The dancing cavalier

Afgelopen donderdag blies de higher upper middle class verzamelen in Passa Porta, het internationaal literatuurhuis te Brussel, voor een literair avondje voorgezeten door number one gay Kurt van Eeghem. Eens te meer beperkt ik mezelf uit algehele luiheid tot het uittypen van mijn nota's. Vrees de dag dat ik nog luier word en mijn nota's laat uittypen, wat ik je brom.

• Kurt van Eeghem interviewt Tom Lanoye

Langverwacht nieuw boek, blijkbaar is vier jaar tegenwoordig lang voor een roman, maar ja tegenwoordig telt enkel een thriller nog mee als roman. Tom is voorstander van enige hysterie en heeft een bedoelde leemte laten vallen na zijn trilogie van precies 1302 pagina's. Tom is altijd al een theaterpersoon geweest. Het hoofdpersonage van Het Derde Huwelijk is een uitloper van het toneelstuk Fort Europa. Tom recycleert graag thema's en dus is Maarten eigenlijk ook wel Steven alias Stephen uit de trilogie. Fort Europa is niet gespeeld in België, misschien onderneemt Tom volgend jaar een solotour. Tamara is een zwarte vrouw, een schikgodin, een sterke wil. Zij is het eigenlijke hoofdpersonage. Maarten heeft twee grote littekens. Zijn moeder die in zijn geboorte is gebleven, wat zijn vader hem blijft verwijten als een zure running grap. En de grote liefde van zijn leven die ook één grote ruzie is, passie is adrenaline. Een soufflé die niet rijst is geen soufflé. De grootste liefde is durven ambras maken. Durven gooien met borden is geweldig. Het is larger than life en de lezer moet maar beslissen of het klopt of niet. Maarten pleegt zelfmoord door in Oostende de zee in te lopen. Oostende is een prachtige tristesse. Zie ook de documentaire over Marvin Gaye in Oostende. Het lijkt alsof James Ensor Marvin Gaye welkom heet. Marvin Gaye zingt stoned in een kerk. Iets soortgelijks had Tom in gedachten voor de presentatie van Het Derde Huwelijk in een Antwerpse kerk. Angélique Wilkie van Zap Mama zong Le Plat Pays van Jacques Brel. Twee bijzondere personages zijn Karel en Jenny van de dienst vreemdelingenzaken. De Hollanders zien erin een verwijzing naar Karl Marx en zijn echtgenote Jenny. De Hollanders zien er ook een commentaar op de Stasi in. De vragen die Karel en Jenny stellen zijn toch realistisch. Bijvoorbeeld het recept voor hespenrolletjes met kaassaus. Tom leest een fragmentje voor "terloops bijna" want "sommige dingen veranderen nooit". Lachen, lachen, lachen, eh? Van Dessel is de man met het voorstel, een door de liefde gedreven figuur. Tom kan zijn engagement niet verbergen. Politiek correct en dito incorrect zijn brandmerken om niet verder te moeten discussiëren. Politiek dwingen iets te zijn schakelt alles uit behalve kunst als design. Tom gaat een vinnig stukje voorlezen over de vrijgezellenavond. Of nee, een stukje over de bruid die gekust mag worden en gekust wil worden. Het gebeurt allemaal in een kerk, het is geen gewoon schijnhuwelijk. Een volgend project van Tom is een theaterbewerking van Mephisto van Klaus Mann. Een boek uit 1936 over een groot acteur van lage afkomst. Hoofdpersoon Hendrik Höfgen is gebaseerd op Gustaf Gründgens, een protégé van Göring die in Nazi-Duitsland de leiding had over het enige theater dat onafhankelijk was van Goebbels. Het boek is een geniaal pamflet maar het heeft geen catharsis, enkel hubris. Eerdere bewerkingen van Mephisto waren te duidelijk geplaatst in de jaren dertig. Tom is vager: hij gebruikt “hoofdstad” in plaats van “Berlijn”, “vaderland” in plaats van “Duitsland” en “vreemd gespuis” in plaats van “Joden”. Het stuk gaat in première vijf dagen na de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen. Tom vraagt zich af of wij vrij zijn van monsterachtigheid.

