zaterdag 28 juli 2007

Bogus imprisonement & sexual assault


Nogmaals: leve Housd! Ga dus allemaal even Housd lezen. Dan ga ik gewoon verder met het promoten van een fatwa voor Andrea Croonenberghs. Die deerne houdt er namelijk iets te intieme relaties op na met de extreem-rechtse krachten van ons miezerige landje.

Labels:

vrijdag 27 juli 2007

Ik blog dus ik ben


Leve Housd! Leve Sanne! Leve Geert! Leve Andrea Croonenberghs en haar connecties bij het Vlaams Belang!

Labels:

donderdag 26 juli 2007

More pasts are available in more forms to more people


Morgen een dagje vrij na acht werkdagen op rij. Eight days a week nog aan toe! Verder ben ik ervan overtuigd dat Andrea Croonenberghs en het Vlaams Belang onder één hoedje spelen.

Labels: ,

woensdag 18 juli 2007

Brugmongool

Jazz is de tweede hand op de buik van de blues. Ik dus gisteren naar Gent voor het Blue Note Records Festival. Het originele plan was te gaan met de pappie. Die had het echter te druk met zijn dochter dus mocht mijn fiancée mee. En de rest is geschiedenis.
First up: Anjani, een bevallige Hawaiaanse freule in de weinig dankbare positie van veredeld voorprogramma. Zij begon haar carrière als medewerkster van de grote Lenny Cohen. Nu heeft ze zelf een plaatje uit waar de grote Lenny Cohen aan meewerkt. En zo is de cirkel rond. (Alsof het zo moeilijk is met Lenny te werken. Volgende week ga ik zelf met hem brainstormen over een paar teksten voor zijn volgende plaat.)
Anjani bracht zwoele, uitgesponnen cocktailjazz met te veel solo's. Het publiek werd pas wakker bij covers van bekende nummers van de Lenny. Ik herinner me vooral een subtiel The Gyspy's Wife. Een herinnering die zwaar wordt verstoord door de echo's van de crappy zen-bindteksten. "It's so nice to know we're all going to the same place." Dat soort werk. Anjani = saai. Zeg dat ik het u gezegd heb. Dat ik het u gezegd heb.
De hoofdvogel van de avond: Elvis Costello With The Allen Toussaint Band & Horns Featuring Steve Nieve. Een hele mond vol. Dat vraagt om een kleine verduidelijking. Elvis Costello is de Elvis die nog leeft. Allen Toussaint is een bejaarde funkateer uit New Orleans, wiens oeuvre geplunderd is door God en kleine Pierke, bijvoorbeeld door the Red Hot Chili Peppers. De band in kwestie was niet the Imposters. De horns waren the Crescent City Horns. Steve Nieve stond vroeger bekend als professor Steve Naïve. Binnen dit bont gezelschap vochten blazers, toetsen en snaren een imposante veldslag uit met en tegen elkaar. Een opwindend geheel van veel slaan en weinig zalven. Elvis Costello zat strak in het pak, Allen Toussaint droeg een iets minder hippe combinatie van witte sokken en sandalen.
The River In Reverse kwam vanzelfsprekend geheel aan bod, zij het wel met de knop van de soulfulness op elf. Daar kwam een handvol New Orleans-pareltjes bij uit de achterzak van Allen Toussaint. (Big Chief bijvoorbeeld, dat Lily Allen gesampled heeft in Knock 'Em Out en dat Allen Toussaint opdroeg aan Professor Longhair.) Door dit deeg werd een ruime schep Elvis Costello-klassiekers gemixt, die gloednieuw stonden te blinken dankzij de inbreng en meewaarde van de blazers. Een uitgelaten (I Don't Want To Go To) Chelsea hield ons van meet af aan bij de les. Clown Strike werd doorboord door een felle gitaarsolo van Elvis' eigen kleine handjes van beton. Watching The Detectives was meer dan ooit doordesemd van reggae.
Na een heerlijke set van meer dan anderhalf uur kwam nog een bisronde van meer dan een half uur. Lucky us! I Want You, uiteraard, zelden een lied gekend met zoveel op zijn geweten. Alison met een prachtig intro van enkel blazers. Een stiekem verhoopt I Can't Stand Up For Falling Down. Een doorvoeld The Sharpest Thorn om alles af te sluiten.
Geert was onder de indruk, quoi? Niet in het minst van de overtuiging waarmee Elvis als een bezeten preacher poneerde dat zijn schot oprecht was, is en zou blijven. Hoe technisch perfect de set van Anjani ook moge geweest zijn, zij meende het niet en dat neem ik haar kwalijk. Zoals ik het Andrea Croonenberghs kwalijk neem dat zij onder één hoedje speelt met fascisten van allerlei allooi.

