Animal control steve

Fixkes veroverens Nederland: “In de single Kvraagetaan (“Wil je verkering met me”) mijmeren de Fixkes over hun vroege jeugd in Stabroek (vlakbij Antwerpen).” (VIDELER, S. Fixkes verlangt naar de zon. In LiveXS. Nummer 12, jaargang 10. December 2007. p. 35.) Soms, beste vrienden, is de taal niet gans het volk. Verder ben ik momenteel compleet wild van het nummer The Letter van the Box Tops. En ik ben met GW een portie livemuziek gaan aanschouwen!

Drie jaar geleden mocht Mauro "God" Pawlowksi een weekendje de AB programmeren als La Belgique 666. Resultaat was een zo eclectisch stel duivelskunstenaars dat de AB besloot: de volgende keer mag het iets minder zijn. Dansman Wim Vandekeybus kreeg dit jaar de Carte Blanche en hij titelde zijn weekendje What's The Prediction. Het kind moet nu eenmaal een naam krijgen. GW en GSS zijn er helaas enkel op zondag geraakt.

The Black Box Revelation deed basically hetzelfde als woensdag. Er blijft werk aan die spanningsboog, zij het dat ze deze keer toch al korter speelden. Drie nummers werden opgeleukt door een catwalk bevolkt met dansers die hun epilepsie creatief beleden.

Vervolgens deed Daan een solo-setje. Of zoals GW al zei: "Ja, ja, Daan". Bewapend met een gitaar, een orgel, een sampler en een ritmebox mompelde hij zich doorheen welgekozen covers en obscure eigen nummers. Lee Marvin, Depeche Mode, Talking Heads, Dead Man Ray, Duran Duran: I'm down with the schnitzel. Vooral toen het alomtegenwoordige dansen resulteerde in striptease. Mijn rode oortjes denkt u er zelf maar bij. Pietje De Leugenaar stond overigens in het publiek. En Stakke Wanne!

Pawlowski sloot af in de grote zaal. Jawel: een project van - daar is hij weer - Mauro. Arno zou meekomen maar op het laatste moment had hij geen goesting. Een mens kan enkel gissen. Ter vervanging was Tim "Bird Boy" Vanhamel dan maar present. De rest van de bezetting liet zich lezen als een who's who van de discografie van Mauro: Elko Blijweert! Pascal Deweze! Et j'en passe!

De muziek was een beetje rommelig, een beetje geil, een beetje geweldig. Fucked up en funked up electrometalen waanzin. De begeleiden dans bestond uit een vlaggemastact en heel veel silly walks. Dansers waarvan je enkel kan vermoeden dat de Force krachtig is in hen.

In de club speelden Roland, een nerd en occasioneel Lars Van Bambost tenslotte een soundtrack bij een reeks experimentele kortfilms. Dit resulteerde in sferisch bluesgetokkel met waar nodig een flardje electronica. Een van de filmpjes was een heerlijk ranzige deconstructie van de R&B-videoclip. Toen zijn we een dutje gaan doen.