"De trein stopt nooit. Dat is kostelijk. Zo amuseren wij ons. Het is me wat. Maar ook niet teveel. Want te is nooit goed. Op tennis na misschien."

Dan heb je eens het idee het een avondje kalmer aan te doen na een vermoeiend jubileumweekend - trefwoorden: stijlvol, straattheater, warm, zat - dan beland je toch nog op een optredentje. It's hard out here for a pimp. By "pimp" I mean "gewaardeerd popkenner". By "here" I mean "De Charlatan". Drie crappy punkbandjes trokken gisteren van leer op en rond een belachelijk klein podium.

Richie Don't Die trok het zich allemaal niet zo aan. Het was tenslotte een vrije dag. Pretpunk, quoi? "Good noise", dixit de dronken Kazachstaniër in de zaal. Richie Don't Die: tot nader order geen Chopin.

Second Base had zijn nummers in de vaatwasser van de tijd gestoken en ze uitgerokken teruggekregen. Niet altijd even toepasselijk. Al onstond er wel een heel klein pitje. Hier en daar begon progrock een beetje te lonken. Dat genre is overigens helemaal niet dood. It just smells funny. Umbrella kreeg een hiphopintermezzo mee, curtosy of MC Fluffy D. van Face The Fax. Dammit werd meegebruld door de helft van de volgende act.

The Living Daylights, met name. Een onbeschoft Engels gezelschap met in hun rangen De Lelijkste Gitarist Aller Tijden. Er is overigens geen enkele goede groep vernoemd naar een James Bond-film. The Living Daylights heeft mij brutaal gewekt uit mijn illusie dat alle Engelse muziek klinkt als Elvis Costello.

Ergens die avond was vastgesteld dat ik hump als een konijntje. Twee konijntjes zelfs. Iets later bleek echter dat Petit mij niet meer graag zag. Nog later kreeg die verrader een micro in zijn pollen geduwd om True Believers te brullen met de podiummoves van een blitse chimpansee.

En nu naar de les!