De weg naar rome kent vele bochten

My main man Petit wordt een jaartje ouder en gaf gisteren een feestje om te bewijzen dat zijn jeugdige vitaliteit nog niet afbrokkelt. Wat zeg ik? Feestje? Het ging hier om een heus optreden. Of beter: show. Om de één of andere reden mag je in de punk een optreden geen optreden noemen. I'm like whatever, zo lang er genoeg bier is. Bier was er genoeg en gratis zelfs. Multos respectos voor Petit.
First up: Second Base. De heren maakten de headbanger in mij wakker. Maar ze deden me ook betreuren dat ik the Stooges nooit heb gezien in hun hoogdagen. GW merkte op dat de drummer technisch heel sterk was en dat een punker met zijn lief aan het lezen was in Waar Is Wally? In Hollywood.
Dad's Amp speelden hun punk aangelengd met ska. Amateurisme is mooi in punk aangelengd met ska. GW noteerde in mijn boekje: "least dull birthday party I've ever been to". Spreekt voor zich me dunkt. (Dat hij later ook noteerde: "So... Who's girl are you?" is iets verwarrender.) Zelfs One Step Beyond werd gecoverd: heerlijk.
Gino's Eyeball: geweldige bassolo, geweldige publieksparticipatie. Geweldige afsluiter. Not: er was nog een verrassingsoptreden van het Zweedse Hate Is Just A Feeling. Ze hadden een zalige drummer en zowaar een violist in hun rangen. Ze slaagden erin Blitzkrieg Bop twee maal te spelen, de eerste keer samen met Gino's Eyeball. Ik werd zelfs opgetild zodat er sprake was van een crowdsurf.
Kortom: een zwaar amusante avond die mijn geanticipeerde kritische houding in elkaar timmerde als was het een vierjarig meisje. Once again: multos respectos voor Petit. En een dikke dankjewel aan de studiereizende Loïc voor het crashen op zijn zeteltje.