"This pie is in labor so grow up in hotpants'

Gisteren geschnitzeld in Lokeren of all places want daar waren een paar feestjes aan de gang. Met de Heideroosjes bijvoorbeeld. De vier heren leverden een solide optreden af gebaseerd op herhaling en voorspelbaarheid. Alzo werd het grote ongelijk van Darwin bewezen: er is geen evolutie. Geef hen een paar jaar en de nodige drummerswissels, dan worden ze de Nederlandse Ramones. Geef hen een paar jaar en de nodige drummersverdwijningen dan worden ze de Nederlandse Spinal Tap. De Heideroosjes speelden een lied genaamd Homesick For A Place That Does Not Exist want (we zeggen maar iets) Weltschmertz zou een te korte titel zijn. Het kwartet coverde Ring Of Fire, een lied zo goed dat het die bewerking overleefde. Bij wijze van bindtekst stelden de heren dat zij niet the Lemonheads waren. Kan kloppen want the Lemonheads was een band waar we erg naar uitkeken.
Een uitkijken dat nog werd gestretcht door een act van La Fille d'O waarbij kinky cheerleaders zonder ideale maten een dansje deden. Alsof dat niet genoeg was, moest er nog een vuurwerkje afgeschoten worden. Daarna anticlimaxten the Lemonheads geweldig. Zij rafelden een setje übersaaie slordige slackrock uit de school van Neil Young & Crazy Horse af met Evan Dando als het ultiem staaltje langharig werkschuw tuig. Dat de heren leden onder een zware jetlag is een verklaring maar geen excuus. Zelfs Sananas kende plaatsvervangende schaamte. Het publiek reageerde terecht lauw tot ijskoud. Er werd nogthans afgetrapt met een puik noisy It's A Shame About Ray. Verder werd er slechts bij een half Smile van Lily Allen wat gegrinnikt. Wel hilariteit troef toen Evan solo een onverdiende bis wilde inzetten terwijl de roadies rond hem het podium al aan het verbouwen waren.
Filosofische vraag: wat voor schorremorrie vraagt zijn of haar partner nu ten huwelijk via zo'n scherm waar je sms-jes op kan laten verschijnen? Antwoord: het schorremorrie dat opdaagt voor een optreden van the Pogues. Ah, the Pogues! De beste folkrock sinds Dylan een ongelukje had. De origineelste punk sinds Jonathan Richman afscheid nam van zijn Modern Lovers. Dat Shane McGowan geregeld een nummertje oversloeg om naar adem te happen of zijn droge lever te bevochtigen, zien we graag door de vingers. Dat zijn verdere participatie beperkt bleeft tot hondengeblaf, oorlogskreten en onverstaanbaar gemompel accepteren we ook nog. Maar het ontbreken van Fairytale Of New York liet ons toch beteuterd achter.