vrijdag 26 oktober 2007

Fiction writing is great: you can make up almost anything

Gisteren had ik een afspraakje met Marina Céleste, bekend van Nouvelle Vague doch heden op het solopad. Dat een paar NMBS-homo's gingen staken vandaag gooide eten in mijn roet. Ik moest vanmorgen in een Limburgse uithoek staan voor luisterstage. Ergo geen Marina. Bij gebrek aan concert om over te lullen, wil ik meegeven dat het zondag dertig jaar geleden is dat Never Mind The Bollocks uitkwam. Logischerwijs draait mijn exemplaar rondjes door de cd-speler.
Heden wil ik u entertainen met nieuws van het literaire front. Geert heeft grote successen geoogst in de wijde wereld! Zo is mijn gedicht straight into compton bekroond met een derde prijs door de jeugdjury van de Soetendaellewedstrijd. Plezant is anders maar u hoort mij niet klagen.
Een beetje lezer van dit blog herkent in mijn gedichtenbundel never mind the pistols een rechtstreekse verwijzing naar de hierboven vermelde plaat. Het beetje lezer in kwestie heeft groot gelijk. Van die gedichtenbundel is een recensie boven water komen drijven.

Ietwat clumsy opgesteld me dunkt. Als ik in een gemene bui was, liet ik geen spaander heel van juffrouw Reine de Pelseneer. Ook al omdat mijn adelalarm afging bij de kleine "d". Ik ben niet in een gemene bui, ik kan groothartig toegeven dat juffrouw Reine hier en daar een goed punt maakt. Toch krijg ik de indruk dat ze mijn leeftijd overschat heeft. Laat het niet nog eens gebeuren!
Mensen die geen exemplaar van never mind the pistols in de kast hebben staan en daar desalniettemin behoefte aan hebben, mogen mij altijd contacteren. De prijs staat op tien euro. Het zijn wel de laatste vijf exemplaren wat mij betreft.
Voor mensen die wel over een exemplaar beschikken doch snakken naar nieuw werk van mijn hand zijn er goede tijdingen. Ik heb een tiental recente gedichten gedropt bij een aantal literaire tijdschriften. We zien wel wat daar van komt. Verder ben ik aan de slag gegaan, geïnspireerd door wat wikiresearch over DIY en punk. Ik presenteer u met veel plezier: schijnbedrog - openbare gedichten voor maatschappelijk welzijn.

Een extreem low-budget en dito cheape bundeling van tien oude en gloednieuwe cultgedichten. Bij mij te verkrijgen voor de low, low price van één euro. Waar denk ik die rommel kwijt te geraken? Wel, beste lezer, dat is het mooiste nieuws van allemaal.
Op maandag negentien november eerstvolgend zal ik een bescheiden optreden verzorgen op het "vrij laag podium" De Sprekende Ezels. Dit gaat door in de Molens van Orshoven en begint om acht uur. Inkom is gratis en ik vermoed dat de drankprijzen democratisch mogen heten. Dus zeker allemaal komen!
Last but not least: aandachtige mensen met te veel vrije tijd hebben gemerkt dat ik deze kolommen al geruime tijd niet meer getijsterd heb met een crappy cartoontje. De reden daarachter: ik heb besloten om dergelijk flauwekul via everzwijn.blogspot.com los te laten op de mensheid. Arme mensheid!
Kleine muziekkritische bedenking om af te sluiten: beginnen the Foo Fighters niet langzamerhand één van de dinosaurussen te worden waar Kurt Cobain destijds zo tegen ageerde?

