zaterdag 31 maart 2007

Een ex-expressionist

Voor de volledigheid: de setlist van the Van Jets van afgelopen dinsdag. Specifieker: het exemplaar van hun schit-te-ren-de leadgitarist.

Labels: ,

woensdag 28 maart 2007

De grootste vreugde ligt in god

Ik ben een man van een klassieke opleiding. Blah, blah, blah. Inleiding. Blah, blah, blah. And I walked away met mijn negen. Ook in de andere zijde van Oedipus zie ik gesneden brood. Al was het maar omdat ik gisteren naar het derde concert van Vadermoord VI ben gegaan met ons aller Loor. Een smoothe overgang, it ain't. Dez Mona (niet te verwarren met Nona Mez) ging zich vergrijpen aan Nina Simone. The Van Jets hadden een rendez-vous met David Bowie.

Maar, meneer Geert, zegt u anders eerst een paar wijze woorden over het hele concept cover. Blah, blah, blah. Dat is één van de redenen dat ik zo uitkijk naar Scarlett Johansson Sings Tom Waits.

Genoeg getheoretiseerd: hoe was het optreden? Wel, Dez Mona bracht een soort voodoococktailjazz. Dwingende swing met drums als op een Romeinse gallei. Aangevoerd door Gregory Frateur (de achtergrondhomo van Daan) klonken zij alsof Mike Patton de volledige Swordfishtrombones had heringezongen. Ondergrondse gospel voor de duivel. Ons aller Loor miste vooral een dikke negerin. Ik was te druk bezig met onder de indruk te zijn om met haar akkoord te gaan.

I love bands when they play it hard: the Van Jets gaven vervolgens dik van jetje. Zij hadden een schit-te-ren-de leadgitarist maar brachten relatief getrouwe covers van Dave, met name uit zijn glamperiode. Desalniettemin stelde Dieter dat hij hen beter vond dan hij David Bowie zelf vond. Ik merkte vooral op dat hun versie van Heroes nogal zwaar aanleunde bij Joy Division en dat ze een eigen nummer als bis speelden. The Van Jets kunnen helden zijn. Gewoon voor één dag.

Labels: ,

vrijdag 23 maart 2007

Two new nigerian games

Soms is het leven simpel. Er zijn mensen die toneel spelen. Er zijn mensen die moreel verplicht zijn te komen kijken. Daarom bevond ik me gisteren in het publiek van het Historiatoneel. Een achttal mensjes bracht Grijs, Maar Niet Groen. Het ging over oudjes ofzo. Het scenario was bij momenten een beetje warrig. Het ging om een vertaling van iets Amerikaans maar soms liep die vertaling wat stroef. Met name een honkbalfascinatie is niet iets waar menig Belg last van heeft.
Maar niet getreurd: het toneelstuk werd gered door sterke prestaties van Charlotte Heremans en de vurrukkulluku Laura Deferm. Na het toneelstuk zijn we in het Stukcafé beland alwaar er een karaoke going on was. Ik bracht een zinderende versie van Solitary Man van Neil Diamond. Mijn interpretatie was meer gebaseerd op de versie van Johnny Cash. Download die versie van Johnny Cash, luitjes!
Daarna vond ik mezelf op een kotfeestje van de almachtige Grégoir, alwaar ik een oude bekende tegen het lijf liep. Soms is het leven simpel.

Labels: , ,

donderdag 22 maart 2007

Gratis plezier

Ik ben een man van een klassieke opleiding. Ik ben dan ook ruimschoots ingeleid in de klassieke mythologie. Genoeg om te kunnen stellen dat Oedipus een klootzak was van het zuiverste water. Toch wilde ik ooit heel hard beroep op hem doen. Mijn toenmalige leerkracht Engels, trok mij een punt af voor het gebruik van het woord "motherfucker". De toets zelf draaide, als ik mij niet vergis, om een bepaalde werkwoordsvorm. Zo bekwam ik een negen op tien terwijl ik, volgens mij, recht had op een tien. We spreken hier over een tijd dat het halen van een tien een grote zeldzaamheid was.

Dus wilde ik in de tegenaanval gaan en de juf wijzen op de grote historisch-culturele waarde van het hele concept "moederpoepen". Gaande van de Oedipusmythe, over Frank Zappa & the Mothers of Invention, The End van the Doors, Sex With Your Parents van Lou Reed et cetera. Algehele luiheid belette me echter in discussie te gaan. And I walked away met mijn negen.
Ook in de andere zijde van Oedipus zie ik gesneden brood. Al was het maar omdat ik gisteren naar het tweede concert van Vadermoord VI ben gegaan met ons aller Oor.

