Fuck les lacs du connemara

Als puntje en paaltje samen op de lappen gaan, lult rock & roll zonder muziek slapper dan VijfTV. Gisteren onderdak gevraagd en verkregen in het Depot. The Sadies zijn een goed gekleed kwartet rond een reusachtige siamese gitaartweeling. Zij verkondigen een evangelie van surf, country en woestijnpunk. Gisteren deden zij dat goed, afwisselend wel en niet instrumentaal.

Wanneer ik mijn zombiewestern anno Leuven Vlaams draai, vraag ik the Sadies voor de soundtrack. In afwachting mogen ze aan hun bindteksten werken. Het is redelijk redundant om vijf maal te herhalen dat ze een tafeltje hebben waar je t-shirts, platen en wat al niet kunt kopen.

Hoofdschotel: Heavy Trash, een project van Jon Spencer en Matt Verta-Ray. Voor het gemak werden zij gewoon begeleid door the Sadies. Logischerwijs werd er bij momenten een indrukwekkende atlantikwall van vier gitaren opgetrokken.

Van the (Pauzerende? Gepensioneerde? Bankroete?) Jon Spencer Blues Explosion zag ik ooit een half optreden op Pukkelpop. In vergelijking met daarmee is Heavy Trash een band met meer historisch bewustzijn. Dit was muziek die koppig volhield dat Elvis nooit naar het leger was geroepen. Dat Little Richard nooit het seminarie was ingegaan. Dat Buddy Holly nooit het vliegtuig had genomen.

Deze premisse resulteerde in een puik showtje met Jon Spencer als de messias, die al jaren wordt aangekondigd door Brian Setzer De Doper. In het begin werd er slordig gespeeld en klonk de geluidsbalans schever dan Petit de dag na St V. Technologische vooruitgang corrigeerde dit na een kwartier.

Daarna bleef het problematisch om uit te maken waar een nummer begon, pauzeerde en afklokte. Gelukkig was er gelegenheid genoeg om uitgebreid te shaken. De oudere jongeren in het publiek maakten hier uitgelaten gebruik van. Picture grijzende en kalende vetkuiven. Zelf vond ik the Sadies ietsje beter. Het setlistje hiernaast is dat van Heavy Trash overigens.

Als je mij niet gelooft, vraag het dan aan avonturier Bert. Hij was erbij. Hij zal het bevestigen. Of vraag het aan Pony. Pony was er ook. Pony heeft er foto's gemaakt. Die linkse, bijvoorbeeld, van Jon Spencer himself.