maandag 30 oktober 2006

Windows on the world trade pillow

Labels:

vrijdag 27 oktober 2006

Poor snijden met een kettingzaag

Hermes, het kringblad van KUL-Historia, heeft mijn cultgedicht de slechtste frituur van het land gepubliceerd. Consulteer bladzijde 24 van het eerste nummer van de derde jaargang. Ik sta op één pagina met de machtige Paul van Ostaijen, de rijmende Jean Pierre Rawie en de onbekende Dennis van den Buijs. Triomf.

De Soetendaellepoëziewedstrijd heeft mij beloond met een derde prijs bij de jeugdjury. Which is nice.

De kans zit erin dat Parcifal een strip zal publiceren naar een scenario van mijn hand.

Afgelopen zondag at work zei een kereltje me dat zijn vader zat was. Waarop de bedoelde persoon antwoordde dat het nooit bewezen was dat hij de vader van het kereltje was. Truth be told, dog.

Namedroppen voor gevorderden: er zit een actrice in mijn Franse les.

Labels: , ,

zondag 22 oktober 2006

Beatitudo

Wanneer ik, zoals zo vaak, door Brussel dwaal en een vriendelijke jongeman me vraagt waar de AB is, dan help ik hem. Dan struin ik zelfs met hem tot daar. Niet alleen omdat de jongeman totaal de verkeerde kant opging. Ook omdat ik er zelf moest zijn. Ik was enige tijd terug anderhalf jaar samen met mijn fiancée. Omdat niemand mijn extra Lambchop-ticket wilde overnemen, was een cadeautje snel gevonden. De jongeman mocht gratis binnen omdat hij foto’s kwam nemen voor Cutting Edge. De bastaard. Mijn humeur werd er niet beter op toen mijn fiancée me, revolver in mijn rug, dwong een zitplaats te zoeken in plaats van recht te staan.

Naast Lambchop stonden ook Hands Off Cuba en the Dafo String Quartet op de affiche. Geen klassieke indeling van voorprogramma en hoofdoptreden maar één grote show waarbij ieder zijn ding deed. Hands Off Cuba begon, bijgestaan door de gitarist van Lambchop. Zij brachten een geluidsbrij van een door de mangel gehaald traditioneel instrumentarium. Eerder good vibrations dan drones.
Net toen men zou durven denken dat de stilte invallen zou had The Dafo String Quartet zijn plaatsen al ingenomen en werd er iets modern klassiekachtig gespeeld. Het zou iets Oost-Europees geweest kunnen zijn maar ik steek er mijn hand niet voor in het vuur. Hands Off Cuba sleutelde ondertussen wat aan zijn opstelling.
Toen kwam Lambchop op en stond er een band van twaalf leden in een dozijn. Dit had geen enkele invloed op de legendarische, genuanceerde melancholie van Kurt Wagner en zijn crew. De bijdrage van Hands Off Cuba kwam duidelijk naar voren in de minutenlange outro’s en in enkele echopassages.

Van Lambchop woont enkel Is A Woman in mijn CD-kast en het is al jaren geleden dat die nog heeft opgestaan. Doch verder geen paniek. Lambchop is zo consistent als de pest, ze mogen evolueren wat ze willen, they always stay the same. Zoals ik een wanker achteraf hoorde opmerken: het was perfectie gebracht met het hart. Wel even schrikken toen bleek dat de Dzimi Cools-lookalike van enkele Pukkelpops terug nog steeds de drums beroert. Niemand is perfect.

Labels: ,

vrijdag 20 oktober 2006

Very chuck berry

Ik ben gisteren naar een concert geweest. Toen ik dat vanochtend in de groep gooide tijdens mijn Franse les bleek dat je in het Frans een forse neusklank in je o moet mengen anders denkt men dat je het over kanker hebt. Om De Jeugd Van Tegenwoordig te citeren: kanker.
Het betrof hier een kanker van Flat Earth Society. Het gaat hier niet om de vereniging. Gewaardeerd popkenner Klaasman R. vult aan dat het hier ook niet gaat om de Amerikaanse psychedelische rockgroep uit de jaren zestig. Deze Flat Earth Society is de speeltuin van Peter Vermeersch en een voetbalploeg gelijkgezinde geesten. Peter Vermeersch is bij meer benepen geesten beter gekend als de producer van Worst Case Scenario en My Sister = My Clock van gOD.
Het optreden bestond uit nummers die – naar men vermoedt – vooral uit de klassieke muziek komen. Dat ze gebracht werden als door een freejazzgroep on acid valt moeilijker te omschrijven. Maar laat ik het toch maar proberen. Beeld je in dat je alle Deelder Draait-cd’s tegelijk speelt. Beeld je in dat Louis Armstrong in de Sovjetunie was geboren. Beeld je in dat er ruimte was voor een spoken word-interpretatie van De Vlaamse Leeuw. Grinnik als je je inbeeldt dat die passage mensen zo hard beledigde dat ze wegliepen. Beeld je in dat ik het waarschijnlijk beter hier bij laat. Beeld je in dat je mij een duveltje trakteert.

