maandag 30 april 2007

Duvel horeca jazz

Net terug van een lange dag van hard labeur: check. Glaasje melk bij de hand: check. A Weekend In The City van Bloc Party op endless repeat: check. Okido, ik kan mijn verhaal van gisteren vertellen. Met my main man Arne naar Lommel Rockt geweest, een gratis festivalletje in de linkerbovenhoek van Limburg. Volgens Arne moet ik beginnen met: "Nota één: zware chill". En alzo geschiedde.
Begonnen met een flardje van The Nutlocks. Een bende wannabe players zonder gevoel voor nuance. Respect voor het lef waarmee ze één riff aanlengen tot vier songs.
The Seven Laws Of Woo: hun soundcheck was beter dan het hele optreden van The Nutlocks. Goede lyrics. Prima saxofoon. Een zangeres met een goed oog voor vrouwelijk schoon. Een gitarist met grote dorst of met een drankprobleem. They put the "funk" in "funky".
Dash: aanstekelijke garagebeatpunk met een vleugje surf. Vrouwelijke bassiste op zang. Beseften te laat dat "schroom" een te moeilijk woord is voor Lommel.
Carbon: dynamische dirty ass rock & roll. Laat die mannen een plaatje opnemen met Kim Fowley, Steve Albini of Mauro Pawlowski en snel! Schitterende silly bindteksten.
Asiam (spreek uit: "as I am" en dus niet "eeziejem" ofzo): strak afgemeten riffwerk doch acuut geval van het mosselsyndroom. Vlees noch vis: een weke substantie die ik liever niet aantref onder mijn schoenzool. Laat staan in mijn gehoorsbuis. Ik ken schapen met genoeg gezond verstand om hier niet naar te luisteren.
Confuse The Cat: A Brand voor intellectuelen. Kregen de tent niet mee: pindakaas. Hun zanger heeft water over mij gekapt. That's a true story. Een frontman die Ian Dury en Tim Vanhamel in zich verenigde. Een frontman die zijn micro half inslikte. Dat heeft zo'n jongen toch niet nodig.
Gino's Eyeball: dacht het niet. Die pik ik wel mee op Petit zijn birthday bash. Een punkgroep die populair is en overal opgehemeld wordt, is verdacht, wat ik je brom.
Monza: zij waren Monza, wij waren Lommel. In Neerpelt was 't niet waar geweest. Een ijzersterk Als Techniek Faalt. We waren voor de verandering geen fijn publiek. Komen binnenkort met hun derde plaat. In afwachting Grand alsnog doorgronden. Respect voor de dronken éénmansmoshpit aan mijn rechterkant. (Voor de duidelijkheid: niet Arne.) Monza staat op punt: u bent gewaarschuwd.
Gunz N' Roses: drie maal raden: een Guns N' Roses-covergroep. Er was kennelijk behoefte aan. Een technisch perfecte copie maar Spinal Tap was nooit veraf. Voor het jonge grut toch maar even laten vallen dat ik de enige echte Guns nog heb gezien op Pukkelpop 2002. Dat wil zeggen: Axl Rose plus huurlingen.
Peter Pan Speedrock: veegden de vloer aan met alles en iedereen. Daar kwam nog bij de PSV die dag had gewonnen. Muziek geworden arbeidsethos, of zoiets. Helaas geen Schoppenaas. Even was het alsof Lommel in 1839 aan Nederland was toegekend. En terecht.
Squadra Bossa Featuring Buscemi and Stanley Livingstoon: jammer genoeg geskipt. Arne en ik moesten nog anderhalf uur fietsen en we werden al wat moe. We worden dan ook een jaartje ouder.

Labels: , ,

woensdag 25 april 2007

Hardly a desert

Groot nieuws: ik heb gisteren aan cultuur gedaan. De sympathieke studentenclub Kuba hield zijn jaarlijkse poëzieavond in het cafetaria van mijn alma mater, de Katholieke Universiteit Brussel. (Lach niet, hufter.) Ons aller Sannetje Sanne fungeerde als brein achter de schermen (insiders spreken ook wel over "cultuurpraeses").
Gasten waren Al Galidi en Lotte Dodion. Al Galidi las voor in zijn kenmerkend kreupel doch revaliderend Nederlands. Daardoor werd de luisteraar verplicht zijn oren des te meer te spitsen. De woordenvloed (die lange titels!) werd heel bewust ondergaan. De aandacht erbij houden was moeilijker bij Lotte Dodion, die zelfs flarden monoloog voorlas. Maar ze gaat het nog ver schoppen, I kid you not.
Poëzieavond op de KUB is altijd een beetje poëziewedstrijd. En alzo werden tussen de bedrijven door een paar schrijfsels van amateurs voorgelezen door professionals. Er waren zelfs twee gedichten van mij bij. Hugo Bousset had zich ontfermd over godforsaken in een stevige, droge kadans. Lotte Dodion ging aan de slag met ultra heavy zep rip off. Met niet onaardige resultaten als gevolg.
Toen mijn shit dan nog werd omschreven als "Pollock met woorden" kon ik helemaal dood gaan. (Jackson Pollock was a nigger. Nigger, nigger, nigger, nigger, nigger, nigger, nigger.) But the thrill I've never known, is the thrill that'll get you when you get your picture on the cover of the Rolling Stone.

