Hardly a desert

Groot nieuws: ik heb gisteren aan cultuur gedaan. De sympathieke studentenclub Kuba hield zijn jaarlijkse poëzieavond in het cafetaria van mijn alma mater, de Katholieke Universiteit Brussel. (Lach niet, hufter.) Ons aller Sannetje Sanne fungeerde als brein achter de schermen (insiders spreken ook wel over "cultuurpraeses").
Gasten waren Al Galidi en Lotte Dodion. Al Galidi las voor in zijn kenmerkend kreupel doch revaliderend Nederlands. Daardoor werd de luisteraar verplicht zijn oren des te meer te spitsen. De woordenvloed (die lange titels!) werd heel bewust ondergaan. De aandacht erbij houden was moeilijker bij Lotte Dodion, die zelfs flarden monoloog voorlas. Maar ze gaat het nog ver schoppen, I kid you not.
Poëzieavond op de KUB is altijd een beetje poëziewedstrijd. En alzo werden tussen de bedrijven door een paar schrijfsels van amateurs voorgelezen door professionals. Er waren zelfs twee gedichten van mij bij. Hugo Bousset had zich ontfermd over godforsaken in een stevige, droge kadans. Lotte Dodion ging aan de slag met ultra heavy zep rip off. Met niet onaardige resultaten als gevolg.
Toen mijn shit dan nog werd omschreven als "Pollock met woorden" kon ik helemaal dood gaan. (Jackson Pollock was a nigger. Nigger, nigger, nigger, nigger, nigger, nigger, nigger.) But the thrill I've never known, is the thrill that'll get you when you get your picture on the cover of the Rolling Stone.