"Als ik op een dag enkele vreemdelingen neersteek zou jij of iemand anders dat als ironie erkennen of als werkelijk racisme"

Gisteren is mijn verlichting op kot gesneuveld. Omdat het lampje boven de lavabo ook al de geest had gegeven, ben ik daarnet naar de Gamma getrokken ter aankoop van twee heldere gloeilampen van zestig watt. Trust me: mannelijker dan dat word ik niet. Maar dat is allemaal onbelangrijk: ik wil alleen maar over muziek lullen.
Zo heeft de postbode de nieuwe Rene SG in mijn bus gedropt. Het plaatje met de toepasselijke titel Rene SG 2 bevat nog meer levensliederen op nog minder tijd! Harder, better, faster, stronger, quoi? Herlees hier mijn exclusieve 10vraguninturvjoew met het gezelschap. Ander nieuws komt uit de hoek van the Pukin' Monkeys, die er de brui aan geven. Like you know, whatever.
Op de koop toe heb ik gisteren Michael Gira gezien in 't Stuk. Michael Gira, beste kindjes, was ooit de aartsvader of all things noise and industrial met zijn groep Swans. Sonic Youth speelde zijn eerste tour als voorprogramma van Swans. Sindsdien heeft meneer Gira zich toegelegd op andere muziekjes. Via zijn Young Gods-label schonk hij messias Devandra Banhart aan de mensheid, zichzelf en passant ook profilerend als de aartsvader van Het Nieuwe Vreemde Amerika. Zijn solo-optreden van gisteren valt gemakkelijkheidshalve te situeren in die hoek.
De crime scene was de Soetezaal waar het publiek hoger zit en neerkijkt op de artiest als op een vers voor de leeuwen geworpen Christenhond. De artiest weet dit en zal zich weren als een gladiator in de hoop dat de zwaartekracht de duimen van het publiek niet omlaag zal trekken. De zaal bleef overigens halfleeg, ondanks de aanwezigheid van de verzamelde Leuvense goths, neo-hippies en alternatieve vogels. Om mezelf vooral niet te vergeten, gehuld in mijn kersverse Ramones-t-shirt.
Raymond "Ray" Raposa verzorgde het voorprogramma. Hij zag eruit als de kleinzoon van Seasick Steve en bracht op electrische gitaar twee muziekstukken die vaagweg grensden aan het fenomeen "liedje". Hij zong met een ontwapenende stem regels als: "this is how we refuse to be sane". Denk aan Daniel Johnston, die iets van Tonight's The Night covert. Daaronder loopte Ray zijn gitaarspel en voegde laagjes toe tot het verzandde in gejengel. Een ervaring noemt men zoiets eufemistisch.
Michael Gira presenteerde zich als Southern gentleman met hoed en al. Op akoestische gitaar rekende hij af met zijn demonen. Een frase als "I love everyone" klonk als het dreigement van een woeste straatmuzikant aan de oevers van de Styx, die onthult dat alles bedrog was, is en zal blijven. De Openbaring van Michael Gira! Het enige dat hem nu nog te doen staat, is zijn ziel verpatsen aan de hoogste bieder op een kruispunt aan de Mississippi. Als bisnummer riep Michael het publiek rond zich voor een onversterkt laatste lied. De flard "when we were young we had no history" spookt nog steeds door my fragile little mind.