegentig vind ik een bladwijzer uit de tijd van toen. Een papiersnipper met een indrukwekkend staaltje subtiele humor van superieur niveau op.

"Er waren eens 3 Turken die moesten gaan werken van pa: De 1e Turk komt terug met een zak vol 1 frankskes, pa: Hoe komt gij daaraan? De Belgen zijn te lui om hun 1 frankskes v.d. grond op te rapen zegt de 1e Turk. De 2e Turk komt daar af met een zak vol 20 BEF stukken. Hoe komt gij daaraan," vroeg pa Turk. wel, zegt die 2e Turk, de Belgen zijn te lui om hun kar v/d winkel terug te zetten. De 3e Turk komt daar af met ne zak vol 1000 BEF. Hoe hebt gij dat gedaan?" vroeg pa weer. Wel ik ben op de luchthaven gaan staan zie volgende"

De volgende papiersnipper heb ik niet bijgehouden. De afloop van de grap valt moeilijk in te schatten. De grap kan enkel afkomstig zijn van Robby. Verveelde communicatie tijdens de namiddagstudie in een ver vervlogen examenperiode op de middelbare school. Toen zou ik Robby zeker als vriend hebben omschreven, heden aarzel ik.
Robby studeerde Handel, de laagst mogelijke richting van de school. Hij woonde op tien minuten fietsen van mij. Tien en niet vijf omdat the man de A24 tussen onze woonsten had gelegd. Langs die snelweg stond Robby regelmatig te moonen, zo wilde de legende het. Dat scheen hij ook te doen langs het fietspad dat loopt van Helchteren naar Neerpelt, tussen bossen en velden, een oude spoorlijn. Geen idee of er ooit een fietser of automobilist verongelukt is door die kont.
Robby was een brutaaltje maar hij kwam ermee weg. Een soort Hechtelse Erich von Stroheim, the boy you loved to hate. Naast een stereotype - Handel studeren én brutaal zijn? No shit! - was Robby onmiskenbaar een individu. Hij viste bijvoorbeeld. Hoeveel medestudenten van uw middelbare school visten op karpers en aanverwanten? Robby was cool op een uncoole manier of vice versa. Ik was uncool op een uncoole manier.
Ik keek op naar Robby, ik bewonderde hem. Hij werkte woensdagnamiddagen achter de vleestoog van een supermarktje in Eksel. Hij had twee gsm's, een officiële waar zijn ouders weet van hadden en een reserve voor als zijn ouders zijn officiële in beslag hadden genomen. En dat was in het vierde middelbaar! Ter illustratie: ik ben pas een gsm-schaap geworden in eerste kan.
Eens in die eerste kan verdween Robby verrassend snel van mijn radar en ik hoogstwaarschijnlijk van de zijne. Ik heb hem nog één keer gezien. Ik werkte in de Ark, hij ging er uit. Hij was dronken en kwam vertellen hoe hij net op zijn schoenen had gekotst. Een goed gesprek, quoi? Op internet las ik dat Robby als bijberoep springkastelen verhuurt. In Het Belang Van Limburg las ik dat een IJslandse internetbank al zijn spaargeld heeft opgevreten. Typisch Robby, vroeger was hij ook al geobsedeerd door pecunia.
Ik heb geen pecunia. Ik heb geen kots op mijn schoenen. Ik heb geen rijbewijs. Ik hoop dat de regen jou bevalt. Met mij gaat het goed en ik schrijf morgen opnieuw.

Labels: , , , , , ,

1 Comments:

Blogger Geert S. Simonis said...

Net gebeld. Niks beroepsprocedure mogelijk. Wel met de grote baas mogen spreken. Ik ken een rijschool waar ze mij nooit meer zien.

juni 07, 2010 4:04 p.m.  

Een reactie posten

<< Home