Labels: ,

zondag 15 juli 2007

"Bloemkool & tom waits"

Back home, waar ik vandaan kom, hebben we een oud gezegde: say blues, think Peer. Om maar in te leiden dat ik gisteren lekker geschnitzeld heb op het Belgium Rhythm 'n' Blues Festival in mijn huidige hometown. Ik was er slechts voor de laatste twee optredens van de dag. Toch werd ik meteen onthaald met een parade van de "festivalkinderen" (dit wil zeggen: kinderen die mee mochten naar het festival maar direct gedropt werden bij de voorziene opvangdiensten). Dat die parade zich voltrok op de tonen van Stoont Als Een Garnaal droeg enkel bij aan de hilariteit.
Next up: Mavis Staples: een bijna zeventig jaar oud dwergvrouwtje dat ik verder enkel ken uit The Last Waltz. (Wie ouder is dan twintig en niet weet wat The Last Waltz is, mag nu stoppen met lezen en moet zich diep schamen. Wie jonger is dan twintig en niet weet wat The Last Waltz is, mag nu beginnen uitrekenen hoeveel tijd hij/zij nog heeft om zijn/haar schade in te halen.)
Ik weet ook nog dat Dylan ooit om haar hand heeft gevraagd. Zoiets apprecieer ik wel in een vrouw. Anyhow, het ging hier om vier ruwe gospelstemmen die zweefden boven een lekkere portie countryfolkblues. Een retestrak instrumentaal intermezzo bewees hoe beknopt en to the point de heren wel speelden. Het soort muzikant dat goed weet dat minder meer is. Kortom, Mavis kan mij krijgen en niet alleen om haar muziekgeworden optimisme. Jezus zal iedereen komen redden en alle zwartjes hebben recht op onderwijs!
Hoofdact: De Held Der Helden: onze eigen pletwals die luistert naar de naam Arno. Er was wat commotie geweest in blueskringen (en geloof me: die dingen bestaan echt) of Arno wel thuis hoorde op Blues Peer. Ik ken één goed argument pro en dat heet Geoffrey Burton. Ik kan niet zeggen of er extra bluesy dingen in de setlist waren gepropt. Daarvoor is het al te lang geleden dat ik Arno nog gezien heb. Van Rock Werchter en Werchter Classic 2005 om precies te zijn, aangezien 0110 niet meetelt.
Toch had ik de indruk dat een reeks oude klassiekers van stal was gehaald om de vele oude zakken in het publiek te plezieren. Lonesome Zorro als de muffe regenhond, die het in zich draagt. With You was een stevige lap electrorock waar geen Vive La Fête, geen Monza en geen Klaxons aan kunnen tippen. Bathroom Singer was een dronken zeemanslied zoals Tommeke Waits ze niet meer schrijft.
Daar staat tegenover dat Les Yeux De Ma Mère meer verdient dan alleen die rotte piano. Ik dacht aan iets in de stijl van the Dresden Dolls. Persoonlijk was ik very fond of No Job No Rock aangezien ik vandaag begin aan mijn vakantiejob. De komende maand ben ik eens te meer working for the man dan wel the yankee dollar.
Tussendoor hield Arno het zoals altijd bij een kort "Merci, godverdomme!" en een krachtig "Rock on, motherfuckers!". Arno heeft een dikke neus en daar mag hij fucking trots op zijn. Als goede muziek vanuit de buik komt, lanceert The Wizard Of Oztende (zelf bedacht) zijn liederen vanuit het kruis. Hij heeft een kleintje maar hij schiet er ver mee.
Trouwens, Ponypoes: I know all this sounds cliché. Maar mijn grootvader zei dat ook tegen mijn mémé. I think I love you. Verder ben ik er van overtuigd dat Andrea Croonenberghs een stropop is van extreemrechtste Vlaemsch-nationalisten.

