I want love & affection not the house of correction

Sinterklaas is onverwacht vroeg op mijn kot gepasseerd. Hij heeft mijn schoen gestolen en mijn borrels geledigd. In ruil kreeg ik een handvol updates van het literaire front!

Een jaar of twee geleden heb ik wat spoken word-opnames gemaakt in lo-fi-Wambeek. GW heeft een remix van de slechtste frituur van het land in elkaar gedraaid. Verder heb ik een bescheiden kortfilmproject lopende met de heer Yezerskiy, who doesn't return my phonecalls. Zal wel toeval zijn. Ook met Big Nasty J. worden er plannen gesmeed. Geniet nu u nog kan van de Veto zoals u die kent.

Ontzettend vers nieuws: het literaire tijdschrift Yang gaat vijf van mijn gedichten publiceren. Het mag gezegd worden dat ze daar zeer royaal voor dokken. En dan is er nog de vreemde kerel die een boekbespreking schrijft over never mind the pistols. Voor de rest zit er veel embryonale shit in de pijplijn. Daarover zwijg ik liever om een jinx te vermijden. Het maakt niet uit of het rechts of links is want dit is dus precies wat een jinx is.

Dat is allemaal voor de toekomst. Het verleden is ook lang niet slecht. Zo wordt mij ingefluisterd door een historicus met een bijl. Mijn knutselbundel schijnbedrog loopt als een treintje. Goede kritieken uit de GW-hoek. Zo mogelijk nog betere reacties van mijn punkrockbuddies. Mijn bescheiden optredentje was een blast. Plenty bitches enzo. Aan het einde sprong - daar is hij weer - Big Nasty J. op het podium om iedereen (mezelf incluis) omver te knallen met een paar welgemikte freestyles. Word! Het jazzbandje dat mijn voorprogramma deed, mocht er ook wezen.

De prijsuitrijking van de Soettendaellewedstrijd was toppie en a little bit drunk. De vaste ceremonie werd opgeluisterd door een redelijk gaye Cirque Du Soleil-ripoff en een folky vrouwenduo. Hun twee eigen liederen waren verwaarloosbaar maar hun cover van Comes A Time van Neil Young was okee.

Er bleek tegenwoordig een Busoluik aan de wedstrijd te hangen. Dus mocht een massa "special people" het podium op, bijgestaan door drie opvoeders elk. Hun gedichten waren nu eens totale crap dan weer doordesemd van een bewonderenswaardige simpelheid. Plus: poëzie was even mee op de terminaal hippe vleugels van outsider art.

Om een lang verhaal te verlengen kan u straight into compton vinden in de verzamelbundel Je Danst. Volgens de liner notes daarvan heb ik ook nog eervolle vermeldingen gescoord voor let sexy young assassins sit & grow lazy en lucky creole militia spirit. Niets zo oneervol als een eervolle vermelding, wat ik je brom.

Last en ook wel least: ik heb vijf übersuccesvolle en totaal uitverkochte voorstellingen gegeven van mijn onemanshow Geert Geeft Geschiedenis Op 't College. (Mensen die beschikken over een beetje voeling met de Limburgse cultuur mogen hun duimen achter hun bretellen haken, een fluim naar buiten werken en een sloot pruimtabak in een kwispedoor deponeren alvorens iets te brompelen in de zin van: "Geert Geeft Geschienis Op 't Klézjie".)

In een eloquente en intelligente monoloog greep ik, zonder de nodige humor te schuwen, hete hangijzers als Andreas Vesalius, Arm Vlaanderen en de Praagse Lente doortastend bij de lurven. Het spreekt voor zich dat Rock 'n' Roll High School overuren draaide in mijn interne playlist. Laat hetzelfde geweten zijn over Catholic School Girls Rule. Het staat buiten kijf dat menige catholic school girl spontaan Hot For Teacher begon te neuriën zodra ik aan het woord kwam.

God, wat ben ik toch geweldig. U merkt het: mijn populariteit stijgt. En toch, was ik Patrick Jumpen, ik maakte mij geen zorgen.