Een smoothe overgang, it ain't.

Ellroy ging zich vergrijpen aan Robert Allen Zimmerman.

Gert Bettens had een rendez-vous met de Fab Four.

Maar, meneer Geert, zegt u anders eerst een paar wijze woorden over het hele concept cover. Wel, meneer Geert, goed dat u het vraagt. Er is natuurlijk een grote nood aan rehabilitatie van de cover: de cover jazzgewijs terug op de voorgrond plaatsen. Los daarvan hebben grote artiesten (Dylan, Waits, Newman) meer dan eens kunnen overleven omdat gladdere showbizzfiguren middle of the road-versies brachten van hun songs. Dat is één van de redenen dat ik zo uitkijk naar Scarlett Johansson Sings Tom Waits.

Genoeg getheoretiseerd: hoe was het optreden? Wel, meneer Ellroy had de wind tegen. Technische problemen troef. Hij bracht rudimentaire, akoestische versies die niet altijd recht deden aan de shizzle van De Neus. Met name zijn versie van Don't Think Twice, It's All Right garandeert Ellroy een plaatsje op mijn deathlist. Verder bracht de man een eigen lied, Working Class Hero van John Lennon en Devils & Dust van Springsteen. Nog zo iemand die eeuwig zal branden in de hel. Goed geprobeerd jongen, maar doe het in het vervolg ver van hier. Wallonië ofzo.

Gert Bettens waagde zich dan maar aan een hoop liederen waar je niks mee fout kunt doen. En maar goed ook: van zijn eigen charisma moet hij het nog altijd niet hebben. Onthou verder dat er een kippenvel versie van We Can Work It Out tussen zat. Gertje speelde twee eigen liederen als bis. Het weze hem vergeven.

Penny Lane is in my ears and in my eyes!

Labels: , ,

woensdag 21 maart 2007

Soms profane liefdestuinen

Youp, the artist formerly known as Youp van 't Hek dweilt dezer dagen de lage landen af met zijn conference De Schreeuwstorm. Gisteren hield zijn huifkar halt in de AB en wij dus daarheen. Respect voor mijn mokkel die om tickets is gegaan vooraleer ze waren opgekocht door de Nederlandse maffia. (Die, zoals u weet, opereert vanuit Neerpelt.) Youp is jarenlang een soortement held van me geweest. Een verering die ik not exactly met de paplepel heb binnengekregen. Maar het is wel zo dat de pappie het gros van zijn werk op video heeft. Respect voor de pappie.
Qua beoordeling ben ik al enige tijd van mening dat Youp de laatste jaren niet meer aan de norm geraakt die hij zelf heeft ingesteld met programma's als Spelen Met Je Leven, Scherven en De Dromer, De Waker & De slaper. Dit effect wordt versterkt door steeds weer terugkerende uitdrukkingen, gedragingen, motieven en thema's. Ja hoor, er moest weer verwezen worden naar Buckler. Wat blijft er over? Scherven! Los daarvan stond meneer van 't Hek gisteren garant voor een avondje lekker entertainment. Hij was opvallend slecht bij stem maar bracht ondanks zijn heesheid een paar typische Youpliederen. Enkel de afsluiter deed vreemd opkijken: een duet met zijn dochter dat qua episch meligheid Paradise By The Dinges naar kroon tracht te steken.
Respect voor Youp, van wie vooral onthouden dat het geen crematietijger is.

Labels:

