maandag 26 november 2007

Animal control steve

Fixkes veroverens Nederland: “In de single Kvraagetaan (“Wil je verkering met me”) mijmeren de Fixkes over hun vroege jeugd in Stabroek (vlakbij Antwerpen).” (VIDELER, S. Fixkes verlangt naar de zon. In LiveXS. Nummer 12, jaargang 10. December 2007. p. 35.) Soms, beste vrienden, is de taal niet gans het volk. Verder ben ik momenteel compleet wild van het nummer The Letter van the Box Tops. En ik ben met GW een portie livemuziek gaan aanschouwen!
Drie jaar geleden mocht Mauro "God" Pawlowksi een weekendje de AB programmeren als La Belgique 666. Resultaat was een zo eclectisch stel duivelskunstenaars dat de AB besloot: de volgende keer mag het iets minder zijn. Dansman Wim Vandekeybus kreeg dit jaar de Carte Blanche en hij titelde zijn weekendje What's The Prediction. Het kind moet nu eenmaal een naam krijgen. GW en GSS zijn er helaas enkel op zondag geraakt.
The Black Box Revelation deed basically hetzelfde als woensdag. Er blijft werk aan die spanningsboog, zij het dat ze deze keer toch al korter speelden. Drie nummers werden opgeleukt door een catwalk bevolkt met dansers die hun epilepsie creatief beleden.
Vervolgens deed Daan een solo-setje. Of zoals GW al zei: "Ja, ja, Daan". Bewapend met een gitaar, een orgel, een sampler en een ritmebox mompelde hij zich doorheen welgekozen covers en obscure eigen nummers. Lee Marvin, Depeche Mode, Talking Heads, Dead Man Ray, Duran Duran: I'm down with the schnitzel. Vooral toen het alomtegenwoordige dansen resulteerde in striptease. Mijn rode oortjes denkt u er zelf maar bij. Pietje De Leugenaar stond overigens in het publiek. En Stakke Wanne!
Pawlowski sloot af in de grote zaal. Jawel: een project van - daar is hij weer - Mauro. Arno zou meekomen maar op het laatste moment had hij geen goesting. Een mens kan enkel gissen. Ter vervanging was Tim "Bird Boy" Vanhamel dan maar present. De rest van de bezetting liet zich lezen als een who's who van de discografie van Mauro: Elko Blijweert! Pascal Deweze! Et j'en passe!
De muziek was een beetje rommelig, een beetje geil, een beetje geweldig. Fucked up en funked up electrometalen waanzin. De begeleiden dans bestond uit een vlaggemastact en heel veel silly walks. Dansers waarvan je enkel kan vermoeden dat de Force krachtig is in hen.
In de club speelden Roland, een nerd en occasioneel Lars Van Bambost tenslotte een soundtrack bij een reeks experimentele kortfilms. Dit resulteerde in sferisch bluesgetokkel met waar nodig een flardje electronica. Een van de filmpjes was een heerlijk ranzige deconstructie van de R&B-videoclip. Toen zijn we een dutje gaan doen.

Labels: ,

donderdag 22 november 2007

Vader abraham brengt soelaas

Weet u nog waar u was toen the Van Jets de Rock Rally wonnen? Ik zat op het kot van Peter C., we keken het nieuws en ik at een mitraillette. Vermoedelijk zijn we daarna in de drank gevlogen. Gisteren speelden diezelfde Van Jets zomaar in het Depot.
Om de portie garageboogie compleet te maken hadden ze the Black Box Revelation mee als voorprogramma. Dilbeeks trots! Dilbeek, waar Vlamingen thuis zijn. Ik ben ooit een tijdje thuis geweest in Dilbeek.
Anyway, de Revelation had een beestje van een gitarist maar een animal van een drummer en dat maakte alles goed. Hun optreden was lang niet perfect maar beloofde veel. Ze zijn nog zo jong en ze kunnen nog zo ver gaan.
The Van Jets volgden en het gezelschap had duidelijk bijgeleerd qua volksmennerij. Om eenvormigheid te vermijden voegden ze waar nodig toetsen en saxofoon toe aan de liederen. Iets trivialer misschien: hun lichtshow was steengoed. Er werd helaas met geen woord gerept over de zieke Ellen.

