zaterdag 29 september 2007

Joodse homoseksuele kunstschoolstudenten hebben de westerse nucleaire technologie aan noord-korea verkocht

Word on the street is dat Big Nasty J., de enige echte vaderlandse hiphoplegende, tegenwoordig dakloos door de straten van Leuven City zwerft. Ik heb J. mijn woord gegeven daar iets aan te veranderen. Ik ben een man van mijn woord. Maar mijn woord is poëzie. Bij deze dan ook:

wie heeft een kot
voor mijn big nasty god
een dak boven zijn kop
boordevol hiphop
een atelier voor zijn beats
een koer voor zijn fiets
een bed voor zijn lijf
en een wijf of vijf
een hok om te chillen
wie zou hem niet willen
als huurder
als gluurder
als kotgenoot
haast je of je mist de boot
wie heeft een kot voor
mijn big nasty god

Labels:

donderdag 27 september 2007

An instrument of a colonizing culture

Gisteren de ergste storm this side of Katrina getrotseerd om aan een broodnodig shot live-muziek te geraken. Billie King en Milow kwamen het jaarlijkse studentenwelkom in het Leuvense stadspark opluisteren. Milow heb ik gemist omdat ik een halvegare infosessie moest bijwonen. En Billie King...? Tja, Billie King. Johnny Rotten sloot het legendarische laatste optreden van de Pistols in de Winterland Ballroom af met de sneer: "Ever get the feeling you've been cheated?". Wel ja, Johnny, nu je het zegt, I do feel cheated.
Billie King is ongetwijfeld de slechtste, meest ergerlijke meidengroep sinds de Spice Girls. Als K3 een bescheiden terroristische organisatie is, is Billie King De Internationale Joodse Samenzwering. Het was kortom het meest bespotteljke, meest afgrijselijke optreden dat ik heb mogen aanschouwen tijdens mijn korte leventje op deze aardkloot. Alles was playback and then some.
Als in: onhandig meelippen met een cd vol krassen die over een slechte geluidsinstallatie wordt gesmurft. Als in: vijf deernes, die geen idee hebben hoe ze hun instrument een beetje geloofwaardig moeten vasthouden. Instrumenten, die waarschijnlijk per loterij zijn verdeeld. Als in: met hun looks kunnen die mokkels eventueel nog een blinde man verleiden. Op een mistige dag, that is. Als in: Tine "Dikke Neus" Reymer, die duidelijk te weinig Engels kent om een minimum te vatten van de slechte teksten. Die vervolgens in haar bindteksten liet merken dat ook haar Nederlands te wensen overliet. Met zo'n dialect, accent, gehakkel en gestotter word je zelfs afgewezen als figurant voor Ex Drummer. Als in Isolde "Geen Tieten" Lasoen, die daarvoor ook afgewezen wordt, ook al zou zij perfect zijn voor de titelrol.
Zie daar, Leuvense student, hoe laag het perfide Loko u inschat. Hoe lang zal een reactie uitblijven? Wanneer gaan de warenhuizen de fik in? Wanneer gaat Loko tegen de muur?
Ergens lacht Tom Pintens in zijn vuistje. En eigenlijk moeten we hem feliciteren met het massale succes van zijn bedrog. Als een Vlaamse Malcolm McLaren meets Kim Fowley meets Phil Spector meets Pieter Petit meets kolonel Tom Parker meets Andrew Loog Oldham in één handzame verpakking bespeelt hij de media meesterlijk om Billie King op te dringen aan het klootjesvolk. And why not? Ik zou het ook doen, ware het niet dat GW hardnekkig weigert met mij deel te nemen aan de komende editie van Humo's Rock Rally.

Labels: ,

zaterdag 22 september 2007

Meter roemt massagenylon

Vandaag uitgeput teruggekeerd van een kleine week Schotland met mijn posse. Van links naar rechts: Geert, Sanne, Lore, Tom en Sammy.

