The soul must rest on the horrors of the wide spread desert
Aloha! Vandaag in onze reeks Oude Zakken Maken Het Mooie Weer: Brian Wilson gisteren @ AB. Aangezien ik mij meer wil profileren als surfer, trok ik daarheen in mijn beste strandjuttersoutfit. Mijn fiancée was ook van de partij. Enkel de Grote Kahuna weet wat ik zonder haar zou aanvangen. Dat Jan Hautekiet, De Jekke en de gitarist van the Vintage Russian Boys er ook waren, doet er eigenlijk minder toe.
De kans is klein dat Murry Wilson destijds tegen zijn oudste zoon heeft gezegd: "Someday you will be a man and you will be the leader of a big old band. Many people coming from miles around to hear you play your music 'till the sun goes down." De zaal was volgelopen ook al was de beloofde Al Jardine niet meegekomen omdat hij het de druk had met zijn soloplaat.
Dat was overigens geen random quote zonet. Brian is er in geslaagd om Johnny B Goode te coveren. En Then I Kissed Her. En Do You Wanna Dance. Allemaal covers die the Beach Boys al doen sinds de mythische jaren zestig. Dus dan mag het. Hilariteit troef wanneer Brian Break Away afkondigt als "the greatest song ever written".
Positief bekeken oogde Brian vitaler, vrolijker en minder autistisch dan op TW Classic 2005. Het beeldscherm met zijn teksten is vervangen door grote borden langs zijn keyboard. Het beeldscherm met zijn bindteksten is vervangen door kleine kaartje op zijn keyboard. Naast veel luchtpiano heeft hij de toesten van zijn keyboard effectief aangeraakt. En ook de snaren van zijn Smile-bas heeft hij beroerd. Het Row Your Boat-intermezzo was er nog altijd bij.
Resultaat was een lang niet slecht optreden dat heel erg mooi, supervrolijk en bij momenten zelfs funky was maar ook zwaar zielloos. Het matte Heroes And Villains illustreerde dit voortreffelijk. Meerdere mensen hebben mij bezworen mijn kritiek te bedekken met een mantel van Love And Mercy.
De mensen die opmerkten dat het allemaal "zo Amerikaans" was, hebben een dikke neus. Nee? Serieus? De schrijver van Surfin' USA? Het hart van America's Band? Amerikaans? Fuck the shut up!
Conclusie: Mike Love tourt al decennia onder de naam Beach Boys met een ensemble goed geoliede doch anonieme muzikanten. Dat heet dan lijkenpikkerij. Brian Wilson blijft maar touren onder de naam Brian Wilson. Ook met een ensemble goed geoliede doch anonieme muzikanten. Dat heet dan levende legende. En terecht. Het bleek gisteren trouwens een verjaardagsconcert te zijn. Brian werd zowaar vijfenzestig. Gefeliciflapstaart, cowabunga nog aan toe!
De kans is klein dat Murry Wilson destijds tegen zijn oudste zoon heeft gezegd: "Someday you will be a man and you will be the leader of a big old band. Many people coming from miles around to hear you play your music 'till the sun goes down." De zaal was volgelopen ook al was de beloofde Al Jardine niet meegekomen omdat hij het de druk had met zijn soloplaat.
Dat was overigens geen random quote zonet. Brian is er in geslaagd om Johnny B Goode te coveren. En Then I Kissed Her. En Do You Wanna Dance. Allemaal covers die the Beach Boys al doen sinds de mythische jaren zestig. Dus dan mag het. Hilariteit troef wanneer Brian Break Away afkondigt als "the greatest song ever written".
Positief bekeken oogde Brian vitaler, vrolijker en minder autistisch dan op TW Classic 2005. Het beeldscherm met zijn teksten is vervangen door grote borden langs zijn keyboard. Het beeldscherm met zijn bindteksten is vervangen door kleine kaartje op zijn keyboard. Naast veel luchtpiano heeft hij de toesten van zijn keyboard effectief aangeraakt. En ook de snaren van zijn Smile-bas heeft hij beroerd. Het Row Your Boat-intermezzo was er nog altijd bij.
Resultaat was een lang niet slecht optreden dat heel erg mooi, supervrolijk en bij momenten zelfs funky was maar ook zwaar zielloos. Het matte Heroes And Villains illustreerde dit voortreffelijk. Meerdere mensen hebben mij bezworen mijn kritiek te bedekken met een mantel van Love And Mercy.
De mensen die opmerkten dat het allemaal "zo Amerikaans" was, hebben een dikke neus. Nee? Serieus? De schrijver van Surfin' USA? Het hart van America's Band? Amerikaans? Fuck the shut up!
Conclusie: Mike Love tourt al decennia onder de naam Beach Boys met een ensemble goed geoliede doch anonieme muzikanten. Dat heet dan lijkenpikkerij. Brian Wilson blijft maar touren onder de naam Brian Wilson. Ook met een ensemble goed geoliede doch anonieme muzikanten. Dat heet dan levende legende. En terecht. Het bleek gisteren trouwens een verjaardagsconcert te zijn. Brian werd zowaar vijfenzestig. Gefeliciflapstaart, cowabunga nog aan toe!
Labels: gewaardeerd popkenner, live
posted by Geert Simonis at 10:22
0 comments
links to this post
