Het water is niet drinkbaar, het drinken is niet betaalbaar

Ik deed de humotest en ik ben

EEN MUZIEKLIEFHEBBER

De Muziekliefhebber komt uitsluitend en alleen voor de muziek. Te herkennen aan de lichtelijk gejaagde als-ik-me-niet-haast-mis-ik-wéér-een-half- nummer-blik in de ogen. Vaak herkenbaar (en dus handig als je hem wil vermijden) aan de ridicule cowboyhoed. Soms met bijbehorende zeker zo ridicule laarzen...

Doe zelf de test op http://www.humo.be/

Pukkelpop voor gevorderden! And why not? Geert begon zijn donderdag met de vaststelling dat zijn tent een nasty schimmelinfectie had overgehouden aan vorig jaar. Gelukkig viel er ook nog wat muziek te rapen.

• Seasick Steve @ Marquee : Een howlin' bluessinterklaas met de meest minimale liederen sinds Little Room van de Stripes. That's all good!
• Peter Pan Speedrock @ Skate : Nederlands hoop in bange dagen kwam Limburg annexeren en blies de laatste slaap uit mijn oren. Kwamen, zagen en overwonnen definitief met Ghost Riders In The Sky. Dikke Dennis herinnerde eraan dat het de sterfdag van Elvis was.
• Bonde Do Role @ Dancehall : Geile samplepunkfunk uit Brazilië. Alsof Madonna in een eighties metal kinda mood jamt met de Teenage Mutant Ninja Turtles op mescaline.
• Apse @ Chateau : Postrock zoals het hoort. Afwisselend verschroeiend fel en ongelofelijk verstild zonder dat de spanningsboog daaronder leed.
• 1990s @ Club : Een Schots groepje dat korte, levenslustige britpopliedjes speelt. Een jambandje in de goede zin van het woord.
• Liars @ Chateau : Een frontman die zowel qua lengte als qua gedrag drie adhd-kleuters in zich verenigt. Leken nu eens heel, dan weer bitter weinig op de groep die ik al een paar jaar volg via een bescheiden collectie semi-illegale downloads.
• The Pigeon Detectives @ Club : Grote broer van 1990s. Energieker en gewoonweg beter. Met een schitterende frontman annex volksmenner annex oproerkraaier annex lookalike van Dylan anno 1966. Drummers met bretellen zijn altijd leuk. Silly groepsnaam though.
• Rye Jehu @ Wablief : Strakke, poppy surfrock met echte liedjes. Uit Gent! Applaus!
• I'm From Barcelona @ Marquee : Anderhalve voetbalploeg met de vrolijkste popliedjes sinds Brian Wilson erin geslaagd is Smile af te werken. Het flardje Like A Prayer van Madonna was er te veel aan.
• Hayseed Dixie @ Skate : Akoestische classic rock gebracht door dementerende Hillbillies. Spinal Tap was nooit veraf maar de heren meenden het wel. Coverden op de koop toe I Don't Feel Like Dancing van Scissor Sisters.
• Iggy & The Stooges @ Main : Even samenvatten. Op CD heten deze heren The Stooges. Live is het echter Iggy & The Stooges. Toch introduceerde Iggy hen als The Stooges. The Fucking Stooges om precies te zijn. Iedereen die iets van muziek kent, beseft dat Pukkelpop op dit moment af was. De oergroep der oergroepen met de wildste act van de driedaagse. Bij het tweede lied naaide Iggy een versterker. Bij het vierde lied lag hij al in het pubiek. Bij No Fun liet hij het podium vollopen en maakte er als vreemde, vieze nonkel een meezinger van voor het hele gezin. En dat allemaal geruggesteund door twee bejaarden en Mike Watt die een half optreden nodig had om op gang te komen. My idea of fun is een optreden van The Stooges. Hadden ze in de Marquee gestaan, ik gooide er gegarandeerd nog een Fun House-verwijzing tegenaan.
• Battles @ Club : Ben de tent niet meer binnen geraakt en heb dan maar buiten geluisterd. Waar ik vandaan kom, sla je een persoonlijke tip van GW niet zomaar in de wind. Weirde gitaarlijnen bijeengehouden door strakke drums, met behoorlijk funky resultaten.
• Kaiser Chiefs @ Main : Britpop part three! Een ideale afsluiter van een vermoeiende dag. En toch blijft Ruby een schijtlied eerste klas.