Labels: ,

woensdag 21 november 2007

Open brief aan Zijne Majesteit Koning Albert II, Koning der Belgen

Sire, Jules Destrée schreef destijds: "er zijn geen Belgen". Gaston Eyskens alludeerde hierop: "er zijn geen Belgen meer". Mooie frasen, gezwollen woorden. Ik vermoed dat ze slechts voetnoten zullen blijken bij een eeuw gelittekend door Wereld- en Koude Oorlogen. En toch, mag het iets minder zijn?
Sire, er zijn geen Belgen meer. Maar afgelopen zondag marcheerde 35.000 man door de hoofdstad om te getuigen. België is misschien een apenland, maar wel ons apenland. Niemand moet het in zijn hoofd halen ons apenland te splitsen. Om hun woorden kracht bij te zetten, is de meute van Brussel Noord naar het Jubelpark gestapt.
Sire, dat is een wandeling, op een goede dag doe je daar een kwartier over. Op een slechte dag een klein half uur. Die colonne deed daar zondag twee uur over. Ik vermoed dat een meerderheid van luie Walen de rest ophield. We zullen het nooit weten.
Sire, er zijn geen Belgen meer. Maar gisteren verbroederden studenten van VUB en ULB met andere meelopers in de straten van Brussel. Tussen pot en pint werd daar in de naam van St V lallend bewezen hoe belachelijk de taalgrens is of toch zou moeten zijn. Ik was er gisteren niet bij te Brussel. Ik was er zondag niet bij te Brussel.
Sire, er zijn geen Belgen meer. Maar gisteren concerteerde Jo Lemaire te Leuven in de aula Pieter De Somer. Op eenvoudig verzoek van het Centrum voor Levende Talen bracht zij daar Les Classiques De La Chanson Française. Ik was er gisteren bij te Leuven.
Met een klok als een stem draaide Jo het publiek rond haar vinger. Ze stond er als een kloon van Liza Minnelli in New York, New York. Het is diezelfde Jo Lemaire die ooit dineerde in mijn grootouderlijk huis en zich volgens de overlevering te goed voelde voor de huisbereide kost van mijn mémé.
Zij speelde Nathalie van Gilbert Bécaud. Een lied dat de verzoening tussen de volkeren hoog in het vaandel voert. Zij speelde Une Belle Histoire van Michel Fugain. Een lied dat van Ann Christie een Nederlandstalig kleedje kreeg. Een kledingstuk dat Noordkaap nog uit de kast heeft gehaald om hun afscheid op te waarderen. Zij speelde La Chansonette van Yves Montand dat Wim Sonneveld zich heeft toegeëigend als Zo Heerlijk Rustig. Sire, er zijn mensen die om ter hardst roepen dat de kloof tussen Frans- en Nederlandstalig onoverbrugbaar is. Het zou me niet verbazen als ter plekke slechts een greppeltje zou liggen.