Labels: , ,

dinsdag 17 oktober 2006

Drunken blowjob blooper

Yours truly vrijwilligert tegenwoordig voor Kunstencentrum Stuk te Leuven. Vandaag was hij zaalwacht voor een echt rock & roll-optreden en dat in samenwerking met een Nederlandse schone die luistert naar de exotische naam Diantha. Zij is afkomstig uit Brielle, het vroegere Den Briel, bekend van de Geuzen enzo. Ze hebben daar ook een schitterend gebruik: de Kalknacht. Diantha tipte mij het groepje Afgewerkte Motorolie. Ik, op mijn beurt, tip jullie het groepje Afgewerkte Motorolie.

Optreden, vraagt u? Singer-songwriter John Vanderslice voorafgegaan door de jonge honden van the Sedan Vault, antwoord ik u. Een sedan vault zou zoiets betekenen als de schatkamer van een auto. Hun hard-zacht dynamiek hebben ze geleend van de Pixies en aangevuld met elektronica. Hun drummer is een beest, hun zanger kan zowel schreeuwen als galmen. Ze flirten met de riff van Hammerhead van A Brand maar ook met Django Reinhardt. Ze hebben de beste groepsnaam sinds the Sheila Divine. Ze rammen ambachtelijk maar zijn ook bekwaam in prachtige verstilling. Alsof Metallica moderne klassieke muziek zou spelen met Frank Zappa aan de toesten.

Wie de fuck is John Vanderslice? John Vanderslice is een grijzende Anthony Kiedis-lookalike die alle kwaliteiten heeft om de Lou Reed van het bejaardentehuis te worden. Of een Bruce Springsteen voor de indie-kids. Sioen zou zo kunnen klinken als hij die rotpiano affikte. Creedence met een identiteitscrisis. Beter nog: Dire Straits zonder ego. Het optreden duurde een tikje te lang en het meest memorabele moment was toen de rif van Sweet Home Alabama opdook. Maar in een andere dimensie is John waarschijnlijk lid geweest van de Beatles. Niet geheel onverdienstelijk maar in het singer-songwritergenre is alles al gezegd. John krijgt wel extra punten omdat hij beloofde een avondwandeling te maken met het publiek.

Sieg heil.

Labels: , ,

zondag 15 oktober 2006

Het is uiteindelijk slechts bewegend licht dat voor je ogen danst

Vrijdag speelde SuperGeert eens te meer écrivain public. Ditmaal in die fiere stede Mechelen. In een redelijke flash gebouw was een studiedag aan de gang over poëzie en onderwijs. In die context ging ik mijn perverse gang. Ik heb zelfs een bewijs van deelname gekregen. Zo krijg ik mijn CV wel vol. Nadelen: I was feeling a bit katerig na een avondje kaarten dat ontaarde in kaartje blaas. Daarenboven ben ik er in geslaagd om twee maal op één dag te verdwalen in Mechelen. Na de Revolutie gaat Mechelen tegen de muur.

Heden heerst in het Vlaemsche land de Week van de Bibliotheek, al kan het ook de Bibliotheekweek heten. Reden genoeg voor de vriendelijke mensen van de bib van Peer om mij eens te polsen naar mijn voorkeuren qua boek, CD en film. Hun argument was dat ik als gepubliceerd dichter uit Peer toch al heel was had bereikt. Wie ben ik dan om te weigeren. Onthou dat het qua bekende Perenaars stopt bij Armand Preud'homme en Salim Seghers. (Salim Seghers heet in het echt Jos Aerts en heeft mij nog leren lezen en schrijven.)

Om alles vast te leggen voor het nageslacht trok SuperGeert op queeste met zijn broeder A To Da Jay From Da Lim To Da Burg en zijn Magische Camera.

Het gaat hier om Soldatenrock van Vladimir Kaminer en de banaanplaat van The Velvet Underground & Nico. C'est Arrivé Près De Chez Vous hadden ze kennelijk niet in voorraad.

Op de terugweg begon SuperGeert zijn spider sense te buzzen dus sprong hij op het bushokje van de halte Peer Kerk.

Niet lang daarna was SuperGeert het noorden volledig kwijt.

Labels: , , , , ,

maandag 9 oktober 2006

Come home to heroin

Donderdag jongstleden kampeerde Hellwood in de club van de AB. Da Snood en Die Lore went to check it out. Het duivelswoud is een samenwerkingsverband tussen de heren Johnny Dowd en Jim White om te ontsnappen aan hun respectievelijke solocarrières. Denk aan country met een twist. Denk aan Tom Waits ergens tussen Bone Machine en Mule Variations in. Denk aan the White Stripes met een kater. Denk aan de Jon Spencer Blues Explosion die de soundtrack van O Brother, Where Art Thou? covert. Denk aan een duo vrolijke tietjes. Vrijheid blijheid, baby. Denk bovenal ook eens aan mij in deze donkere dagen.