maandag 19 maart 2007

Stedelijke stabiliteit

Er wordt veel kwaad over mij gesproken door veel verschillende mensen. Al bij al vind ik mezelf een uiterst bescheiden mens. Al was het maar omdat ik mezelf goed kan relativeren. Ik ben namelijk een klootzak, een luilak, een zatlap et j'en passe.
Daarom publiceer ik hier geen besprekingen van recente cd's. Ik doe al helemaal niet uit de doeken waarom een bepaalde cd van x jaar oud volgens mij dringend gerehabiliteerd zou moeten worden. Dat zou namelijk suggereren dat ik een objectiviteit bezit, die volgens mij helemaal niet bestaat.
Toch wil ik heden over cd's spreken. De Leuvense Bilbo houdt namelijk uitverkoop van zijn oude locatie aan het Hooverplein. Alle cd's staan deze week aan één euro. (Dus zeker allemaal komen.)
Geweldig systeem: het kan niet tegenvallen. Bij de aankoopkeuze kun je je volledig laten leiden door criteria als: zalige hoes, vreemde titel of "tiens, dat zegt mij iets". Ik geef u gewoon mijn (alfabetisch) aankooplijstje. Conclusies moet u zelf maar trekken.
  1. Billy Bob ThorntonThe Edge Of The World
  2. Brigitte BardotThe Best Of Bardot
  3. David HolmesBow Down To The Exit Sign
  4. Early ManClosing In
  5. Glen Matlock & The Philistines – On Something
  6. Harry Coninck Jr.Only You
  7. HieroglyphicsFull Circle
  8. Hope Of The StatesThe Lost Riots
  9. Ikara ColtChat And Business
  10. Jackie-O Motherfucker / My Cat Is And AlienFrom The Earth To The Spheres Vol. 3
  11. Jesse Harris And The Ferdinandos – While The Music Lasts
  12. JMXParbleu
  13. Lars Frederiksen And The BastardsViking
  14. Maceo ParkerMade By Maceo
  15. MachaForget Tomorrow
  16. MeThe Wagon Fair
  17. Nick HolderThe Other Side
  18. Perry ComoMy Greatest Songs
  19. Rocket From The CryptGroup Sounds
  20. Rocket From The CryptLive From Camp X-Ray
  21. Sid ViciousTo Fast To Live
  22. The MakersStripped
  23. The Mighty ImperialsThunder Chicken
  24. The RocksAsking For Trouble…
  25. ToddPurity Pledge
  26. Various Artists – Laidback
  27. Various Artists Mephisto: The Subterranean Sound Of San Francisco
  28. Wanda JacksonHeart Trouble
  29. Wicona Airbag – Up With People
  30. Wilson PhilipsCalifornia
  31. Zen - Wondering

Labels: ,

dinsdag 13 maart 2007

Rapeseed

Drie daagjes rondgetaffeld in Londen met mijn mokkel and why not? Londen is een stad, heb ik mij laten vertellen. Volgens Asterix En De Britten is Londen zelfs een oude stad. Asterix is mijn bijbel maar ik heb geleerd er toch kritisch mee om te gaan. Gonzogewijs typ ik gewoon mijn nota's over.
  • Net voor het vertrek gepakt worden op zwartrijden op de tram zuigt.
  • In het telefoonkotje ruikt het naar urine.
  • Teveel (tweedehands)boekenwinkels naast elkaar is gevaarlijk.
  • "Get 400 extra massages every month."
  • Een straatpredikant!
  • Een vettige vinger op Sanne haar nieuw fototoestel.
  • "My other car is a bus."
  • "Geert de puppie knort."
  • "Dylan might. Dylan would. Dylan did."
  • Cinema is duur in Londen.
  • Ik ben precies toch meer voor een continentaal ontbijt.
  • Old Quebec Street is een goede naam voor een straat.
  • New Quebec Street is iets minder.
  • Sanne is altijd een beetje in paniek.
  • Een banjokatvis!
  • Misschien hebben de okapi's een minder dagje.
  • Zebra's zijn aanstellerige paarden.
  • "Oh my goodness, you're almost three and you've never been on a boat?"
  • "Ik vind deze pinguins niet leuk."
  • "De leeuwen zijn een beetje afwezig vandaag. Misschien hebben we meer geluk met de tijgers."
  • De red-faced spider monkey is cool.
  • "Who's who in the zoo."
  • Sanne verdient een vuistje als ze bij het betreden van de kinderzoo opmerkt: "Ik heb al twee kinderen gezien."
  • "Voor niks haalt ge uw boekje niet uit, eh schat."
  • "Kom bind uw veter want ik heb een hongertje."
  • Melk is een drank.
  • "Free jazz at high noon."
  • Straatmuzikanten vergrijpen zich een zoveelste maal aan No Woman No Cry en Knockin' On Heaven's Door. Een kleuter vraagt aan zijn ouders: "What's that noise?"
  • Wat is er erger: een slettepony of een ponyslet?
  • Walk like a pedestrian!
  • Stiekem ben ik een beetje een negertje.