Geert begon zijn vrijdag met de vaststelling dat hij geen achttien meer is, toen slecht en weinig slapen in een rotte tent geen enkel probleem voorstelde. Gelukkig viel er ook nog wat muziek te rapen.

• Nosfell @ Marquee : Samples, human beatbox en cello in een zelfverzonnen taal. New rave voor elfjes. Met een bizarre spoken word en een dito jeanettendansje.
• Devotchka @ Club : Polka, mariachi en tango komen elkaar straalbezopen tegen in een steegje na een optreden van The Pogues. Ik verzin het ook maar. Mixten een flardje Venus In Furs door hun set, which is nice.
• The Van Jets @ Main : Of: jonge honden worden uitgelaten op een zonovergoten weide. hadden Fashion overgehouden van hun Vadermoordpassage.
• Biffy Clyro @ Marquee : Halfzware gitaren met echte melodiën en af en toe een degelijke harmonie. Waar hebben we dat nog gehoord?
• Cobra Starship @ Skate : Nog crappier dan ik vermoedde. Vroeger door naar de Wablief, waar bleek dat Mintzkov verplaatst was naar de Club.
• Mintzkov @ Club : Waren in eerste instantie nog wat aan het soundchecken. Sloegen daarna stevig terug met het ultieme bewijs dan hun graag traag-aanpak serieuze vruchten afwerpt.
• Funeral For A Friend @ Main : MTV-metal waarvoor je na De Revolutie tegen de muur gezet kan worden. Maakten zelf een Spinal Tap-opmerking ("up to eleven"). Dan hoef ik dat niet meer te doen.
• Matt & Kim @ Club : Swingend synth-drum-duo met een uitgesproken positieve wereldvisie. Of gewoon in Nederland gepasseerd aan one too many coffeeshops.
• Beatsteaks @ Skate : Genadeloos efficiënt potje rock und roll zoals rock und roll hoort te zijn. Deutschland über alles, niet waar?
• Cansei De Ser Sexy @ Dancehall : Braziliaans feestje part two. Meer groepsleden, meer livegedoe en meer Engels dan Bonde Do Role. En toch waren die laatsten iets aanstekelijker.
• The Hives @ Main : Waren een dikke vijf jaar geleden een paar maanden my new favourite band. Een aangenaam weerzien met een jeugdliefde. Als altijd aangevoerd door Howlin' Pelle Almqvist, qua snedige teksten zo van de Comedy Stage geplukt.
• The Noisettes @ Club : My new favourite band van dit jaar. Klinken zoals gezegd als Vaya Con Dios op crack. Het subtielste powertrio sinds The Clement Peerens Explosition. Een beest van een drummer, een meestergitarist en een crackhoertje op bas en vocals. Een nubische godin, voor de gelegenheid uitgedost als een Azteekse prinses. Aan mijn ballen mag ze gerust een komen likken.
• Various @ Chateau : Dubstep, jawel. Met mannelijke en vrouwelijke stemmen erbij. Klonken een beetje als Massive Attack met extra echo. Vandaar dat ik er een beetje slaperig van werd. Echt muziek om van te zeggen: "ik voel die bassen in" - daar zijn ze weer - "mijn ballen".
• Patrick Wolf @ Club : Een funky singer-songwriter met een serieuze hoek af.
• Arcade Fire @ Main : Beetje vreemd optreden van een beetje vreemde groep. Ik zal er mij in verdiepen op voorwaarde dat zij een buikdanseres opnemen in hun act.
• Dinosaur Jr. @ Marquee : Slackrock maar dan met volle overtuiging. Luister en leer, Evan Dando. Lekker veel feedback. Hoezo, overdaad schaadt? De heren speelden twee versterkers en een snaredrum de vernieling in. Respect!
• Turbonegro @ Skate : Smerige, vettige, prettige, politiek incorrecte feestmetal. Everybody loves a chubby dude! Ik heb nog maar één doel in dit leven: lid worden van de Turbojugend. Anderzijds: wat zou ik lid worden van een club die mij zou aanvaarden als lid.

