Law enforcement cleaner

Groot voordeel van een postblokse chillperiode: een mens kan buiten komen zonder katholiek schuldgevoel. Een mens belandt dan al snel bij zogenaamde live-optredens. Gisteren was Soundslike een avondje gastheer in ’t Stuk.

Tomàn bracht lappen soundtrack voor spaghettiewesterns uit de drieëntwintigste eeuw. Zeurende bassen en scheurende drums en occasionele gameboypiepjes. Schaarse zang is geen probleem maar bindteksten zonder micro zijn van de bok zijn kloten. Denk aan Joy Division op slechte crack en met een zalmfixatie.

Eagle*Seagull wist de aandacht direct bij de hoorns te vatten dankzij hun violiste. Violistes zijn cool. Het gezelschap bracht een vrolijk potje folkrock met de drive van de late Velvet Underground. Sommige dingen hadden ook van Coldplay kunnen zijn, de pianopartijen met name. Zelfs Talking Heads kwam af en toe bovendrijven met confetti in het haar.

Confuse The Cat brachten korte, puntige liedjes die zelden ter plaatse bleven trappelen. Sommigen vonden het een weinig creatieve variatie op de jaren tachtig. Het antwoord op de vraag: wat als Franz Ferdinand uit Leuven kwam en kanker had overwonnen?