Labels: ,

donderdag 8 maart 2007

Driftin' & drinkin'

Gisteren heb ik in het Stuk de voorstelling What's wrong? (denk ik) van In The Wrong (denk ik) gezien. Performancekunst zowaar. Denk aan de manier waarop gevechten in West Side Story ontaarden in danspartijen. Zoiets maar dan omgekeerd: dansen die ontaardden in vechtpartijen.
Een kluwen. Een worsteling. Een razernij. Er waren mensen die de kar trokken. Er waren mensen die de kar duwden. Er waren mensen die de kar waren. Er waren zelfmoordterroristen met lepra. Er waren gehandicapte derwisjen. Er moest een piramide gebouwd worden. Er werd schaars gesproken.Er was schaarse muziek: een bombastisch stukje klassiek, Wagner misschien en een tropische versie van Save The Last Dance For Me.
Ik denk dat ik mijn What The Fuck-moment voor 2007 al ken.

Labels:

dinsdag 6 maart 2007

A lifetime of biscuits

My main man Wim had mij gratis tickets geritseld voor Klaxons in de AB gisteren. Which is nice. Wij dus daarheen, of wat dacht u? Het publiek was een loopse meute jeugdigen. Even kon ik mij weer jong & hip wanen in plaats van een vieze, oude vent in wording. De avond werd aan elkaar ge-dj't door the Owl Jolsons. (Haha, woordspeling.) Ik herinner mij vooral een leuke versie van Twist & Shout in de versie van the Beatles.
Voorspel: Piano Club uit Luik. De keyboards werden bemand door een lookalike van Harry Potter en van Bart Boddin. De bassist droeg een te strakke polo. Sannetje Sanne voelde de trillingen tot in haar baarmoeder. De heren coverden Maneater van Nelly Furtado. De heren voerden een koebelduel in het laatste nummer. De heren verkochten hun demo's op cassetjes. Petit would've liked that. The name of this band could be Talking Heads. Door dit soort groepjes gaat Vive La Fête later een godfatherstatus krijgen. Al bij al waren de heren te zelfingenomen.
Klaxons zelf dan maar, want daar waren we voor gekomen. Deze heren brachten voor elk wat wils mee: glowstick madness! Stagedivers & crowdsurfers! Oordopjes voor Sannetje Sanne! Een linkshandige gitarist! Geen bisnummers! (Stiekem heb ik hiervoor best wel veel bewondering.) Laat die mannen een plaat opnemen met Phil Spector, dan komt alles in orde. Programmeer die mannen op Werchter net voor de Beastie Boys, dan komt alles in orde.

Alles komt altijd in orde.

Labels: ,

zondag 4 maart 2007

Wie heeft het hart van de japanners gestolen?

Peer is de navel van de wereld. Peer is de parel van het Meetjesland. Peer heeft kernwapens. Om maar in te leiden dat Jay en ik gisteren Zinloos Geweldig van Neveneffecten hebben gezien in het Poorthuis. Achteraf zijn we in een kroeg beland waar ik wel wilde wonen in ruil voor kost en inwoon.
Kort gezegd waren er enkele vonsten waarvan ik honestly impressed was. Alleen werden die aan elkaar gebreid door grote lappen been there, done that. Universitair uitgedrukt: Neveneffecten bestaat uit vier masters in de vroege Hans Teeuwen, met een minor in De Vliegende Panters, die nu doctoreren op Bert Visscher.

Labels: ,

zaterdag 3 maart 2007

Ook in de oostenrijkse nederlanden werden franse tuinen aangelegd

Binnenkort in een oud gebouw van een Universitaire Parochie near you: Ithaka XV. Featuring: da Snood en zijn mokkel. Verdere info: hier. Desgewenst kan u alles nalezen in het Frans. Het thema is "Deus ex?!". Je moet maar durven. Concreet zullen wij op donderdag vijftien en vrijdag zestien maart een beetje de écrivain public uithangen in de vroege avonduren. U kent dat wel.

Labels: ,

vrijdag 2 maart 2007

Een broodje epilepsie

Filmdagboek februari:
Leesboekdagboek februari:
Gaarne had ik u uit dit laatste boek enige citaten meegegeven:
  • "Als ik niet schrijf verveel ik mij morsdood en als ik wel schrijf word ik ook zot. Nu ja. Goed." (p.36)
  • "Als de nood het hoogst is heb je nog wel een sigaret maar geen vuur meer en als de snood het allerhoogst is heb je nog wel vuur maar geen sigaret meer." (p.95)

Labels: ,