• Kurt van Eeghem interviewt Al Galidi

Al heeft een verschrikkelijk accent maar heel Vlaanderen heeft hem begrepen op de radio. Hij is slecht in intellectuele gesprekken. Hij is Irakees en is tot hier gekomen via mensensmokkelaars. Zijn gedichtenbundel De Herfst Van Zorro verschijnt op vijf oktober. Al schrijft acht uur per dag want hij mag niks doen in Nederland. Nu is hij een maand in Brussel, een schrijfmaand. Al vindt Brussel een heel erg mooie stad en Passa Porta een prachtige boekenwinkel. Hij heeft geen last van de lokroep van zijn vaderland Irak. Hij voelt zichzelf een zigeuner. Hij heeft geen nationaliteit, geen geloof, geen taal. Irak wordt nu drie Irakken en dat is geen verbetering. Er zijn zelfs vijf verschillende soorten Koerden. Arabieren discussiëren niet goed, het zijn heel gesloten mensen. Al fantaseert graag over vrouwen in een boerka, hij begint bij de ogen. Even gemakkelijk wordt hij verliefd op hun zussen. Al is wel duizend keer per jaar verliefd. Hij schrijft dan ook echte liefdespoëzie, heel gevoelig. Als vrouwen aan de macht zouden komen, zou er geen oorlog zijn. Wat heeft een Irakees met Zorro? Zorro is voor Al een masker om over liefde en seks te praten. Al leest een gedicht voor over regen, eerst in het Arabisch, dan in het Nederlands. Al heeft een raar hoofd, hij is altijd opnieuw verwonderd, hij onthoudt geen namen. Al leest een gedicht voor over trillende, bange vla. Al wilt niet terug naar Nederland en hij past niet bij Irak. Hij woont in Zwolle samen met vijf studenten, allemaal hele lieve mensen. Hij zou graag in Antwerpen, Brussel of Barcelona wonen. Belgen zijn echte levensgenieters, echt waar.

• Kurt van Eeghem interviewt Annelies Verbeke

Annelies heeft samen met Said El Haji een verzamelbundel samengesteld met verhalen van jonge auteurs: 25 Onder 35. De selectie is gemaakt vanuit verandering en multi-culti dinges. Er zijn auteurs bij afkomstig uit het Middenoosten en het Oostblok. Het boek zou een richtingbepalende blauwdruk moeten zijn. Maar Annelies is best wel bang iets gemist te hebben. Daar draait haar leven om. Er is gekozen uit een brede schare: acht van de auteurs zijn Belgen, dat is representatief. Er is een andere invalshoek en een bredere verscheidenheid dan bij eerdere edities. Annelies vond het leuk om te doen want ze heeft veel nieuwe schrijvers leren kennen. En Toch zijn er zeker ook nog aan de aandacht ontsnapt. Saskia De Coster en Esther Gerritsen springen er zeker uit. Het is absoluut een boek om iemand in te ontdekken en verrast te worden. Annelies gaat de hort op met Tom Naegels, onder de vlag van De Internationale. Het onderwerp is hun gemeenschappelijke thema’s van reizen en buitenland. Hun verschillende manieren van voorlezen garandeert variatie. Hun regisseur is Max Temmerman. Ze hebben zelfs een decor en zijn al een hele week aan het repeteren. Natuurlijk wordt het geen echt theater. Het wordt gezellig op een abstracte manier. Ze spelen in de K.V.S. maar Annelies is vergeten wanneer precies.

• Kurt van Eeghem interviewt Stijn

Er wordt even reclame gemaakt voor Stijns nieuwe CD The World Is Happy Now. Voor Stijn is optimisme een recht en een plicht. Stijn is uitgenodigd als lezer maar hij out zich als aanhanger van dyslexie. Daarom houdt hij van korte, hapklare boeken. Zijn lievelingsboek is De Kleine Prins dat hij heeft leren kennen via een cassette van Julien Schoenaerts. Een ander favo werk is een artikelenbundel van Ramsey Nasr: Van De Vijand En De Muzikant. Dat boek heeft hij ontdekt in het magazine Elle. Het gaat ondermeer over de liefde van Ramsey voor klassieke muziek. Hij krijgt er zelfs een stijve van. Het is een soundtrack het leven. De moeder van Stijn zingt zelf klassieke muziek. Stijn gelooft Ramsey.

Tot zover deze lezing. Nog even opmerken dat ik achteraf even kon keuvelen met Stijn en dat hij mij complementeerde met mijn Brian Wilson-T-shirt. It’s networking, Jim, but not as we know it. En ja, drie posts op één dag is pretentieus maar ik heb een hele week zonder internet gezeten en ik moest nog een paar dingen kwijt.