Open brief aan Zijne Majesteit Koning Albert II, Koning der Belgen

Sire, Jules Destrée schreef destijds: "er zijn geen Belgen". Gaston Eyskens alludeerde hierop: "er zijn geen Belgen meer". Mooie frasen, gezwollen woorden. Ik vermoed dat ze slechts voetnoten zullen blijken bij een eeuw gelittekend door Wereld- en Koude Oorlogen. En toch, mag het iets minder zijn?

Sire, er zijn geen Belgen meer. Maar afgelopen zondag marcheerde 35.000 man door de hoofdstad om te getuigen. België is misschien een apenland, maar wel ons apenland. Niemand moet het in zijn hoofd halen ons apenland te splitsen. Om hun woorden kracht bij te zetten, is de meute van Brussel Noord naar het Jubelpark gestapt.

Sire, dat is een wandeling, op een goede dag doe je daar een kwartier over. Op een slechte dag een klein half uur. Die colonne deed daar zondag twee uur over. Ik vermoed dat een meerderheid van luie Walen de rest ophield. We zullen het nooit weten.

Sire, er zijn geen Belgen meer. Maar gisteren verbroederden studenten van VUB en ULB met andere meelopers in de straten van Brussel. Tussen pot en pint werd daar in de naam van St V lallend bewezen hoe belachelijk de taalgrens is of toch zou moeten zijn. Ik was er gisteren niet bij te Brussel. Ik was er zondag niet bij te Brussel.

Sire, er zijn geen Belgen meer. Maar gisteren concerteerde Jo Lemaire te Leuven in de aula Pieter De Somer. Op eenvoudig verzoek van het Centrum voor Levende Talen bracht zij daar Les Classiques De La Chanson Française. Ik was er gisteren bij te Leuven.

Met een klok als een stem draaide Jo het publiek rond haar vinger. Ze stond er als een kloon van Liza Minnelli in New York, New York. Het is diezelfde Jo Lemaire die ooit dineerde in mijn grootouderlijk huis en zich volgens de overlevering te goed voelde voor de huisbereide kost van mijn mémé.

Zij speelde Nathalie van Gilbert Bécaud. Een lied dat de verzoening tussen de volkeren hoog in het vaandel voert. Zij speelde Une Belle Histoire van Michel Fugain. Een lied dat van Ann Christie een Nederlandstalig kleedje kreeg. Een kledingstuk dat Noordkaap nog uit de kast heeft gehaald om hun afscheid op te waarderen. Zij speelde La Chansonette van Yves Montand dat Wim Sonneveld zich heeft toegeëigend als Zo Heerlijk Rustig. Sire, er zijn mensen die om ter hardst roepen dat de kloof tussen Frans- en Nederlandstalig onoverbrugbaar is. Het zou me niet verbazen als ter plekke slechts een greppeltje zou liggen.

Sire, er zijn geen Belgen meer. Maar gisteren had Jo Lemaire muzikanten bij. Dat is altijd een goed teken. De accordeon werd beroerd door Ad Cominoto. Die was in een vorig leven secondant van Arno. Sire, als er geen Belgen meer zijn, wat is Arno dan? En wat was Jacques Brel dan? Sire, verbaast het u nog dat Jo Lemaire vijf nummers van Brel op haar setlist had staan? Het lijkt me een beetje overbodig te herinneren aan de perfecte tweetaligheid van Jacques en Jo. Ik wil evenmin herhalen dat Arno het Frans even gemakkelijk vermangelt als het Nederlands.

Sire, er zijn geen Belgen meer. Maar vanmiddag werd te Leuven verzamelen geblazen onder het motto: Knuffel Eens Een Waal En Drink Er Een Pint Mee. Een dubieuze titel me dunkt. Ze lijkt meer te beloven dan ze daadwerkelijk doet. Want zou er dan één Waal zijn per persoon. Of één Waal voor iedereen samen. Een eenzame Chinese vrijwilliger waarschijnlijk, die liever naar Leuven kwam dan nog een ronde Russische roulette te trotseren. Die pint, zou dat zijn ter compensatie van de geldstromen? Met deze vragen door mijn hoofd spokend, begaf ik me vanmiddag naar de Oude Markt. Eens ik doorhad dat ik eigenlijk op het Ladeuzeplein moest zijn, was die fout snel rechtgezet.

Sire, er zijn geen Belgen meer. Maar wat ik daar zag heeft mij diep geraakt. Er waren plenty Walen, er waren plenty pinten Er waren voorspelbare speeches, er waren tegenprotestanten.

Er werden liederen gedraaid met een duidelijke boodschap. Come Together van the Bealtes. Hello, I Love You van the Doors. De electrische versie van Rockin' In The Free World van Neil Young. Happy Together van the Turtles. Ik zag dat het goed was. Toen ik mijn rug begon te keren, legde iemand nog net Mr. E's Beautiful Blues op.

Sire, er zijn geen Belgen meer. Ik hoorde afgelopen weekend de Lotti-versie van de Brabanconne, opgenomen voor de dag van de dynastie. Een volgende stap in de steeds duidelijke wordende opname van Helmut in het establishment. Zie in dat kader ook de doorgestoken kaarten van zijn deelname aan De Slimste Mens.

Sire, misschien is het maar goed dat er geen Belgen meer zijn. Het is met weinig plezier dat ik deze conclusie bereik. Het is met minder plezier dat ik vaststel dat er wel meer mensen op de dool zijn. Ik heb getwijfeld over België. En ik ben niet de enige.

Sire, geef ons een teken, een sienjaal, zoals Van Ostaijen het noemde. Dan zal de jeugd van de natie opstaan alsof luiheid nooit het ideaal is geweest. Dan zal de jeugd van de natie handelen. Dan zullen er oplossingen uit de bus komen. That night we're gonna party like it's 1830.

Met eendrachtelijke en liefdevolle groeten,

Geert S. Simonis