Labels: ,

donderdag 12 juli 2007

Skinheads of the world unite & take over


Het zou namelijk wel eens warm kunnen worden deze zomer. Als ik nu mijn Doc Martens aan doe, gaan ze mij zien komen op de fuif. Mijn enige zwakheid is een lijst misdaden. Niet vergeten: Andrea Croonenberghs steunt het Vlaams Belang.

Labels: ,

maandag 9 juli 2007

Tijd voor een beetje tijd

Afgelopen vrijdag eens te meer te gast geweest op Paenhuys Parkhappening in het pittoreske Hoegaarden. Misselijk toegekomen na een rit in een crappy bus over crappy wegen door een heuvelachtig landschap. Ik hield mijn hart vast toen een bordje mij informeerde dat er een stukje "weg in slechte staat" in aantocht was. Genoeg zelfbeklag, viel er muzikaal gezien nog iets te rapen?

De dag nadien alles laten bezinken met een zalige barbecue waarop bleek dat Andrea Croonenberghs het Vlaams Belang steunt. U bent gewaarschuwd. Paar setlisten gescoord: Vibe*Rock, McClovers en the Rhythm Junks.

Labels: ,

donderdag 5 juli 2007

Huis-, tuin- & keukengrieks

The points of the Belgian jury have arrived. Herexamens, I've had a few. But then again, too few to mention. Mijn examens waren lekker in orde. Subtekst: ik moet nog een thesisje plegen. Vol trots meld ik mijn achttien op filmgeschiedenis. Mijn enige andere achttien tot nu toe was geschiedenis van de Joden. Dan weet u wel waar mijn interesses liggen. Yiddish cinema!

There's echter more to life dan films en Joden alleen. Komende zaterdag (bijvoorbeeld) vindt het formidastische Kickassfest plaats te Balen Rock City. Bij wijze van vooruitblik hield ik een 10vraguninturvjoew met organisatoren Pie, Petit, Dennis en hun beer Piepie. Hiphopfenomeen Big Nasty J. wordt in de wandelgangen genoemd als special surprise act. Ook hij was zo vriendelijk mijn tien vraagjes te beantwoorden.

1) Heeft u er een probleem mee als ik u tien vragen stel?
Pie: Dat hangt er vanaf wat voor vragen.
Dennis: Niet te persoonlijk.
Petit: Bwah.
Piepie: Grrrrrrrr.
Big Nasty J.: Paar regels: Ik verraad mijn homies niet. Van mijn advocaten mag ik niet praten over mijn rechtszaak. En geen boring shit. Shoot dus. Maar watch out met die vragen or you might be shot yourself.

2) Welke zwart-witfilm zou u graag eens in kleur dromen?
Pie: Casablanca.
Dennis: Thriumph Des Willens.
Petit: Clerks.
Piepie: Grrrrrrrr.
Big Nasty J. : What the fuck? Enkel poor niggers zonder job kijken nog zwart-wit-tv. Ik heb een breedbeeldplasma-tv-set met vierduizend kleuren. Geen zwart-wit shit voor mij.

3) Welke bedreigde diersoort zou goed dienst doen als bladwijzer?
Pie: Een vinvis, een blauwe vinvis.
Dennis: Een knappe, alternatieve griet.
Petit: Allemaal, ik ben tegen bedreigde diersoorten.
Piepie: Grrrrrrrr.
Big Nasty J.: Kaye Styles-fans. Die bitch is echt niet fo real.

