"Soms denk ik dat ik twee weeskindjes ben"

Gisteren leuk in bed gelegen met De Mens naar aanleiding van hun semi-gelijknamige theatertournee. Cultureel centrum Palethe bewees zich eens te meer als het kloppend hart van Overpelt Rock City. Ter voorbereiding hadden we Akoestisch van twee lieven geleden nog eens opgelegd. Edoch het optreden was very much elektrisch. Op Irene na, solo afgehaspeld door Frank Vander linden.

Eerste helft. Pauze. Tweede helft waarbij het rad van fortuin, bediend door een sletje, bepaalde wat er gespeeld moest worden. Een gimmick die snel ging vervelen. Bisronde. Alles verliep volgens plan, zoals te verwachten viel. De Mens heeft het warm water niet uitgevonden maar stond er desalniettemin als een goed geoliede fluitketel.

Paar puntjes van kritiek:

• Iemand moet Frank eens duidelijk maken dat elk nummer inleiden met een uitleg van twee minuten serieus de vaart uit een optreden kan halen.
• Volgens Sananas zijn de teksten achteruitgegaan in het latere werk.
• Het triumviraat speelde bij momenten meer naar elkaar dan naar het publiek.
• Plus: ofwel was het podium te groot ofwel stonden de heren te dicht bij elkaar
• Volgens A To Da Jay From Da Lim To Da Burg verdiende Patti Blues een mondharmonicasolo en hij wordt gewelddadig als mensen het niet met hem eens zijn.
• Wat de professor ervan vond, vraagt u hem beter zelf.