Labels: , ,

maandag 22 oktober 2007

The canadian chicks

Kenners weten dat punk serieus slabakt. De brave lieden van Kickass Records hebben dit ook gemerkt en kwamen tot mij voor een geschreven steuntje in de rug. Alsof een goede review helpt zeven magere jaren door te komen. Ik ben corrupter dan een Waals socialist met nog anderhalf huis af te betalen. Ik ging akkoord voor gratis inkom en drank en ius primae noctis bij alle toekomstige dochters en kleindochters van de Kickasscrew.
Qua voorbereiding had ik Damaged en My War van Black Flag nog eens opgelegd. En zo kon u mij gisteren met een vers notaboekje op zak, Six Pack fluitend naar jeugdhuis Sojo in Kessel-Lo zien trekken. Wat ik daar zag heeft mij diep geraakt. Vier punkgroepen die hun woede zonder uitzondering verpakten in de popsensibiliteit van the Ramones, de durf van the Clash, de présence van Iggy Pop, de sneer van Johnny Rotten, de humor van Jello Biafra en de joie de vivre van Plastic Bertrand.
Goddamn Hippies bijvoorbeeld. Drie fiere Vlamingen, die er stonden alsof ze Brussel-Halle-Vilvoorde desnoods persoonlijk zouden splitsen met de botte nagelknipper van hun overleden grootmoeder. Hun maatschappijkritische teksten waren, in de beste traditie van Jef Elbers, gericht tegen de perfide Franskiljons. Dit was marsmuziek waarop het Vlaamse volk de toekomst hoopvol tegemoet kan treden.
Face The Fax vervolgens was een noisy surfpunkend powertrio dat respect eiste voor onze volksziel en onze culturele erfenis. Bovendien ageerden zij constant tegen het zionisme, het unionisme, het bolsjevisme en de Koerdische afscheidingsbeweging. Speelden een bevreemdende cover van de tune van F.C. De Kampioenen. Dat heet dan humor.
Second Base is een Aarschotse groep, die gegroeid is uit de IJzerwake. Als statement fuckten zij de De Internationale zoals Jimi Hendrix The Star Spangled Banner destijds. Daar had de PVDA niet van terug. Ze brachten bovendien met De Taal Is Gans Het Volk een ontroerend eerbetoon aan Albrecht Rodenbach.
Headliner Smash The Statues waren vier veganistische Nederlanders, die meer van schilderijen hielden. In hun liederen stonden de Groot-Dietse idealen broederlijk naast het veganistische gedachtengoed. Er werd zelfs een lied opgedragen aan Joris Van Severen. Smash The Statues is glorieus geslaagd waar the Smiths gefaald zijn. Ik ga mijn leven beteren en voortaan sterf ik nog liever dan dat een dier moet lijden voor mijn voedsel. Ook melk en eieren zijn vanaf nu taboe.

Labels: ,

vrijdag 19 oktober 2007

Honey, are you straight or are you blind?

In onze reeks: Check Eens Tweemaal Op Één Dag Dezelfde Artiest Uit: De Mens. Gisterenavond speelde het gezelschap ten dans in het Depot om hun kristallen jubileum te vieren. Eerder die dag bracht funky Franky al een bezoekje aan de Bilbo. Eenzaam en akoestisch stelde hij de helft van de nieuwe plaat Onder De Duinen voor en smeet er bij wijze van verzoeknummer oudje Myriam achteraan.
Altijd handig wanneer een artiest zijn eigen metaforen meebrengt: om de dorst te lessen verkoos Franky gewone cola boven cola light lemon. Zo is ook De Mens: verfrissend, ambachtelijk. En een gevestigde waarde. Dat werd 's avonds eens te meer duidelijk: De Mens did a De Mens thing in a De Mens kinda way. Zij het uiteraard stukken energieker dan op hun recente theatertournee. De bassist droop achteraf van het zweet: nuff said! Plus: combineerbaar met whiskey!
Minder aanstekelijk was voorprogramma Amoebe. Potige Nederlandstalige grungerock met weinig melodieën maar veel potentieel. Een enorm strakke ritmesectie ondersteunde een verkeerd gecaste zanger wiens teksten nu eens te cliché waren, dan weer te abstract. Vechten Tegen Eenzaamheid? What was that all about?
Conclusie? Conclusie! Met rock & roll in m'n hart ging ik al zingend door het leven! Van luide muziek kan iedereen iets leren! Het was de dag dat het zonlicht niet meer scheen! En toen was er niets meer! I'd like to buy the world a coke!

Labels: ,

donderdag 18 oktober 2007

Before I kill you I'm going to throw your baby out the window


Aldus Dan Liebert van Verbal Cartoonist. Ik spreek hem niet tegen. Het toeval wil dat ik gisteren hoogstpersoonlijk verzijld ben geraakt in een jazzy situatie. Bl!ndman is een saxofoonkwartet. De oprichter ervan, Eric Sleichim, heeft midden jaren negentig een soundtrack geschreven voor de stille film Steamboat Bill, Jr. met Buster Keaton. Tien jaar later heeft Bl!ndman vier jeugdige spin-offs opgericht. Één van die vier, Bl!ndman [4X4] Sax begeleidde gisteren in het Depot die film met die soundtrack.
Op de eerste plaats: een geweldige film, die nergens verstoord werd door de muziek. Het kwartet schrok er niet voor terug om een keer of drie de toeters vijf minuten te laten zwijgen zwijgen. De inleiding was redelijk verhelderend voor een jazzleek als mezelf al duurde ze iets te lang. Was het niet Mauro die ooit liet optekenen dat er enkel jazzleken bestaan?
Anyway het specifieke van de hele Bl!ndmanfamilie is dat zij de saxofoon totaal benaderen en niet enkel als blaasinstrument. Die ventielen en knoppen enzo kunnen perfect dienen als percussie, dat soort werk. Het resultaat was best te pruimen. Maar ik ben natuurlijk slechts een jazzleek. En een gewaardeerd popkenner. Maar in zo'n situaties heeft een mens daar niet veel aan. Soit, om mijn achterstand in te halen ga ik een beetje grooven op Free Jazz van the Ornette Coleman Double Quartet.