Sire, er zijn geen Belgen meer. Maar gisteren had Jo Lemaire muzikanten bij. Dat is altijd een goed teken. De accordeon werd beroerd door Ad Cominoto. Die was in een vorig leven secondant van Arno. Sire, als er geen Belgen meer zijn, wat is Arno dan? En wat was Jacques Brel dan? Sire, verbaast het u nog dat Jo Lemaire vijf nummers van Brel op haar setlist had staan? Het lijkt me een beetje overbodig te herinneren aan de perfecte tweetaligheid van Jacques en Jo. Ik wil evenmin herhalen dat Arno het Frans even gemakkelijk vermangelt als het Nederlands.
Sire, er zijn geen Belgen meer. Maar vanmiddag werd te Leuven verzamelen geblazen onder het motto: Knuffel Eens Een Waal En Drink Er Een Pint Mee. Een dubieuze titel me dunkt. Ze lijkt meer te beloven dan ze daadwerkelijk doet. Want zou er dan één Waal zijn per persoon. Of één Waal voor iedereen samen. Een eenzame Chinese vrijwilliger waarschijnlijk, die liever naar Leuven kwam dan nog een ronde Russische roulette te trotseren. Die pint, zou dat zijn ter compensatie van de geldstromen? Met deze vragen door mijn hoofd spokend, begaf ik me vanmiddag naar de Oude Markt. Eens ik doorhad dat ik eigenlijk op het Ladeuzeplein moest zijn, was die fout snel rechtgezet.
Sire, er zijn geen Belgen meer. Maar wat ik daar zag heeft mij diep geraakt. Er waren plenty Walen, er waren plenty pinten Er waren voorspelbare speeches, er waren tegenprotestanten.
Er werden liederen gedraaid met een duidelijke boodschap. Come Together van the Bealtes. Hello, I Love You van the Doors. De electrische versie van Rockin' In The Free World van Neil Young. Happy Together van the Turtles. Ik zag dat het goed was. Toen ik mijn rug begon te keren, legde iemand nog net Mr. E's Beautiful Blues op.
Sire, er zijn geen Belgen meer. Ik hoorde afgelopen weekend de Lotti-versie van de Brabanconne, opgenomen voor de dag van de dynastie. Een volgende stap in de steeds duidelijke wordende opname van Helmut in het establishment. Zie in dat kader ook de doorgestoken kaarten van zijn deelname aan De Slimste Mens.
Sire, misschien is het maar goed dat er geen Belgen meer zijn. Het is met weinig plezier dat ik deze conclusie bereik. Het is met minder plezier dat ik vaststel dat er wel meer mensen op de dool zijn. Ik heb getwijfeld over België. En ik ben niet de enige.
Sire, geef ons een teken, een sienjaal, zoals Van Ostaijen het noemde. Dan zal de jeugd van de natie opstaan alsof luiheid nooit het ideaal is geweest. Dan zal de jeugd van de natie handelen. Dan zullen er oplossingen uit de bus komen. That night we're gonna party like it's 1830.
Met eendrachtelijke en liefdevolle groeten,
Geert S. Simonis

