Een mooie fout

Later ga ik jazz zingen op de radio en een heleboel geld verdienen. Voorlopig was ik ouderwets te vinden bij John Hiatt Solo & Acoustic in de AB. Are you ready for the thing called John Hiatt? Ik had avonturier Bert bij me want als kersvers werkmens herkent hij beter dan wie ook het soort vermomde blues waar John voor staat.
Kin Richey trad op als publieksopwarmer. Zij liet haar stem als een Zwitserse klok zweven boven sober gitaarspel als een soort tijdloze oma-figuur. Jammer genoeg was dit doorsnee americana. Zoals ik eerder stelde: in het singer-songwritergenre is alles al gezegd.
John zelf ontsnapte daar gelukkig wel aan. Volledig solo en grotendeels akoestich paarde hij een indrukwekkend expressief stemgeluid aan verassend subtiel gitaarspel met leuke maar nooit te lange (euhm) solo's (zeg maar). Ik geloof een beetje in John Hiatt. Ondertussen wil ik naar Memphis gaan.
En dan toch stranden in Leuven. Daar was het zaaltje van de Blauwe Kater vervuld van de derde editie van Balkan Circus. Logischerwijs werd er gefeest alsof Sarajevo nooit belegerd was geworden. Alsof Frans Ferdinand van Oostenrijk nooit was afgeschoten. En Geert zag dat het goed was.