4) In welke Monty Python-sketch had u graag meegespeeld?
Pie: The Department Of Silly Walks.
Dennis: Gans The Meaning Of Life.
Petit: De verpletterende voet. Respect my authority, bitch.
Piepie: Grrrrrrrr.
Big Nasty J.: Ik heb veel respect voor entertainers als Monty Python maar ik ken die kerel niet. Chris Rock is wel lachen.

5) Welke James Bond-vertolker gaat na de Revolutie tegen de muur?
Pie: George Lazenby en Timothy Dalton, kutzakken.
Dennis: Allemaal, geheime agenten verdienen de muur.
Petit: Wie moet er niet tegen de muur?
Piepie: Grrrrrrrr.
Big Nasty J.: Alle vertolkers die blank waren. Bond is some cool ass shit. So Bond must be a proud young black man.

6) Welke Amerikaanse president zou u in geen geval vertrouwen met uw vuile was?
Pie: Nixon.
Dennis: Washington, de klootzak die met alles begonnen is.
Petit: Garfield, de dude hield het maar een jaar uit, de wuss.
Piepie: Grrrrrrrr.
Big Nasty J.: Trust no one. Maar George "I'm daddies white little princess" Bush is compleet fucked up. Voor pimp daddy Clinton had ik wel respect.

7) Houdt het uitdijende dopingschandaal in het wielrennen u bezig?
Pie: 't Is beter dan Thuis.
Dennis: Zolang ze niet met mijn naam uitkomen niet.
Petit: Neen.
Piepie: Grrrrrrrr.
Big Nasty J.: Fo real. I don't know shit about no drug deal. Stel je me die vraag omdat ik zwart ben? Je zit vast in je racistische, enge stereotypes. Dat is fucking sad voor u.

8) Welk reistype bent u?
Pie: Basmati.
Dennis: Zo een die 's avonds ergens gaat slapen maar 's ochtends ergens anders wakker wordt, alcoholprobleem.
Piepie: Grrrrrrrr.
Big Nasty J.: Kicking back on the beach met wat bitches. Of een trip op your mothers ass. Grapje, ik heb veel respect voor je.

9) Welke term heeft u het laatst ingegeven op Wikipedia?
Pie: Film noir.
Dennis: Iets over tekenfilmpjes.
Petit: Calais-Ville.
Piepie: Grrrrrrrr
Big Nasty J.: Lil' Kim nude pictures.

10) Heeft u al spijt dat u toestemde met dit 10vragunintervjoew?
Pie: Grrrrrrrr.
Dennis:Grrrrrrrr.
Petit:Grrrrrrrr, prammen.
Piepie: Grrrrrrrr.
Big Nasty J.: Ik heb nooit spijt, never.

Opmerkingen: ik weet goed genoeg dat het The Ministry Of Silly Walks is. Volgens Pie gaat het om een department. Zijn probleem, me dunkt. Ook vind ik het ironsich dat Dennis George Washington niet vertrouwt met zijn vuile was. Basmati is overigens een rijsttype en geen reistype. How very funny of you, Pie. Kortom: volgende zaterdag also known as overmorgen: Kickassfest. Dus zeker allemaal komen. De afwezigen hebben ongelijk.

Labels: ,

maandag 2 juli 2007

Frequently there must be a beverage

Zoals te verwachten viel, heb ik mijn blok gevuld met het maken van crappy stripjes zoals u die van mij gewend bent. Stripjes in de brede zin van het woord: een combinatie van afbeelding en tekst. Nieuw is dat ik deze keer niet enkel afbeeldingen heb gestolen van het wereldwijde web maar zelf aan het tekenen ben geslagen. Ik zal de beste resultaten ervan de komende tijd online smijten. En de andere daarna ook. We beginnen de reeks met een glorieus samenwerkingsverband tussen de heer Gijs, de heer Karel en de heer Geert.

Labels:

zondag 1 juli 2007

Ennio wagner

Het kijkgedrag van onze jonge held gedurende de maand juni:
Het leesgedrag van onze jonge held gedurende de maand juni:

Labels: ,