Labels: ,

woensdag 17 oktober 2007

Senseo is geen koffie

Spinvis bezette gisteren de grote zaal van de AB. Maar die pik ik wel mee next time hij in Leuven passeert. Dus was ik te vinden in de club, alwaar Jonathan Richman zijn Dodge Veg-O-Matic geparkeerd had. Jonathan Richman is die vreemde man die There's Something About Mary aan elkaar zingt. Jonathan Richman heeft met Egyptian Reggae de beste instrumental sinds Green Onions op zijn CV staan. Met the Modern Lovers sloeg hij in de vroege jaren zeventig een brug tussen the Velvet Underground en pakweg R.E.M..
Zijn Abdul & Cleopatra is na Pocahontas van Neil Young mijn favoriete historische liefdesliedje. Zijn Roadrunner staat sowieso hoog in mijn all time top five records. Er is een tribute-cd aan hem die If I Were A Richman heet. Even funny but not haha-funny is de tribute-cd If I Were A Carpenter aan the Carpenters. Jonathan Richman was gisteren geweldig in de AB.
Slechts geflankeerd door een drummer bracht hij ons prachtige heimweemoed gebaseerd op zachte swing en flamencoachtig gitaarspel. Als een bezeten kluizenaar liet hij zijn gekwelde blik over het publiek dwalen. Om zich slechts twee minuten later te profileren als een bevlogen danser. Al dan niet at the lesbian bar. Regelmatig soleerde Jonathan zijn reet eraf in een ontspannen parodie op de gitaargod. Like I said: Jonathan Richman was gisteren geweldig in de AB.

Labels: ,

zaterdag 13 oktober 2007

"Als ik op een dag enkele vreemdelingen neersteek zou jij of iemand anders dat als ironie erkennen of als werkelijk racisme"

Gisteren is mijn verlichting op kot gesneuveld. Omdat het lampje boven de lavabo ook al de geest had gegeven, ben ik daarnet naar de Gamma getrokken ter aankoop van twee heldere gloeilampen van zestig watt. Trust me: mannelijker dan dat word ik niet. Maar dat is allemaal onbelangrijk: ik wil alleen maar over muziek lullen.
Zo heeft de postbode de nieuwe Rene SG in mijn bus gedropt. Het plaatje met de toepasselijke titel Rene SG 2 bevat nog meer levensliederen op nog minder tijd! Harder, better, faster, stronger, quoi? Herlees hier mijn exclusieve 10vraguninturvjoew met het gezelschap. Ander nieuws komt uit de hoek van the Pukin' Monkeys, die er de brui aan geven. Like you know, whatever.
Op de koop toe heb ik gisteren Michael Gira gezien in 't Stuk. Michael Gira, beste kindjes, was ooit de aartsvader of all things noise and industrial met zijn groep Swans. Sonic Youth speelde zijn eerste tour als voorprogramma van Swans. Sindsdien heeft meneer Gira zich toegelegd op andere muziekjes. Via zijn Young Gods-label schonk hij messias Devandra Banhart aan de mensheid, zichzelf en passant ook profilerend als de aartsvader van Het Nieuwe Vreemde Amerika. Zijn solo-optreden van gisteren valt gemakkelijkheidshalve te situeren in die hoek.
De crime scene was de Soetezaal waar het publiek hoger zit en neerkijkt op de artiest als op een vers voor de leeuwen geworpen Christenhond. De artiest weet dit en zal zich weren als een gladiator in de hoop dat de zwaartekracht de duimen van het publiek niet omlaag zal trekken. De zaal bleef overigens halfleeg, ondanks de aanwezigheid van de verzamelde Leuvense goths, neo-hippies en alternatieve vogels. Om mezelf vooral niet te vergeten, gehuld in mijn kersverse Ramones-t-shirt.
Raymond "Ray" Raposa verzorgde het voorprogramma. Hij zag eruit als de kleinzoon van Seasick Steve en bracht op electrische gitaar twee muziekstukken die vaagweg grensden aan het fenomeen "liedje". Hij zong met een ontwapenende stem regels als: "this is how we refuse to be sane". Denk aan Daniel Johnston, die iets van Tonight's The Night covert. Daaronder loopte Ray zijn gitaarspel en voegde laagjes toe tot het verzandde in gejengel. Een ervaring noemt men zoiets eufemistisch.
Michael Gira presenteerde zich als Southern gentleman met hoed en al. Op akoestische gitaar rekende hij af met zijn demonen. Een frase als "I love everyone" klonk als het dreigement van een woeste straatmuzikant aan de oevers van de Styx, die onthult dat alles bedrog was, is en zal blijven. De Openbaring van Michael Gira! Het enige dat hem nu nog te doen staat, is zijn ziel verpatsen aan de hoogste bieder op een kruispunt aan de Mississippi. Als bisnummer riep Michael het publiek rond zich voor een onversterkt laatste lied. De flard "when we were young we had no history" spookt nog steeds door my fragile little mind.