Labels: ,

donderdag 19 april 2007

Een roepende in de woestijn

Ik ga mij heden lanceren in de bizz van de anti-semitische kinderliederen. So far heb ik al: "Ik zag twee Joden / de Messias doden. / Oh, dat was een wonder. / 't Was een wonder, / bovenwonder, / dat die Joden konden doden. / Hihihi. / Hahaha. / Ik stond erbij en ik keek ernaar."
It goes without saying dat de verteller in het lied Simon Petrus is.

Labels: ,

maandag 16 april 2007

Tegenwind

Labels:

zaterdag 14 april 2007

Het lijkt wel een glazen huis

Men neme bij de hand het Belang van Limburg van zaterdag 14 en zondag 15 april 2007. Men leze met mij mee tot men concludere dat het Belang zijn tabloidformaat waardig is.

  • pagina 5: Marathonzitting met croissants in Kamer. Ja hoor, dat de Belgische echtscheidingswet de éénentwintigste eeuw betreedt, is minder belangrijk dan het ontbijt van de heren politici.
  • pagina 8: "Bewijzen dat we voor elkaar zijn geboren". Een interview met Tamara (zestien jaar) en haar man Boris (twintig jaar). Het paar heeft een dochter van veertien maanden: Kyana. Tamara geraakte dus zwanger op haar veertiende. Het paar is nu getrouwd omdat, zo zegt Tamara: "we willen bewijzen aan de buitenwereld dat we het wel willen volhouden met elkaar, dat we voor elkaar geboren zijn." Even later geeft ze toe dat ze een stom kieken is. Zo iemand verdient geen interview in een relatief wijdverspreid medium als het Belang. Zo iemand verdient een trage en pijnlijke dood nadat ze eerst getuige is geweest van de trage en pijnlijke dood van haar dochtertje.
  • pagina 14: Autopsie babylijkje levert weinig op. Nou, het Belang heeft er toch veertig vierkante centimeter mee kunnen vullen.
  • pagina 81 (de eerste pagina van het mediakatern Achterkrant): Bezoekers vol lof over try-out van Arno in Hasselt. Het gaat hier om een vooruitblik op het artikel Half gewonnen op pagina 85. Alleen wordt die vooruitblik vergezeld door een foto van Chris Van den Durpel in zijn Arno-imitatie.
  • Ik had er nog maar die waren meer detailkritisch.

Labels:

woensdag 11 april 2007

I asked him to bring me a naked girl

De grote Herman Finkers wist het al: "niets zo charmant als een spreuk aan de wand". Vandaar: een oneliner! En wel deze: "een cultureel centrum in Wijchmaal zou een extreme variant van wishfull thinking zijn".

(Voor de oningewijden: Wijchmaal, my hometown, is het boerengat to end all boerengaten. Al zijn we enorm trots op ons ontmoetingscentrum. Ik probeer vooral te impliceren dat Wijchmaal een soort cultuurvacuüm is. Al slaat de invulling, die ik dan toeken aan cultuur, eerder op kunst. En zo is het altijd wel wat.)

Labels: ,

zaterdag 7 april 2007

Specialiteit bruine meelsoorten

Iets zinnig typen over het optreden van Bob Dylan, gisteren in Vorst Nationaal. Ja, hallo, als ge dat kunt. Niemand zingt Dylan zoals Dylan, zegt men wel eens. The New Fools vielen wel mee. Ellroy had technische problemen en zal na de Revolutie tegen de muur gezet worden. Bart Peeters moet zwaar boeten voor wat hij Tangled Up In Blue en I Want You heeft aangedaan.
Which brings us bij de Neus himself. Bob Savenberg, he ain't, wat ik je brom. (Yeah, Arne! Yeah!) Nonkel Bob trotseerde ons in een generaalsuniform uit een vergeten oorlog. Er werd bij momenten heel subtiel gespeeld. Er werd bij momenten heel onherkenbaar gespeeld (It Ain't Me, Babe). Er werd bij momenten zwaar gegrooved. Nonkel Bob placeerde enkele danspasjes op de intro van Highway 61 Revisited. Een mens kan hem geen ongelijk geven.
Of dit een goed optreden was voor Bob Dylan anno 2007 is discussievoer voor mensen die daar iets van kennen. Feit blijft dat ik later, als vieze oude vent, kan vertellen, aan wie het horen wil, dat ik Bob Dylan nog live heb gezien. Op een goede vrijdag, in Vorst Nationaal. En dat het indrukwekkend was. Ik heb altijd enkel Dylan willen wezen. Nu, meer dan ooit. Ik vind hem prachtig in het blauw.

Labels: ,

dinsdag 3 april 2007

Very much on the mind of chriss & donnie

Labels: ,

zondag 1 april 2007

Agitkino

Een nieuwe maand: een nieuw filmdagboek van de voorbije maand. In casu: maart. Isn't it a daisy?

Een nieuwe maand: een nieuwe lijst met gelezen boekjes. Pindakaas: het was een magere maart op dat gebied.

Labels: ,