Labels: , , ,

zondag 18 november 2007

Zo wordt alles verkeerd aangeleerd in de scholen

Had ik initieel het idee mijn arme oren een rustige avond te gunnen, A To Da Jay put a gun to my head en dwong me richting De Poal. Daar werd onder het motto Run For Cover - u raadt het nooit - een coveravond gehouden. Om mijn schaars lezerspubliek niet al te veel te vermoeien op dit nachtelijk uur houd ik mijn bespreking kort. Wie, wat en een oordeel, eens te meer in de stijl van de Fast Show.

Van de wat ben ik zeker. De wie kan hier en daar verschillen. Dit omwille van discrepantie tussen internetinfo en de info te plekke. Wie opmerkt dat mijn oordelen overdreven positief zijn, heeft een goed punt. Weet wel dat geen enkele band over de vijfentwintig minuten ging. En dat dit ruim binnen mijn verdraagzaamheid jegens rubbish valt. Anyway, de oortjes piepen en er komt een drukke week aan. Geert gaat, met andere woorden, slapen.

Labels: ,

zaterdag 17 november 2007

We could be sleutels

It's okay to be gay. Het rijmt dus het is waar. Rufus Wainwright kwam gisteren getuigen in het Koninklijk Circus. Resultaat was een goed gestructureerde, übertheatrale show, die zelfs gay was in de niet-homoseksuele zin van het woord. Ik bedoel maar: wie sleurt er tegenwoordig nog een bugel het podium op? Ook overdreef Rufus soms een beetje met zijn stemuithalen.
Dergelijke kritiek vervalt natuurlijk volledig als je zo goed kan dansen. En Oscar Wilde bijna verdringt als the gay man's gay man. Laat het geweten zijn dat deze avond gayer was dan die keer dat Elton John en George Michael een duet zongen. Rufus, jongen, weet je wat: als je over een jaartje een best of-je op de markt dropt, zal ik die het jaar erna uit de afprijsbakken vissen. Gayfoob, moi?

Labels: ,

vrijdag 16 november 2007

Is er muziek na sadam?

Omdat Geert zijn bloed weer eens verpand had, mocht hij naar een fuif, die hem koud liet maar waar ook optredens waren. Voor een gratis optreden komt Geert op elk uur van de dag zijn bedje uit. Regi, als je dit leest, zet mij gerust op de guestlist. Dan kom ik checken met welke trucs je De Jeugd Van De Natie bederft.
Chebull bracht aangelengde deca-classic rock light. Ze hadden iemand op mondharmonica, which is altijd nice. Het occasionele toetsenwerk was best wel okee. Maar Chebull had geen songs die naam waardig. Annu nu moet je niet afkomen met frasen als "I ain't got the money". Gesnopen?
Lenny & De Wespen dan maar: zo populair dat het automatisch verdacht is. Toegegeven: De Wespen stonden er als pure rasmuzikanten. En met "er" I mean: ergens tussen de vroege Absynthe Minded en de late Bad Seeds. Lenny echter was irritant in het kwadraat en niet eens omdat hij beweerde oudstrijder te zijn van 14-18. Als je het daarna nodig vindt om een reggaenummer te doen, teken je in mijn boek je doodsvonnis. Lenny zal nooit helemaal de mijne zijn. I'm cool with that.
Er blijft mij enkel het streven zijn oeuvre te trashen. Werktitel: Benny & De Hespen. Genre: death-wop. Geïnteresseerde muzikanten mogen zich altijd aanwelden. Regi, als je dit leest, gelieve je te onthouden.
Eva De Roovere, tenslotte, hoeft zich nergens te onthouden. Ze mag gerust mijn lied zijn. Als je Heart-Shaped Box succesvol vernederlandst, zit je safe. Het refrein "Als je niet wil doodgaan dan ga je op café / En drink je te veel pinten en neem je iemand mee / Om mee te slapen" is grote poëzie. De rest van de nacht is verzopen in een paar duvels en nu zit ik deze shit dus uit te typen terwijl Berlin uit mijn laptop vloeit. Sommige dagen zijn goede dagen maar eindigen een beetje laat.

Labels: ,

donderdag 15 november 2007

Quietly enjoying food

Gisteren een beetje lawaai opgezocht aan 't Stuk om alle recente semi-akoestische bucht uit mijn gehoorsbuis te verdrijven: Creature With The Atom Brain! Fuck yeah! Voorprogramma was White Circle Crime Club en dat was min of meer in orde. Elk nummer had een superieure climax waarop het geweldig introspectief headbangen was. Dat de opbouw naar en de afbraak van die climaxen vaak resulteerde in déjà entendu piepkraknoise moeten we er bij nemen. "Battles, maar dan met liedjes" zou iets teveel eer zijn. Maar de Club zit wel in het achtervolgend peleton.
Het Creature zelf: omschreef ik hen eerder nog aan ons aller Loor als "Millionaire zonder Tim Vanhamel": they proved me volkomen wrong. Ze hadden Timmetje bij! Voor shiny shoes, sexy moves, silly dances en "geil basgeluid", dixit Petit. Het headbangen was alhier eerder extravagant. De vetste lap seksmuziek sinds Mauro & The Grooms de natie teisterden. Met Dave Schroyen die zijn drums afranselde alsof de Kwaadaardige Supersterren nooit gesplit waren! Alsof er geen lesstages te geven zijn. Alsof er geen thesis te schrijven valt. Alsof De Toekomst een obscuur feelgoodprogramma is op VijfTV. Lieve GW, je hebt iets geweldig gemist.