En wat doet een mens zoal met zijn posse in Schotland? Wandelen! The West Highland Way met name. Half of it anyway. Mooie landschappen troef al was het soms heel gemakkelijk om daar niet op te letten. Pijn in de rug of aan de voetjes. Een moeizame ademhaling dan wel een zware rugzak.

Het is niet te zien op deze foto maar het weer was Wisselvallig Met Hoofdletter W. Er is in Schotland dan ook een gezegde: the people are sunny but the weather's unpredictable.

Dat werd ons tenminste op het hart gedrukt door de uitbaatster van de bed & breakfast waar we hier aan het ontbijt zitten. Later die dag was ik zo slim om te vergeten de sleutel van onze kamer terug te geven.

Na vier dagen wandelen nog een dagje rondgehangen in Glasgow. Daar mocht ik onder het cunning alias Edward de straatperformer slash freak Vigo bijstaan in zijn act. Ik stond op zijn borst terwijl hij met zijn rug op glas lag. Funky. Ook op andere momenten heb ik de taak op mij genomen de aandacht af te leiden.

Ik geef toe: niet de meest swingende update ever op dit blogje. Neem het me niet kwalijk. Ik doe zo hard mijn best. En ik zie u zo gaarne. En het nieuwe academiejaar staat voor de deur. Ik pleit kortom voor verzachtende omstandigheden.
En u?

Labels: ,

zaterdag 15 september 2007

Twee manische rozijnen

Het keurkorps van de Belgische muziekscène heeft zonet zijn vrije zaterdagnamiddag opgeofferd om onder de vlag Musikometro te busken voor Poverello in enkele Brusselse metrostations. Geert is uiteraard gaan kijken en wel aan de halte Botanique. Die is namelijk het dichtste bij het kot van Pony en Geert is liever lui dan moe.
Starflam-oudgediende Baloji bracht ingetogen hiphop met een soulvolle achtergrondzangeres. Enkel elektrische gitaar bleek echter te weinig qua verdere begeleiding. Toch is Franstalige rap mijn persoonlijke hype voor de toekomst. De Mens vulde ondanks een microfoonprobleem een klein half uur op geslaagde wijze met een handvol hits en nuggets. An Pierlé speelde voor de verandering volledig akoestisch op een hilarische minipiano. Geloof me als ik u zeg dat een bruisend, rudimentair Sing Song Sally de show stal.
Daarna leuk afgesloten met Gabriel Rios, Roland Van Campenhout & Flip Kowlier. Respectievelijk de latin lover, de godfather en de hofnar van de Belgische rock. Maar dan in een samenwerkingsverband met de beste groepsnaam sinds Crosby, Stills & Nash. Er werd opvallend bluesy van leer getrokken met stokoude, middelbare en piepjonge klassiekers als Worried Man Blues, Cocaine van Reverend Gary Davis (niet het gelijknamige lied van J.J. Cale doch bekender in de versie van Eric Clapton), Voodoo Chile, Baltimore van Randy Newman en uiteraard De Grotste Lul Van 't Stad.
Geert was tevreden van zijn zaterdagnamiddagbesteding en gaf in totaal vier euro vijfenveertig aan het goede doel. Het is niet veel maar Geert zijn zakken waren daarna wel leeg. Geert is dan ook un pauvre étudiant. Arm of niet arm: morgen vertrekt Geert voor een weekje naar Schotland. Het is maar dat u het weet.

