Happiness becomes the pursuit of trivia

Geert heeft dus een paar daagjes lekker gechilld met Pony aan de zee. Die stomme, zelfingenomen, wannabe zee viel zo face to face best wel mee. Al waaide het wat hard. Stomme, zelfingenomen, wannabe wind. West-Vlaanderen is sowieso het Limburg van België.

Halverwege kregen Pony en ik het gezelschap van Lily. Na nog zo'n drama dook zij met alle plezier onder, terwijl de Britse pers een velddag had. Donderdag zijn we met zijn driën gezellig naar een optredentje geweest aan 't Stuk. Meer moet dat niet zijn. We werden vriendelijk onthaald door Sleepingdog, een project van zwangeres Chantal Acda.

Zij werd begeleid door een man, die stiekem headbangde en een juffrouw, die zich duidelijk niet amuseerde ook al droeg ze een Manchester United-t-shirt. Qua sound resulteerde dat in pastorale ingetogenheid, die zichzelf te serieus nam. Ik zou de term "luisterliedje" bezigen, maar dat is een pleonasme. De vrolijke noot ontbrak serieus. Zie ook een tekstflard als "in the darkness of sorrow and death".

De rest van de avond werden wij geëntertaind door Okkervil River. Een naam, die onwillekeurig aan De Knokkersburcht doet denken. Dit Texaanse sextet - twee man met baard, twee met das, één zonder hemd - mocht er wezen! Picture een unie tussen Calexico en ...And You Will Know Us By The Trail Of Dead, die Rufus Wainwright begeleidt terwijl hij teksten van Morrissey herinterpreteert.

Het optreden kende een vliegende start doch zakte in het midden serieus in. Een heerlijke cover van Sloop John B. luidde een overtuigende finale in. Toch duurde het geheel een serieus stuk te lang. Ik vermoed dat het deze overdaad was, die Benny Neyman de plastron heeft omgebonden. In de beperking toont zich de ware meester en alleen de wet kan ons vrijheid geven.