Will you still love me if I turn totally white trash when I get older?

Volksgenoten,

None of us are free if one of us is chained, wist the reverend Solomon Burke al. En zo is het maar net! Omdat de beloofde gospel van de dag ervoor maar zwak was uitgevallen, bezocht ik gisteren die edele stede Brussel voor een portie oudtestamentisch plezier. In Zijn onmetelijke goedheid had Onze Lieve Heer een stortvloed voor mij uit gestuurd om het gespuis van de straten te spoelen. Een proper pad was het mijne, van de bushalte tot aan de poorten van de AB.
En wat ik daar zag, heeft mij diep geraakt. Go_Tell bijvoorbeeld. Ten young bitches, waarvan er minstens vijf hot genoeg waren om te mogen deelnemen aan mijn persoonlijk Sodom en Gomorra. Muzikaal gezien herinterpreteerden zij gospel terwijl een freaky profeet zich met allerhande electronica bezig hield. Ik sidder bij het terugdenken aan zijn geflipt blaasinstrument.
Los van het feit dat elk nummer een ander frontmokkel had - een paar keer teveel een goede avond toegewenst gekregen - had ik nog een paar probleempjes met Go_Tell. Ik moest af en toe aan Whitney Houston denken. This aggression wil not stand!
Daar staat tegenover dat op de topmomenten - toch twee à drie nummers - een perfecte kruising ontstond tussen woeste, eigentijdse industrial en de agrarische blues van de good ol' nigger work songs. Het oogstfeest meets het kermis in de hel meets een nucleaire fallout. De timing van het geheel was kennelijk niet goed afgesproken, getuige het abrupte einde. Los daarvan wil ik gerust mijn zaad plengen op de rotsgrond van deze tien deernes. Of, zoals gezegd, toch minstens vijf van hen.

Mavis Staples daarna, voelde zich niet zo goed en dit was te merken aan haar stem maar verder liet ze het niet aan haar hart komen. Haar kurkdroge commetaar: "They tried to make me stay at the hotel / I said no, no, no". Verder bracht zij Exact Hetzelfde als afgelopen zomer op Blues Peer. But it matters not. Niet als je zo'n songs hebt. Met zo'n stemmen. Met zo'n boodschap. Met zo'n brok walking, talking Geschiedenis Met Een Grote G. Verdraagzaamheid, bitches! Het kan ook wel dat ze een andere bassist bij had. Maar daar ben ik niet zeker van.
Mijn eindconclusie hang ik op aan Wade In The Water, het enige gemeenschappelijk nummer van Mavis en Go_Tell. Waarbij het voorprogramma een ontzielde, zielloze dan wel heidense versie afleverde, kwam Mavis over als een zwemlerares waarmee niet te sollen valt. Achteraf heb ik helaas mijn Jebus niet gevonden in het middernachtelijk uur. Als eucharistievieringen meer op zulke optredens leken, ging ik wekelijks naar de mis. Weet u wat: ik zal het morgen eens proberen. Moge de vrede van de Heer met u allen zijn en met uw geest.

Amen.