Labels: ,

zondag 11 november 2007

Photoshopping dildos while listening to the beastie boys

In onze reeks Oude Zakken Maken Het Mooie Weer: straight outta Aaigem: de over het paard getilde Jan De Wilde. Ondanks zijn legendarische luiheid trad hij met zijn Vrienden aan in het Depot. Jan is een jeugdheld van me. Jan is net oorlog en vrede. Jan heeft met Hé Hé de beste songtekst aan deze kant van Subterranean Homesick Blues op zijn naam staan. Jan kan met één welgemikte cover meer zeggen dan met tien eigen liederen. Hadden maar meer artiesten dat gezond verstand. Genoeg introductie!
Met charmante achteloosheid steunden vijf topmuzikanten hun chaotische frontman in de rug. Het sparkelende Otomobiel was mijn persoonlijke hoogtepunt van een welgevulde avond ongerepte en milde ontroering uit het Spinvisloze era. Papa moet me duwen door de eerste sneeuw. Op de koudste nacht van het jaar. Roodborstjes zijn agressief. Ik ben gek of ik ben dronken. Dit lijkt me wel 't konijn van mijn dromen. Als ik later groot ben, word ik lid van de bende van Jan De Wilde. Een mens moet zich toch vestigen voor hij koud is.

Labels: , ,

vrijdag 9 november 2007

Chicken soap

Gisteren was het geen weer om een hond door te jagen. Dat werd mij op het hart gedrukt door een labrador die aan een obscure dürüm knabbelde in Snack Ender. Ik kon schuilen in de Botanique waar Dez Mona ten dans speelde in de Rotondezaal, een intieme setting met zittrapjes à la oude Griekse theaters. Kris Dane verzorgde het voorprogramma ijzig cool als het huisorkest van het vagevuur. Denk aan vroege Johnny Cash als die uit Texas was gekomen of aan No More Shall We Part zonder die al te dominante piano. Het resultaat leek zo authentiek dat ik verbaasd werd door Nederlandse bindteksten. Kris Dane gaat een kerstconcert spelen in een gevangenis: funky!
Tussendoor werd iedereen naar buiten gewerkt. Wat achteraf leidde tot opmerkingen als: "ze hebben ons plekje afgepakt". Dez Mona sloeg alle ontevredenheid zonder genade de kop in. Als een tangoband op een kotfeestjes bij André Breton brachten zij liederen voor zombies met gevoel voor drama. Kippenvel stak de kop op zodra Gregory Frateur zich verloor in het gekrijs van gieren of de doodsreutel van een everzwijn. Arno, jongen, neem een plaatje op met dit gezelschap en alles komt in orde.

Labels: ,

dinsdag 6 november 2007

Deltahoofdman

Filmdagboek oktober anno domini MMVII.
  • Clerks II (2006) van Kevin Smith
  • Cages (2006) van Olivier Masset-Depasse
  • Zodiac (2007) van David Fincher
  • Bambi (1942) van David Hand
  • The Great Dictator (1940) van Charles Chaplin
  • Steamboat Bill, Jr. (1928) van Charles Reisner
  • The Assassination Of Jesse James By The Coward Robert Ford (2007) van Andrew Dominik
  • Ex Drummer (2007) van Koen Mortier
  • Delinquent Girl Boss - Worthless to Confess (1971) van Kazuhiko Yamaguchi
  • Criminal Woman - Killing Melody (1973) van Atsushi Mihori

