Mad monkey kung fu

Al vaker heb ik gesteld dat cultuur belangrijk is. Kijk maar naar zijn etymologie: "cult" en "uur". "Cult" want een mens kan niet altijd door de platgetreden voetpaden van V.T.M., Dag Allemaal of Alles Uit De Kast sloffen. "Uur" want wie kan er zich langer dan zestig minuutjes concentreren op om het even wat.

• Livecultuur:

The Furious Five @ Het Depot, Leuven, vrijdag 08 september 2006:

Dat het in hiphop draait om easy money en dito bitches was al langer geweten. Deze old school-helden deden het dubbel en dik. Of: hoe vul ik een optreden van een uur als ik maar twee bekende liedjes heb in elf stappen, zoals vroeger in de Bronx.

1. Begin met de gekende regels “trow your hands up in the air and wave ‘em like you just don’t care” zoals vroerger in de Bronx.
2. Diversifieer niet teveel: dat brengt het publiek alleen maar in verwarring.
3. Maximaliseer de publieksparticipatie: vraag om de haverklap of hiphop in da house is. Beveel het publiek lawaai te maken, “hell yeah”, “hey ho” of “ho ho” te zeggen zoals vroeger in de Bronx.
4. Las een fotomoment in voor het publiek. Vermeld erbij dat je poseert zoals vroeger in de Bronx.
5. Rek de twee bekende liedjes (in casu The Message en White Lines) een beetje uit zoals vroeger in de Bronx. Rek ze desnoods een beetje veel.
6. Geeft een opsomming van belangrijke old school rappers en vraag het publiek om het belang van de figuur in kwestie om te zetten in gejoel zoals vroeger in de Bronx. Lach en passant met Vanilla Ice maar vermeld dat hij toch nog leuk was voor het geval er Vanilla Ice-fans in het publiek zitten.
7. Betaal tribuut aan de gevallen helden van de hiphop. Eindig met de onlangs overleden J Dilla om te bewijzen dat je down bent met de moderne tijden zoals vroeger in de Bronx.
8. Vraag het publiek om bekende old school rhymes aan te vullen zoals vroeger in the Bronx.
9. Cover Rapper’s Delight als laatste nummer want dat kent iedereen zoals vroeger in de Bronx.
10. Als bisronde draai je een oud disconummer, Holiday van Madonna, Sweet Dreams van Eurythmics en Smells Like Teen Spirit van Nirvana. Je zingt op het podium wat mee en gaat er van uit dat iedereen wel uit zijn dak gaat zoals vroeger in de Bronx.
11. Vraag ten slotte een laatste maal of hiphop in da house is.

Voorspelbaarheid troef met andere woorden. Gelukkig was het funky, funky en funky. Zo funky zelfs dat je op slag beseft hoe fake het voorprogramma de Phillibustas eigenlijk is. White men can’t play the blues zegt men wel eens. En Belgen kunnen niet hiphoppen. Behalve yours truely uiteraard. Het eerdere voorprogramma, Fatty K., de Belgische kampioen human beatboxen was dan weel weer toppie. Hij vertelde erbij dat hij niet vaak optreedt voor een hiphoppubliek. Yep, in het dagelijks leven beatboxt hij Mozart en Beethoven. Good old Ludwig Van. Met dank aan Big Nasty J. en Het Punkkonijn voor hun gezelschap.

The New Fools @ Stadsplein, Hamont, zondag 10 september 2006:

Dit in het kader van hun Bob Dylan Tribute. Want de Bobster wordt dit jaar vijfenzestig. En ook wel omdat de Nieuwe Dwazen anders niet aan optredens geraken. Tja, de liedjes waren uiteraard steengoed en de selectie was niet al te voorspelbaar. Daarenboven speelt de master himself ze tegenwoordig niet zo herkenbaar. De stem van de zanger leek wel op die van Dylan. Toch vermoed ik dat the New Fools hiervoor eeuwig zullen branden in de hel. Dan hoeven ze zich niet meer af te vragen of ze de duivel dan wel de Heer zullen moeten dienen. Met dank aan Sananas en Het Punkkonijn voor hun gezelschap. Met dank aan de mammie om te rijden.

• Filmcultuur:

1. Singin’ In The Rain van Stanley Donen en Gene Kelly
2. Wassup Rockers van Larry Clark
3. My Fair Lady van George Cukor
4. Capone van Steve Carver
5. The Usual Suspects van Brian Singer
6. 1900 van Bernardo Bertolucci
7. Clerks. van Kevin Smith
8. Jackie Brown van Quentin Tarantino
9. Our Relations van Harry Lachman
10. Swiss Miss van John G. Blystone
11. Boogie Nights van Paul Thomas Anderson
12. Blow van Ted Demme
13. Dogtown And Z-Boys van Stacy Peralta
14. Ghost In The Shell van Mamoru Oshii
15. Thirteen van Catherine Hardwicke
16. Lola Rennt van Tom Tykwer
17. Oldboy van Park Chan-Wook
18. Ken Park van Larry Clark en Edward Lachman
19. Beyond The Valley Of The Dolls van Russ Meyer
20. Grave Of The Fireflies van Isao Takahata
21. Cleopatra van Joseph L. Mankiewicz
22. Monster’s Ball van Marc Forster
23. Hard Eight van Paul Thomas Anderson
24. The Thin Red Line van Terrence Malick
25. Elephant van Gust Van Sant
26. Kichiku van Kazuyoshi Kumakiri

• Leescultuur:

1. Max Havelaar van Multatuli
2. Hoe Word Ik Misdadiger van Edward Bunker (als known as Mister Blue in Reservoir Dogs)
3. Taal Zonder Mij van Kristien Hemmerechts
4. Scar Tissue van Anthony Kiedis en Larry Sloman (Een entertainend werkje maar heel erg krom vertaald. Ja, ik las dit in het Nederlands en ben een sissy. Wel erg is dat Anthony of één van de vier vertalers het verschil niet kent tussen Public Image Limited en Public Enemy. Pagina 141: “Ongeveer een week na de release van onze plaats werd Flea gebeld door Johnny Lydon, de Sex Pistols-held. (…) Johnny vroeg of Flea auditie wilde doen als bassist voor zijn nieuwe groep, Public Enemy.” Pagina 179: “Een van de producers die we overwogen was Keith Levene, die in Public Enemy had gezeten.” Verder vindt meneer Kiedis België op pagina 285 “een exotisch land in Noord-Europa waar ze drie talen spreken”. Rock ende roll. En ook wel fight the powers that be.)
5. Lunar Park van Bret Easton Ellis
6. I'm With The Band - Confessions Of A Groupie van Pamela Des Barres
7. Don’t Try This At Home van Dave Navarro en Neil Strauss

That's it for today, boys and girls. Sjalom, motherfuckers!