Labels: ,

zondag 7 oktober 2007

Fascism is really happening this season

Groot nieuws! De agendae zijn samengelegd en er is een datum geprikt voor de doop van mijn kleine zus. Voor de goede orde: het gaat om een katholieke doop en niet om een studentikoze doop. De exacte datum kan ik hier niet meedelen. De pers gaat sowieso een velddag hebben. The happy few zullen vroeg of laat een uitnodiging aantreffen in hun postbus.
Slecht nieuws: Geert zal geen peter zijn. A To Da Jay wel. Kerkjuridisch is het kennelijk onmogelijk om naast één meter twee peters te hebben. Dus hebben Jay en ik er schaar-steen-papier om gedaan, which Jay won. That's a true story! Het zal mij echter niet weerhouden om op die heuglijke dag een dikke sigaar te roken.
Ook heb ik besloten om voor deze unieke gelegenheid mijn oud dj-alter ego DJ Crazy Theo een laatste maal van stal te halen. (Crazy Theo is "theocratie" maar dan anders. Herinner u misselijk makende mixes als you can call me the passenger.) Deze dj-set zal thematisch draaien rond geloven en de eeuwige strijd tussen goed en kwaad. Een paar ideeën:

Een andere consequentie van het hele doopgebeuren is dat ik à la The Godfather in één klap kan afrekenen met al mijn vijanden terwijl ik zelf een stevig alibi heb. Ik heb mijn blogje dan ook gesearchd op wie ik allemaal Tegen De Muur wil zetten. And it goes a little something like this:

Dat valt precies toch beter mee dan ik had verwacht. Waarschijnlijk heb ik hier en daar een paar varkens overgeslagen. Anyway: zowel voor mijn set list als voor mijn death list mag u hieronder suggesties doneren.

Labels: ,

vrijdag 5 oktober 2007

France it was and had to be

Gisteren lekker vertoefd op de officiële openingsdag van het Stuk. Ik ga u niet vervelen met verhalen over videoinstallaties, beeldende kunst of bier. Voor de gratis concerten heb ik wel een paar woorden over. Sunburned Hand Of The Man toonde meteen aan dat het ging om een zonnesteek en niet gewoon zonnebrand. Het gezelschap speelde twee epische jams maar het epos in kwestie speelde zich af in een isoleercel. Een oorlogsdans van een uitgestorven stam absurde Indianen. De doodsreutels van een geile weerwolf. Een soundtrack voor de low budget-versie van Robocop IV. Het zegt misschien genoeg dat Karel halverwege is gaan lopen.
Ben Frost vervolgens had zes lokale gitaristen gerecruteerd en manipuleerde hun geïmproviseerde spel met zijn laptop. Resultaat was een ongestructureerde wall of noise, zo massief dat je er mensen kon tegen executeren. Denk aan the Jesus & Mary Chain zonder de liedjes of Sonic Youth met het syndroom van Down. Genoeg trillingen om an overweight elephant aan het wankelen te brengen. Gitaargetsjirp van demente krekels met af en toe een herkenbare laptopbeat. Het zegt misschien genoeg dat Petit halverwege is gaan lopen. Het zegt misschien nog meer dat ik hem een kwartier later gevolgd ben.

Labels: ,

donderdag 4 oktober 2007

All geert, all the time

"Wereldmuziek", fluisterde Wim Bert en mij nog toe nadat hij ons het wachtwoord had overgedragen voor gratis inkom bij Caetano Veloso, gisteren in de AB. Ik ken de ballen van wereldmuziek maar Bert is een avonturier dus we gingen. En dat is uiteindelijk best wel meegevallen. Caetano is een Braziliaanse Bavo Claes-look-alike met een futuristische gitaar en een trio jonge honden voor de begeleiding.
Af en toe dreven er lekkere brokken surf, Jimi, carnaval en rocksteady boven in de bouillabaisse. Qua kritische opmerkingen vond ik de uptempo dingen stukken beter dan de downtempo schnitzel. Plus het hele concert duurde net iets te lang. Maar de prijs-kwaliteitverhouding zat dik snor. Al ken ik natuurlijk de ballen van wereldmuziek. Anyway, lang leve Wim en zijn groot hart. Check gerust zijn programma op Radio Scorpio uit. Dan zit ik safe karmagewijs.

Labels: ,

maandag 1 oktober 2007

"The reasons that I didn't release smile: one, mike didn't like it..."

Leesboekdagboek september:

Ceterum censeo Carthaginem esse delendam.

Labels: ,