Geert begon zijn zijn zaterdag zonder specifieke klachten. Zou het gelegen hebben aan de rum-cola die hij nuttigde bij wijze van ontbijt? Anyhow: er viel ook nog wat muziek te rapen.

• Morda @ Skate : Metalcore, schijnt het. Hadden al technische problemen bij de intredemuziek. God haat metalcore. Ik spreek Hem niet tegen. Die Kerel is almachtig, weet je wel?
• Home Video @ Club : Een cursus Hoe Voegt Men Echo Toe Tot Het Subtiel Spel Een Wall Of Sound Wordt Terwijl De Drummer Een Ongenadige Groove Neerlegt.
• Patrick Watson @ Chateau : Brave singer-songwriter met occasioneel atmosferisch getokkel. Honderd procent weinig beklijvend.
• New Young Pony Club @ Dancehall : Een gegarandeerd feestje. Een halflege tent wegens iets te vroeg op de dag. Er begonnen meisjes spontaan te wandelen als Egyptenaren. Een bassist met een banaan-t-shirt is altijd leuk.
• Soapstarter @ Wablief : Typisch Belgisch nevenprojectje. Getipt door Rifraf, niet dat dat zo'n grote verdienste is. Hadden hun podium beetje zomers ingericht. Good vibrations troef. Niet geheel unlike Lalalover. Weigerden hardnekkig iets te coveren van Graceland. Beste groepsnaam sinds Soapstone.
• The Shins @ Marquee : Flardje meegepikt. Poppy middle of the road rock maar dat wisten we al. En er dan toch nog tijd aan verspillen! Geert is een mensenvriend!
• Kate Nash @ Chatteau : Jong, hip, Brits en sexy. I've seen rock and roll's future, and its name is Kate Nash. Kloon haar twee maal en The Pipettes hebben voorgoed afgedaan. Kate speelde wel helemaal zelf piano en gitaar.
• Bromheads Jacket @ Club : Britrock dan maar. Voor de verandering. Klonken alsof ze gisteren van Dinosaur Jr. zouden genoten hebben. Verzekerden ons dat ze naar Sonic Youth gingen kijken. Sommige dagen klopt gewoon alles.
• Kings Of Leon @ Main : Iedereen omver knallen met primitief gehak: respect! Kan het dat iemand het volume iets te zacht had gezet?
• Cocorosie @ Marquee : Gewaardeerd popkenner Klaasman R. heeft mij dit destijds getipt. Ik verwachtte iets bevreemdend maar van deze harphop meets opera moest ik toch meermaals slikken.
• Ozark Henry @ Main : Nog zo'n oude bekende die ik een beetje uit het oog was verloren. Klonk een stuk steviger dan in mijn herinneringen. Dat diende misschien als tegengewicht voor het metalen en industriële geweld voor en na Henry. (Ik mag gewoon Henry zeggen. Uitgesproken op z'n Frans.) Een puike set maar de achtergrondzangeressen werden toch gemist.
• LCD Soundsystem @ Marquee : Yeah, yeah, yeah! Fuck yeah! Jawadde! Et cetera! De minst uitgesproken frontman van de driedaagse!
• Hanne Hukkelberg @ Chateau : Noorweegs engeltje. Droompop met een fiets op het podium. Heeft mijn lief ooit KO gevloerd. Echt gebeurd! Pipi Langkous die Björk covert terwijl de drumcomputer kapot is. Zoiets. Woordspelingen als "Hukkelpop" of verwijzingen naar The Hucklebuck zoekt u maar elders.
• Sonic Youth @ Marquee : Slecht voor de oren. Goed voor de ziel. Geert zijn energie verdwijnt langzaam maar zeker.

Conclusie: drie welgevulde dagen doorschnitzeld. Op de Boiler na, gepasseerd aan alle podia. Most of all: verrassend weinig hiphop gezien. Als ik een restaurant had, zou ik Chokri zeker niet weigeren als klant. Los daarvan rulet Arne verschrikkelijk hard over the shockwaves.