Labels: ,

vrijdag 14 september 2007

Fuckin' nihilist negative skateboard tattooed drug-fuelled guitar crap bullshit bandwagon

Onlangs werd ik totaal uit het blauwe geconfronteerd met de verheven lyriek van Steph Goossens' roedel gedichten Één Nacht. U begrijpt dat ik mij genoodzaakt zie mijn literaire ambities over de haag te gooien en mij te focussen op een verdere carriere als gewaardeerd popkenner. Bijvoorbeeld met Rewind deel twee: Gorki Plays Gorky.
Of: de teletijdmachine van professor Barabas goes 1992. Een tijd waarin Boris Jeltsin de relatief nuchtere leider van een kersvers Rusland was. Een tijd waarin ik leerde lezen in de klas bij Salim Seghers. Een tijd waarin Frank Vanderlinden nog voor Humo schreef als (fv). Een tijd waarin Luc De Vos de Vlaamse Morrissey was. En niet: een Vlaamse mediahoer.
Het is een puik optreden geworden. Het draaide dan ook rond grotendeels uptempo songmateriaal. Dit in tegenstelling tot het trage, gevoelige, déjà entendu gezaag waar Gorki zich het laatste decennium zo graag in wentelt. Het kom-we-doen-nog-een-theatertournee-syndroom. Puik ook door de aangename wisselwerking tussen Gorki, Gorky en hun kudde gasten: een strijkwartert, de alomtegenwoordige Patrick Riguelle en Reinhard van Das Pop.
Dat vraagt om de drie hoogste punten. Brons: Mia waarbij het blijde wederzien met Gorky het moeiteloos won van de afgezaagdheid van het lied in kwestie. Zilver: de heerlijk trashy gitaarpartij van Reinhard in Engel Red Mij. Goud: outtake Naar De Top: een strak en rechtlijnig lied waarmee Gorky zich bewees als Oost-Vlaamse Neil Young & Crazy Horse. Als ik sterf dan erft Luc De Vos al mijn geld en de boerderij! Mooie verrassing achteraf: een toevallige ontmoeting met mijn trouwe en geliefde vice-praeses van weleer: Alderik.

Labels: , , ,

maandag 10 september 2007

Mega mindy kan mij krijgen

Uitgerust van Pukkelpop (Nu ja, uitgerust. Plus minus, weet je wel? Zo goed als. Close enough. I'll sleep when I'm dead.), keken wij goedgemutst uit naar de hype van het jaar: Groepen Die Een Plaat Volledig Spelen. Of zoals de AB het noemt: Rewind. Berlin van Lou Reed hadden wij helaas gemist. Sonic Youth had met Daydream Nation onze Pukkelpop afgesloten. Aan ons prikbord hingen tickets te lonken voor The Scabs Play Royalty In Exile. Alsof het niets kost.

Stage one, preparation. Men trekke ruim op voorhand die ene compilatie uit het CD-rek en legge hem geregeld op. Men verpoze ook met die soloplaat van Guy Swinnen, destijds enkel gekocht omdat Zijne Groot Geschapenheid Mauro Pawlowski, Held Der Helden, hem geproduceerd had. Een week op voorhand score men Royalty In Exile bij Humo. Men legge hem op en men denke terug aan dat ene festival in Lommel of all places, waar men naartoe is gegaan met Het Eerste Lief.

(Hoe Guy Swinnen daar toen stond (als Jonesy) en hoe het publiek pas reageerde bij Hard Times. Hoe Het Eerste Lief fan was van - horresco referens - Green Lizard. Hoe men toen al had moeten weten dat het snel zou aflopen. Hoe men daarna met volle overtuiging het refrein van Black Paper, Black Ink van Camden meebrulde. Hoe het een dag later inderdaad afliep.)

Tussendoor plege men some web based research. Men ligge in een deuk met het motto op de site van Willy Willy: "a guy so nice they named him twice". Men herinnere zich de onmetelijke cool van diezelfde Willly Willy op 0110. Enige draaibeurten later begrijpe men dat Royalty In Exile een solide plaatje is. Doch qua stevige portie rock enigzins achterhaald.

Dit ongemak compesere men met Jet Generation van Guitar Wolf. Een stevige, feestelijke lap jet rock & roll noise voor het hele gezin. Als een laag overvliegende straaljager. Die De Bom bij zich draagt. Die er niet voor terugschrikt die te droppen op jou en alles wat jou dierbaar is.

