maandag 3 juli 2006

Van onze reporter ter plaatse

Purist zijnde drink ik mijn koffie zwart en ben ik tegen alles wat riekt naar kleurenkoffie. Couleur Café kan ik dan weer wel apprecieren. En flauwe woordspelingen ook, zoveel is duidelijk.
Het was zelfs uitverkocht gisteren. Geen probleem voor Verlichte Geesten als mezelf die op voorhand hun ticket bemachtigen via de zogenaamde "voorverkoop".
Minder goed nieuws echter voor enkele dwaze meiden en een stonede kop uit mijn directe omgeving die hoopten nog een ticket aan de kassa te kunnen fixen. Enfin de stonede kop is nog binnen geraakt, naar men zegt. De dwaze meiden hebben botsauto gereden met allochtonen. A win-win situation if there ever was one.

Maestro, Musica! DJ Lefto draaide een lekkere mix ineen van hiphop, funky stuff en het spul waar ze dromen van maken. Het had allemaal bitter weinig te maken met zijn Blue Note-compilatie van een paar jaar terug en de volle twee uur heb ik het niet volgehouden. Niettemin: nice.

Mo & Grazz: de formule werkt. Maar de show hing met haken aan elkaar. De overgang tussen liedjes en scratchintermezzo's verliep niet altijd even vlot. Daarenboven leek Mo een beetje babbelziek. We vergeven het haar met plezier: ze is namelijk in blijde verwachting van een klein muzikantje. Dat ze bij het verlaten van het podium op haar bek ging ("I do my own stunts. Don't try this at home.") bewees dat het hier om een stelletje crowdpleasers ging. Een dezer dagen toch maar de CD oppikken.

Zoals te verwachten viel, liet juffrouw Chapman me koud maar de rest van de tent leek zich wel te amuseren. Vive la Fête dan maar. Expectations were low: ik heb er twee CD's van die ik samen misschien vijf keer heb gedraaid. En toch: dit optreden zou men in bijbelse tijden een openbaring genoemd hebben. Alle clichés werden bevestigd: Daan-achtige synthesizers, Talking Heads-achtige baslijnen, herinneringen aan de late Noordkaap en de vroege Monza. Flashbacks naar hitjes uit de jaren tachtig zoals Enola Gay van GodWeetWie. Simplistisch maar o zo effectief. Simplistisch zoals Koot en Bie dat ooit waren. Simplistisch zoals Ramones dat soms is. Simplistisch zoals Kraftwerk dat soms is. Een perfect hybride kruising tussen die twee. Totaal loos gegaan. Is pogo het goede woord? Is pogo überhaupt a word at all? Ik ken ondertussen twee CD's die een luchtje mogen scheppen buiten de kast.

De man van de dag: ladies and gentlemen: mister George Clinton. Een van de vreemdste dingen die ik ooit heb gezien op een podium. Een gitarist in een luier! Een stuk of vijf-zes vocalisten, als het er niet meer zijn! Een gigolo met een lange rubberen neus! Georgie zelf!
Qua participatie zweeft hij een tweetal treden boven Brian Wilson. Meneer Clinton kwam pas tijdens het derde nummer het podium op. Als hij zingt dan praat hij op een manier die aan rappen doet denken. Zij het dat rappen meer zou moeten zijn dan het scanderen van obscene slogans. Of wat dacht u van het pareltje: "Suck my soul and I will lick your fucking emotions"?
Na een dik uur verliet iedereen het podium op wat oude zakken na. Een praatje over het grote, legendarische Funkadelic leidde een psychedelische jam in. Een confituur uit een goed jaar en een goede dimensie. Free your mind and your ass will follow indeed! Een klein half uur later volgde de grote finale met all-time classic Atomic Dog en een funky groove waarover oude rock & roll-teksten werden gezongen/gerapt/gescandeerd.
Verder het vermelden waard: een (echt) stukje rap van kleindochter Clinton. Vozer dan Kleine Kim het kan dromen. Als we dan opa Clinton een pretsigaret met haar zien delen, kijken we toch eventjes vreemd op. But funky it was. En stoffig. En warm. En vermoeidend. Maar vooral toch funky.

Labels: ,

1 Comments:

Anonymous Suzanne said...

Aan onze reporter ter plaatse
Ik was er zelf bij en nog weet u me te verrassen. Hetzij met mooie zinnen hetzij met een paar(d) tikfouten. Maar die zijn ondertussen al verbeterd. Taalpurist tot in de kist. Braaf paard.

juli 04, 2006 1:21 p.m.  

Een reactie posten

<< Home