Leesboekdagboek oktober anno domini MMVII

  • Smile - The Story Of Brian Wilson's Lost Masterpiece van Dominic Priore
  • Mieke Maaike's Obscene Jeugd van Louis Paul Boon
  • Big In Belgium van Jan Delvaux
  • My Rock-N-Roll Boogie van Bert Bleek
  • Live Cats van Bert Bleek
  • Arno - Een Lach En Een Traan van Gilles Deleux
  • Op Tour Door Spanje En Andere Verhalen van Barbara Stok

Labels: ,

maandag 5 november 2007

Te lui om te roken & te bang voor de vlammen

Omdat het Stukcafé mij woensdag goed was bevallen, ben ik gisteren een kijkje gaan nemen bij het zogenaamde Jazz Op Zondagfenomeen. Het Frederic Jacques 4tet was aangekondigd. Ter plekke bleek het gezelschap zich te hebben omgedoopt tot BB omdat ze twee danseressen in het spektakel hadden geschnitzeld. Als hardcore divae begonnen ze er royaal laat aan nadat ze beweerden een hoogst internationaal gezelschap te zijn. Ik bedoel maar: Belgisch, Duits, Frans, Italiaans, Japans.
De muziek bestond uit ingetogen chaos die langzaam coherenter werd tot er soms zo waar een groove ontstond. Bij de dans mag u zich inbeelden dat the robot een gevechtssport is voor wilde dieren die verdrinken. Het publiek reageerde hierop opvallend rumoerig. Petit trapte het zelfs af na tien minuten. Petit staat dan ook bekend als een extreem bekrompen fascist.

Labels: ,

zondag 4 november 2007

Een mooie fout

Later ga ik jazz zingen op de radio en een heleboel geld verdienen. Voorlopig was ik ouderwets te vinden bij John Hiatt Solo & Acoustic in de AB. Are you ready for the thing called John Hiatt? Ik had avonturier Bert bij me want als kersvers werkmens herkent hij beter dan wie ook het soort vermomde blues waar John voor staat.
Kin Richey trad op als publieksopwarmer. Zij liet haar stem als een Zwitserse klok zweven boven sober gitaarspel als een soort tijdloze oma-figuur. Jammer genoeg was dit doorsnee americana. Zoals ik eerder stelde: in het singer-songwritergenre is alles al gezegd.
John zelf ontsnapte daar gelukkig wel aan. Volledig solo en grotendeels akoestich paarde hij een indrukwekkend expressief stemgeluid aan verassend subtiel gitaarspel met leuke maar nooit te lange (euhm) solo's (zeg maar). Ik geloof een beetje in John Hiatt. Ondertussen wil ik naar Memphis gaan.
En dan toch stranden in Leuven. Daar was het zaaltje van de Blauwe Kater vervuld van de derde editie van Balkan Circus. Logischerwijs werd er gefeest alsof Sarajevo nooit belegerd was geworden. Alsof Frans Ferdinand van Oostenrijk nooit was afgeschoten. En Geert zag dat het goed was.

Labels: ,

donderdag 1 november 2007

Maximum jumpstyle experience

Bij wijze van Halloweenproject dacht ik een groepje mensen doodsangsten te bezorgen door hen te confronteren met een eigenzinnige spaghetti. Reacties waren gematigd positief en voor het record: Hilde, die doodziek is afgedropen, voelde zich al niet goed toen ze toekwam. Achteraf zijn we naar het Stukcafé getrokken waar local heroes the Felltones hun kunnen demonstreerden. Ondanks bloody schmink en lang haar speelde het kwartet geen emo. Oef!
Wat was het wel? Ambachtelijke alternatieve rock, manoevrerend tussen laidback funky en uitgelaten noisy als een bezopen stuurman op de tietenzee. De drummer zag er uit alsof hij wist wat hij deed. De bassist kreeg een heerlijk uitblinkmomentje en bewees dat bass wel degelijk murder is. Melodieuze zang vanuit twee strotten zorgden voor een toppie afgewerkt eindproduct. Fun voor het hele gezin!

Labels: ,