Om een lang verhaal te verlengen stonden GW en ik gisteren voor the gates of Eden dan wel de deur van de AB. En God zag dat het goed was. Of niet, want misschien was God wel weg voor zaken. In het slechtste geval bestaat God helemaal niet. Is Hij gewoon de duivel wanneer die dronken is. Anyway, the Scabs dus. Ze stonden er alsof ze geen vijftig maar vijftien waren: jonge honden, gretige puppies. For that I applaud them very much.

Hun publiek van destijds stond er ook maar meer gebogen onder de rimpels van de jaren. Voor het eerst in vijftien jaar nog eens in een concertzaal komen omdat je je babysit een half jaar geleden al gereserveerd hebt. En achteraf recht naar huis: die fucking babysit blijft maar tot middernacht.

Enige puntjes van kritiek, mijn street cred staat op het spel. De heren Scabs hielden zich te strak aan het exact naspelen van de plaat. Terwijl de meerwaarde zou moeten zitten in de toegevoegde rijpheid van het verstrijken der jaren. Het stereotype rock & roll-podiumgedrag (Status Quo meets Guns N' Roses) hadden ze beter thuis gelaten. And by "ze" I mean "bassist Fons".

Dat de teksten bestonden uit schabouwelijk Engels was geweten en kan ik hier niet tegen hen gebruiken. Wel heeft Hard Times zich bewezen als een zilveren medaille in de cathegorie Meest Afgezaagde Ballad Ever. Goud gaat uiteraard naar Under The Bridge.

Allemaal manco's die ik gaarne vergat en vergaf zodra de killer riff van Robbin' The Liquor Store werd afgevuurd. Onmiskenbaar hun beste lied. Onmiskenbaar het hoogtepunt van de avond. Al heb ik daarna nog mogen sucken op een verrukkelijk paar donkey balls. En de rest is geschiedenis.

Guy Swinnen onthaalde het publiek overigens met de woorden: "welkom op ons laatste optreden". Daar ga ik je aan houden, Guy. Dus als ik merk dat the Scabs volgende zomer toch op Werchter Classic of de Gentse dan wel de Lokerse Feesten staan, ga je tegen de muur. Koen Buyse zal dan sowieso naast je staan. Geen beroep mogelijk.

Toegegeven het is een heel epistel geworden. Ik zal trachten mijn gedachtedoolhof in het vervolg beknopter te formuleren. Zij het met meer aandacht voor zelfverheerlijking. Want ik ben fucking geweldig. En dat mag gezegd worden. Zeg dat ik het u gezegd heb. Dat ik het u gezegd heb. Als u mij nu wil excuseren, ik heb een slijterij up te holden.

Jan Houterigkiet voor president!

Labels: , , ,

zaterdag 1 september 2007

Mega mindy is een slet

Ze hebben mij net gebeld met de vraag formateur te worden. Ik heb toegezegd, een mens moet alles eens proberen, niet waar? Anal fisting misschien uitgezonderd. Ik denk tegen woensdag een regerinkje op poten te hebben. Bij deze bent u van harte uitgenodigd op de regeringsvormingsparty woensdagavond @ Hertoginnedal. Come one, come all!
Heden presenteer ik u ook mijn filmdagboek voor de maand augustus. Quite frankly, mister Shankly: ik schaam me een beetje. Slechts vier films gezien van voor 1990. Ik, die anders zo cultureel correct opereer! Verder ook te veel platte bocht gezien, soms zelfs zo plat dat het niet meer grappig was.
Ook mijn leesboekdagboek voor de maand augustus valt een beetje tegen. Ach, ook echte geniën als Einstein en Jelle hebben wel eens een minder dagje. Tenminste dat hoop ik voor mijn zielsrust.

Blijven rocken in de vrije wereld!

Labels: , , ,