vrijdag 1 september 2006

Pudding & gisteren

Één september is gearriveerd. De magische datum dat het jonge grut zich terug naar school mag slepen. Om het met de woorden van Jack White te zeggen: “Fall is here, hear the yell / back to school, ring the bell / brand new shoes, walking blues / climb the fence, books and pens / I can tell that we're going to be friends”.

Ondergetekend ouder wordend grut heeft nog vakantie tot vijfentwintig september. Zijn fiancée moet de achttiende al beginnen maar is ondertussen nog wat aan het werken in haar plaatselijke Delhaize. It’s a dirty job but someone’s got to do it.
Voor haar bachelorproef moest de fiancée echter boekjes hebben van de bibliotheek van de Katholieke Universiteit Brussel. Dus mocht Geert ze gaan halen.

Een queeste die makkelijk te combineren viel met een bezoekje aan Het Groot Gevaar. Aldaar werd tussen pot en pint een kaartje gelegd en God zag dat het goed was.
Mejuffrouw Kerlyne merkte op dat ik mijn blog al lang niet meer had geüpdate. Mea maxima culpa. Let’s fix that, shall we?

Ik kan u vertellen dat mijn deelname aan de Antwerpse Cultuurmarkt afgelopen weekend een groot succes was. Ik heb veertien gedichten geschreven voor onbekende lui en eentje voor een oude bekende.
Liever echter zou ik een beetje zeveren over muziek om alzo mijn status van gewaardeerd popkenner veilig te stellen.

Afgelopen week teisterden Boterhammen In Het Park en Feeërieën het Brusselse Warandepark. Van het originele plan om alles mee te pikken is weinig terechtgekomen wegens thesisarbeid en middagdutjes. Uiteindelijk heb ik de tweede helft gezien van At The Close Of Every Day en de volledige performances van Spinvis en Dijf Sanders. Over dat halve optreden zal ik geen oordeel vellen over de andere gelukkig wel.

Tweeëneenhalf jaar, drie cd’s en twee lieven geleden was Spinvis een houten klaas met een handvol prachtige liederen. Nu is hij een houten gitaarheld met een koffer vol prachtige liederen. De visuals bij Voor Ik Vergeet zijn nog altijd dezelfde though. Niet direct een reden om hem af te schrijven me dunkt.
Belg Dijf Sanders is een soort elektronische jazzcat die een opwindende hoop kromme lawaaitjes maakt. Zijn recentste cd To Be A Bob verpatste hij voor vijftien flappen. Wie ben ik dan om te weigeren? Er wordt gezegd dat hij een kruising is tussen Tom Waits en Squarepusher.

Verder ben ik blij u te kunnen vergasten op het nieuws dat de Nederlandse muziekscène niet in coma is gevallen na het overlijden van André Hazes. Fluxorgan en Rene SG brachten leuke albums uit.
Artcore gezelschap Rene SG vergast ons op hun self titled debuut op twaalf levensliederen in zeven minuten. Luie mensen zetten hun speler best op repeat. Stel u bij de muziek iets voor als Ramones waarbij iedereen speed neemt (en niet enkel Dee Dee).
Duo Fluxorgan combineert op hun demo Nightwood pöezie met duistere electronica. Keur hen alstublieft niet af louter op basis van die omschrijving. Er moet een plaats zijn voor poëzie op deze treurige aardkloot.

Los van dit alles waren leden van beide gezelschappen bereid mijn gepatenteerd 10vraguninturvjoew af te leggen. Verwacht u de komende dagen aan de publicatie ervan.

Ziezo. Tevreden, Kerlyne?

Labels: , , , ,

1 Comments:

Blogger Kerlyne said...

tevreden geert :o)
altijd fijn dat er iemand aan zijn studerende medemens denkt!

september 03, 2006 9:51 a.m.  

Een reactie posten

<< Home