woensdag 28 februari 2007

Porter gets a break

Ik ben niet perfect. Zelfs mijn muzikale fouten zijn legio. Zonder hier verder op in te gaan, kan ik verklappen dat de eerste van Avril Lavigne in mijn kastje staat te blinken. Soortgelijk ben ik serieus wanted door de Goede Smaak Politie omdat ik gisteren het optreden van Lily Allen in de AB heb bijgewoond. Soortgelijk, maar toch anders. Lily heeft namelijk iets.
Live had ze het nog net ietsje meer. Blazers zijn altijd leuk. Skaritmes kunnen me af en toe bekoren. Lily had een sampler met allemaal leuke geluidjes. Het pistoolschot! De voetbaltoeter! Ik heb een zwak voor de nieuwrealistische teksten. Daar stopt het.
Lily's stem valt door de mand als ze verder gaat dan zingzeggen. Ze haspelde haar cd af, aangevuld met twee en een halve cover en een drietal nieuwe nummers. Lily kwam een slagveld opeisen waar ze bij voorbaat had getriomfeerd. Het publiek (verdacht veel oude mensen met verdacht jong grut) gaf zich met plezier gewonnen.
Nu ga ik wat naar jazz luisteren om mijn politiek correcte muzikale status wat op te poetsen. Anderzijds begin ik Rehab van Amy Winehouse wel te appreciëren. We'll be in touch. Won't we?

Labels: ,

maandag 26 februari 2007

Constantinopel is gezond



That's my baby sister, dog: Ilke. Welkom op de wereld, kleine zus. Goede raad voor later: it's Jelle's world, we're just livin' in it. En ook wel: your mamma's rich and your daddy's good lookin'. Ik ga dadelijk op kraamvisite. Spannend.

Labels: ,

zaterdag 24 februari 2007

Groeten van petit die u bevlekt

Gisteren leuk geschnitzeld in het cultureel centrum van Strombeek. De brave lieden van Braakland/ZheBilding brachten het stuk Trust naar de gelijknamige film van Hal Hartley. Vier acteurs spelen een paar dozijn rollen en worden muzikaal begeleid door het match made in heaven Mauro Pawlowksi en Rudy Trouvé. De twee liepen over het podium als uitgebluste ambtenaren in een kafkaësk Ministerie Voor Avant-garde Muziek, pakweg vijf dagen voor de destalinisatie. Het verhaal is een American Dream gone wrong. Boy meets girl maar de Judas van de voorstad verpest alles. Laten we het een postindustriële deconstructie van de grenzen tussen toneel, film en TV noemen. Laten we het Herman noemen. Voor elk wat wils though: dansjes, handgeklap en spectaculaire stunts. Niet vergeten: er schuilt een handgranaat in elke relatie.

Labels: , ,

vrijdag 23 februari 2007

Ik ben spel

Politika organiseerde gisteren een Free Podium in de Pangaea. Hetgeen vroeger wel eens Bonte Avond werd genoemd. Wij dus daarheen. Eerste groep: C’Est Ainsi Que Ça Marche uit Peer of all places. Met op gitaar een maat van mijn broer zowaar. Verdacht veel maten van mijn broer in de zaal ook. De flyer plaatste dit groepje in de categorie postrock en vergeleek hen met Mogwai. In feite ging het om een basloze bende nitwits. Een totaal slechte band met een totaal slechte naam. Het slag mensen dat denkt dat een rif vijf minuten herhalen automatisch een liedje oplevert. Toffe muziek om ritmisch met de knieën te knikken maar verder utterly crap.
Tweede band: Forever And A Day. Zelfbenoemde emopunkcore die zichzelf veel te serieus neemt. Een slechte micro werd vervangen maar zo werd onthuld dat het ook om een slechte zanger ging. Instrumentaal was het misschien nog een beetje in de pocket. Petit heeft scheten gehad die melodieuzer waren.
We zijn het dan maar vroegtijdig afgetrapt en na een mislukte poging tot karaoke aan het kleurenwiezen geslagen. Silke heeft uiteindelijk gewonnen met mezelve op een verdiende tweede plaats.

