Bijna oneindig

Het is algemeen geweten dat een studierichting als Geschiedenis één groot nest linkse ratten is. Zeker in Leuven. Ik heb daar geen onmiddelijke problemen mee. Mijn engagement ligt eerder op het culturele dan op het politiek-sociale vlak.
Gevolg is natuurlijk dat er om de haverklap een Comac-chickie (we hebben er twee) het woord neemt bij het begin van een les. Op zo'n momenten verlangt een mens intens terug naar de tijd dat een leftie sowieso een goed spreker was.
Iemand die onvoorbereid een half uur boeiend kan spreken over Marx. Iemand die op twee minuten exact kan bepalen waar het allemaal is misgelopen met Arno. Iemand die vijf zinnen kan afhaspelen zonder stil te vallen. Iemand die niet vertrouwt op "dus zeker allemaal komen" om mensen te motiveren.
Eerlijkheid gebiedt me dan ook maar te zeggen dat Comac morgen (denk ik) La Face Cacheé Du Vlaams Blok draait. Dus zeker allemaal komen. Dan kan ik mij rustig te pletter zuipen in een ander stukje Leuven.
Het hele erge is dat Comac-mensen schaapachtig lachen als je vraagt hoe het precies staat met de Revolutie. Na de Revolutie gaat Comac tegen de muur.