Geen voorprogramma maar wel een vertoning van de documentaire Searching For The Wrong-Eyed Jesus, waarin de heren Dowd en White in figureren. Ideale voorbereiding voor wat volgde. Traditionele country versneden met stevige lappen gitaar. Teksten vol gitzwarte humor. Murder ballads voor de moderne tijd. "A bar is just a church where they serve beer." Schitterende rolverdeling tussen good cop White en bad cop Dowd. Jean Blaute was in da house. Jim White kan rappen. Johnny Dowd heeft mijn hand geschud! Ik was mijn hand nooit meer. De rest van mijn tempel kan wel een douche gebruiken overigens. Ik heb ook nog een afwas staan van een tiental dagen. Zeg maar gerust twee weken.

Prijsvraag van de week: mensen die schoenen kopen in de Lidl: wie zijn ze en wat drijft hen? Stuur uw antwoord deze week nog op een gele briefkaart naar Postbus X, 3000 Leuven, België.

Labels: ,

zaterdag 7 oktober 2006

Vote quimby

Nieuwe hobby: pasfoto's verzamelen van mensen die ik niet ken.









Het is een vuil jobke maar iemand moet het doen.

Labels: ,

donderdag 5 oktober 2006

Ladies love cool geert

Twee zomers terug heb ik vakantiewerk gedaan in de bibliotheek van Hechtel-Eksel. Op mijn laatste dag kreeg ik als dankbetuiging de officiële balpen van het Gemeentebestuur Hechtel-Eksel, type fake Parker. Heden is die pen kapot gegaan. Lousy gemeente.

Dan is Peer toch wel superieur. Zeker als ze mij benoemen tot stadsdichter. Wat me bij het dilemma brengt van de verkiezingen van zondag. Moet ik Theo Kelchtermans steunen vanuit het principe van “gij krapt mijne rug es en ik de uwe”? Of moet ik mijn apolitieke instincten volgen en blanco gaan? Zong Iggy Pop al niet "I got a right not to vote no matter what they say"? Antwoord: nee dus: de tekst blijkt te zijn "I got a right to move no matter what they say". Een mens verlangt soms terug naar de verzuiling toen alles duidelijk was.

Iggy Pop, allemaal goed en wel maar Paris heeft het meer voor de Kapitein.

Dankzij de vriendelijke mensen van KindaMuzik konden a bunny and a hound maandag gratis binnen sneaken in de ABClub alwaar beautiful stranger Kelley Stoltz ten dans speelde. Ongekroonde koning Helder mocht het zittend publiek opwarmen. Dat deed hij in pure DIY-stijl in zijn uppie met een dozijn instrumentenwissels als gevolg. De bescheiden Helder speelde potentiële hardrockhits in de alom beproefde vermomming van Oude En Dode Bluesneger. Als hij nog iets doet aan zijn bindteksten from hell voorspel ik hem een grote toekomst. Zeg dat ik het u gezegd heb, dat ik het u gezegd heb.

Kelley Stoltz zelf is een vreemde jongen. Gehuld in the worst sweater ever strompelde hij over het podium. Da bunny vermoede hem een overtuigd liefhebber van all things smokeable te zijn. Stel u bij de muziek iets voor als hoekige, weirde rock met duidelijke Velvet Underground-invloeden. Het keyboard was nukkig, de gitaar zelf ineengeknutseld. Kelley had moeite met de overload kabels on stage en outte zich als fan van wijlen Richard Pryor zaliger. Puike, noisy finale met leuke publieksparticipatie en een cover van Nightclubbing van - daar is hij weer - Iggy Pop.

Oneliner van de week: harde seks is voor pussies. Didier moest er mee lachen but I’m afraid he was a bit drunk at the time.

Captain's log: star date donderdag. Ik koop nieuwe schoenen zonder dat de oude volledig versleten zijn. Ik verander langzaam in een vrouw. Dat Kafka daar nooit een boekje over heeft gepleegd.

Triest moment: mij fiancée gaat naar the Pipettes in de Botanique en ik mag niet mee. Of zoals zij het wel zal verklaren: Geert moet werken.

Flimpies gezienziend:

Boekiewoekies geleesleesd:

Labels: , , , , , , , ,

zondag 1 oktober 2006

Setlist 0110 @ bxl

Een poging.
De presentatie was in handen van Annabelle Van Nieuwenhuyse en Sam Touzani. De presentatie was in handen van De Laatste Showband, in mankracht variërend tussen twee en zes muzikanten. Patrick Riguelle zong geregeld een liedje mee.

Ik ben erin geslaagd om vijfentwintig van de drieëndertig liedjes te identificeren. It's tough een gewaardeerd popkenner te zijn. Ik leun dan nog zwaar op Wikipedia en Google. Soms vraagt een mens zich af hoe popkenners dat vroeger deden. Enfin, ik heb de oorsprong van het lied enkel bij obvious covers genoteerd. Anders verzeilde ik in discussies over het auteurschap van Ca Plane Pour Moi enzo. Zeker omdat zowel Plastic Bertrand als Lou Depryck op het podium stonden vandaag. Verder verzeker ik u dat diverse bronnen de zanger van de mens Frank Vander linden noemen. En niet het überbelachelijk Vanderlinden of het nog ergere Vander Linden.

Labels: ,