zaterdag 7 april 2007

Specialiteit bruine meelsoorten

Iets zinnig typen over het optreden van Bob Dylan, gisteren in Vorst Nationaal. Ja, hallo, als ge dat kunt. Niemand zingt Dylan zoals Dylan, zegt men wel eens. The New Fools vielen wel mee. Ellroy had technische problemen en zal na de Revolutie tegen de muur gezet worden. Bart Peeters moet zwaar boeten voor wat hij Tangled Up In Blue en I Want You heeft aangedaan.
Which brings us bij de Neus himself. Bob Savenberg, he ain't, wat ik je brom. (Yeah, Arne! Yeah!) Nonkel Bob trotseerde ons in een generaalsuniform uit een vergeten oorlog. Er werd bij momenten heel subtiel gespeeld. Er werd bij momenten heel onherkenbaar gespeeld (It Ain't Me, Babe). Er werd bij momenten zwaar gegrooved. Nonkel Bob placeerde enkele danspasjes op de intro van Highway 61 Revisited. Een mens kan hem geen ongelijk geven.
Of dit een goed optreden was voor Bob Dylan anno 2007 is discussievoer voor mensen die daar iets van kennen. Feit blijft dat ik later, als vieze oude vent, kan vertellen, aan wie het horen wil, dat ik Bob Dylan nog live heb gezien. Op een goede vrijdag, in Vorst Nationaal. En dat het indrukwekkend was. Ik heb altijd enkel Dylan willen wezen. Nu, meer dan ooit. Ik vind hem prachtig in het blauw.

Labels: ,

0 Comments:

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home