"Bloemkool & tom waits"

Back home, waar ik vandaan kom, hebben we een oud gezegde: say blues, think Peer. Om maar in te leiden dat ik gisteren lekker geschnitzeld heb op het Belgium Rhythm 'n' Blues Festival in mijn huidige hometown. Ik was er slechts voor de laatste twee optredens van de dag. Toch werd ik meteen onthaald met een parade van de "festivalkinderen" (dit wil zeggen: kinderen die mee mochten naar het festival maar direct gedropt werden bij de voorziene opvangdiensten). Dat die parade zich voltrok op de tonen van Stoont Als Een Garnaal droeg enkel bij aan de hilariteit.

Next up: Mavis Staples: een bijna zeventig jaar oud dwergvrouwtje dat ik verder enkel ken uit The Last Waltz. (Wie ouder is dan twintig en niet weet wat The Last Waltz is, mag nu stoppen met lezen en moet zich diep schamen. Wie jonger is dan twintig en niet weet wat The Last Waltz is, mag nu beginnen uitrekenen hoeveel tijd hij/zij nog heeft om zijn/haar schade in te halen.)

Ik weet ook nog dat Dylan ooit om haar hand heeft gevraagd. Zoiets apprecieer ik wel in een vrouw. Anyhow, het ging hier om vier ruwe gospelstemmen die zweefden boven een lekkere portie countryfolkblues. Een retestrak instrumentaal intermezzo bewees hoe beknopt en to the point de heren wel speelden. Het soort muzikant dat goed weet dat minder meer is. Kortom, Mavis kan mij krijgen en niet alleen om haar muziekgeworden optimisme. Jezus zal iedereen komen redden en alle zwartjes hebben recht op onderwijs!

Hoofdact: De Held Der Helden: onze eigen pletwals die luistert naar de naam Arno. Er was wat commotie geweest in blueskringen (en geloof me: die dingen bestaan echt) of Arno wel thuis hoorde op Blues Peer. Ik ken één goed argument pro en dat heet Geoffrey Burton. Ik kan niet zeggen of er extra bluesy dingen in de setlist waren gepropt. Daarvoor is het al te lang geleden dat ik Arno nog gezien heb. Van Rock Werchter en Werchter Classic 2005 om precies te zijn, aangezien 0110 niet meetelt.

Toch had ik de indruk dat een reeks oude klassiekers van stal was gehaald om de vele oude zakken in het publiek te plezieren. Lonesome Zorro als de muffe regenhond, die het in zich draagt. With You was een stevige lap electrorock waar geen Vive La Fête, geen Monza en geen Klaxons aan kunnen tippen. Bathroom Singer was een dronken zeemanslied zoals Tommeke Waits ze niet meer schrijft.

Daar staat tegenover dat Les Yeux De Ma Mère meer verdient dan alleen die rotte piano. Ik dacht aan iets in de stijl van the Dresden Dolls. Persoonlijk was ik very fond of No Job No Rock aangezien ik vandaag begin aan mijn vakantiejob. De komende maand ben ik eens te meer working for the man dan wel the yankee dollar.

Tussendoor hield Arno het zoals altijd bij een kort "Merci, godverdomme!" en een krachtig "Rock on, motherfuckers!". Arno heeft een dikke neus en daar mag hij fucking trots op zijn. Als goede muziek vanuit de buik komt, lanceert The Wizard Of Oztende (zelf bedacht) zijn liederen vanuit het kruis. Hij heeft een kleintje maar hij schiet er ver mee.

Trouwens, Ponypoes: I know all this sounds cliché. Maar mijn grootvader zei dat ook tegen mijn mémé. I think I love you. Verder ben ik er van overtuigd dat Andrea Croonenberghs een stropop is van extreemrechtste Vlaemsch-nationalisten.