Pass me the gravy like a ninja

Omdat luid en snel niet altijd zaligmakend zijn. Omdat ik op tijd en stond graag mijn arm afbind om mijn bloedbaan te verzadigen met een injectie perfect geörkestreerde pop. Omdat ons Geike een hete doos is. Daarom stond ik gisteren bij Hooverphonic in het Depot. Bleken die net een psychedelisch pad te volgen. Just my luck.
Al bij al: the Grateful Dead, they ain't. Een brok van de nieuwe plaat werd afgerateld. Als er klassiekers in spé tussen zaten, dan hielden die zich verborgen in de sound. Van de sound zelf is er tot heden weinig blijven beklijven.
Toch was ik bovengemiddeld tevreden met het greatest hits-rondje dat volgde. No More Sweet Music ontaardde in een woeste surfjam en Jackie Cane passeerde perfecter dan ik het kan dromen. Tel daar ons Geike bij, die zich verkleed had in Catwoman (met titty tape en alles) en u zou ook tevreden zijn geweest. De wereld, die is van mij. Maar Alex Callier mag op bezoek komen. Om spek te bakken!