Labels: ,

donderdag 22 februari 2007

The french having fun

Labels:

dinsdag 20 februari 2007

Bijna oneindig

Het is algemeen geweten dat een studierichting als Geschiedenis één groot nest linkse ratten is. Zeker in Leuven. Ik heb daar geen onmiddelijke problemen mee. Mijn engagement ligt eerder op het culturele dan op het politiek-sociale vlak.
Gevolg is natuurlijk dat er om de haverklap een Comac-chickie (we hebben er twee) het woord neemt bij het begin van een les. Op zo'n momenten verlangt een mens intens terug naar de tijd dat een leftie sowieso een goed spreker was.
Iemand die onvoorbereid een half uur boeiend kan spreken over Marx. Iemand die op twee minuten exact kan bepalen waar het allemaal is misgelopen met Arno. Iemand die vijf zinnen kan afhaspelen zonder stil te vallen. Iemand die niet vertrouwt op "dus zeker allemaal komen" om mensen te motiveren.
Eerlijkheid gebiedt me dan ook maar te zeggen dat Comac morgen (denk ik) La Face Cacheé Du Vlaams Blok draait. Dus zeker allemaal komen. Dan kan ik mij rustig te pletter zuipen in een ander stukje Leuven.
Het hele erge is dat Comac-mensen schaapachtig lachen als je vraagt hoe het precies staat met de Revolutie. Na de Revolutie gaat Comac tegen de muur.

Labels:

maandag 19 februari 2007

Roger takes a trip

Nu op de markt: Live Fast Die!: de eerste compilatie van Kickass Records. Een vrolijk langspelerke gevuld met toppie muziekskes van de beste jazzkes van onze tijd. Met op de achterkant: mijn achterwerk gehuld in my lucky underpants.


Nu heeft u direct een zicht op de tracklist. Graag gedaan overigens.

Labels: ,

zaterdag 17 februari 2007

De funk is je broeder

Dubstep allemaal goed en wel. Maar techno is ook nog een muziekgenre om rekening mee te houden. Gisteren draaiden in het Stuk: DJ Sensu, Andy Stott en Nathan Fake. Nathan Fake werd op visuals begeleid door Bart Stolle.
Nathan Fake viel op tegenover de rest door een veel hoger niveau van abstractie in zijn muziek. Desalniettemin ben ik vroeger gaan lopen. Tot zover de feiten. Semi-feit: ik ben te zeer technoleek op een deftig oordeel te vormen dan wel te vellen. Peace out enzo.

Labels: ,

Treinverkeer & luchtalarm

Even wisselvallig als Het Leven Zelve: zo consumeer ik mijn hiphop graag. Nu eens zit ik old school te chillen met mijn homies in de Bronx. Dan weer draait alles rond Snoop, Dre en g-funk. Gisteren echter focusten wij ons op dubstep in het Stuk. Iemand vond het nogal veel lijken op gewone dub maar het kind moet een naam krijgen. (Weinig mensen gaan akkoord met mijn theorie dat Gustave de beste naam is omdat je die kan afkorten tot Gust of tot Staf.)
Belg DJ BunZerO mocht opwarmen en liet de zaal langzaam gaarstoven op grotendeels instrumentale wijze. Daarna was het aan het Virus Syndicate om het woord erbij te betrekken. Er werd schots en scheef gerapt zoals wij dat kennen van pakweg de Wu-Tang of ’t Hof. En dat allemaal uit Manchester! Er werd goedgemutst een streep Sweet Dreams door de mix gedraaid. Het publiek werd veelvuldig aangeraden zijn V’s omhoog te steken en noise te produceren. Opvallend veel fasco’s in Lonsdale-outfits in da house overigens.
Kode9 en zijn Spaceape namen het over zonder dat de groove eronder leed. Waarlijk muziek om van te zeggen: ik voel die bassen in mijn ballen. Very anti-ego ook: geen spots op het podium en Spaceape liep voortdurend door het publiek. De rest van mijn uiterst intelligent discours is verloren gegaan in enkele pintjes.

Labels: ,

donderdag 15 februari 2007

Koekjes hebben geen gevoel voor humor

In deze donkere dagen van Artefact en Kulturama kan onze held eindelijk nog eens demonstreren hoe diep zijn culturele engagement werkelijk reikt. Zo heeft hij gisterenmiddag aardappelen geschild als begin van een dagje Stuk. In de vooravond heeft hij gebabysit op de defecte installatie Slightly Displaced, Yet Still Focused van de Belg Wim Janssen.
Daarna kon hij aanhoren hoe het gezelschap Ictus het werk For Philip Guston van Morton Feldman bracht. Een massieve brok minimalisme van vier en een half uur. Een mens mag erbij in slaap vallen doch onze held kon zich tijdig reanimeren met de nieuwe van El Guapo Stuntteam en pistolets met smeerpaté. And that is all I have to say about that.

Labels: ,

maandag 12 februari 2007

Jatzucht


Labels:

woensdag 7 februari 2007

Law enforcement cleaner

Groot voordeel van een postblokse chillperiode: een mens kan buiten komen zonder katholiek schuldgevoel. Een mens belandt dan al snel bij zogenaamde live-optredens. Gisteren was Soundslike een avondje gastheer in ’t Stuk.

Tomàn bracht lappen soundtrack voor spaghettiewesterns uit de drieëntwintigste eeuw. Zeurende bassen en scheurende drums en occasionele gameboypiepjes. Schaarse zang is geen probleem maar bindteksten zonder micro zijn van de bok zijn kloten. Denk aan Joy Division op slechte crack en met een zalmfixatie.

Eagle*Seagull wist de aandacht direct bij de hoorns te vatten dankzij hun violiste. Violistes zijn cool. Het gezelschap bracht een vrolijk potje folkrock met de drive van de late Velvet Underground. Sommige dingen hadden ook van Coldplay kunnen zijn, de pianopartijen met name. Zelfs Talking Heads kwam af en toe bovendrijven met confetti in het haar.

Confuse The Cat brachten korte, puntige liedjes die zelden ter plaatse bleven trappelen. Sommigen vonden het een weinig creatieve variatie op de jaren tachtig. Het antwoord op de vraag: wat als Franz Ferdinand uit Leuven kwam en kanker had overwonnen?

Labels: ,

zaterdag 3 februari 2007

"Soms denk ik dat ik twee weeskindjes ben"

Gisteren leuk in bed gelegen met De Mens naar aanleiding van hun semi-gelijknamige theatertournee. Cultureel centrum Palethe bewees zich eens te meer als het kloppend hart van Overpelt Rock City. Ter voorbereiding hadden we Akoestisch van twee lieven geleden nog eens opgelegd. Edoch het optreden was very much elektrisch. Op Irene na, solo afgehaspeld door Frank Vander linden.

Eerste helft. Pauze. Tweede helft waarbij het rad van fortuin, bediend door een sletje, bepaalde wat er gespeeld moest worden. Een gimmick die snel ging vervelen. Bisronde. Alles verliep volgens plan, zoals te verwachten viel. De Mens heeft het warm water niet uitgevonden maar stond er desalniettemin als een goed geoliede fluitketel.

Paar puntjes van kritiek:

  • Iemand moet Frank eens duidelijk maken dat elk nummer inleiden met een uitleg van twee minuten serieus de vaart uit een optreden kan halen.
  • Volgens Sananas zijn de teksten achteruitgegaan in het latere werk.
  • Het triumviraat speelde bij momenten meer naar elkaar dan naar het publiek.
  • Plus: ofwel was het podium te groot ofwel stonden de heren te dicht bij elkaar
  • Volgens A To Da Jay From Da Lim To Da Burg verdiende Patti Blues een mondharmonicasolo en hij wordt gewelddadig als mensen het niet met hem eens zijn.
  • Wat de professor ervan vond, vraagt u hem beter zelf.

Labels: ,

donderdag 1 februari 2007

Ilias alias troy

Okee, het is blok geweest doch dat impliceert niet dat Fleetwood MC geen filmpjes meer heeft gekeken sinds drieëntwintig december jongstleden.

  1. Jarhead (2005) van Sam Mendes
  2. El Cid (1961) van Anthony Mann
  3. Seizoenen één (1992) en twee (1994) van Absolutely Fabulous
  4. Seizoenen drie (1995) en vier (2001) van Absolutely Fabulous
  5. Seizoen één (2002) van 15 Storeys High

Okee, het is blok geweest doch dat impliceert niet dat Fleetwood MC geen boekjes meer heeft gelezen sinds drieëntwintig december jongstleden.

  1. Godspeed - The Kurt Cobain Graphic van Barnaby Legg, Jim McCarthy en Flameboy

Labels: ,