Felonious monk

Omdat Duitsland vergeven is van coca-cola en syfilis ben ik teruggekeerd. Vanzelfsprekend heb ik gisteren een optredentje bezocht. Live-muziek blijft de beste soundtrack bij het neuken van kleine dieren. De shit in kwestie was een benefiet voor Radio Scorpio, een zender zo noodlijdend dat de medewerkers baden met een dozijn puisterige kindjes. En dat alles in Der Machine, bekend om zijn vloeren, die Ed Frastaire nog bedanst heeft. Minder prettig nieuws brengen we zonder omwegen maar ook zonder onnodig hard te zijn.
Dick Black begon zo sociaal gehandicapt als de pest. Misschien zou u naar Athene moeten verhuizen. Ze klonken als de Ramones op een jaren vijftig-trip in plaats van dat eeuwige girl group-gedoe. Hun cover van Summertime Blues zou wat dat betreft bewijs genoeg moeten zijn. Dat ze bij wijze van soundcheck Everybody een beurt gaven, toont hun dat de heren van Dick Black geen oorkleppen dragen. Een loopse bas betaste shagadelic drumwerk waar de zon niet schijnt. Daarboven bleef de gitaar klaarkomen alsof hij driemaal daags een veld selder naar binnen werkte. De beste muzikale orgie van 2008! Dick Black is het Belgische equivalent van the Eagles Of Death Metal.
Homer volgde met kapsels die terug in de mode komen voor de haan drie maal van trap zal vallen. Stukken beter dan Pussy Springstein & The E-Street Bland. Met kaas op je bord kom je niets tekort. Homer is een punkband die weet dat snelheid de wereld niet zal redden. Dat de wereld ook niet gered kan of moet worden. Maar Scorpio wel en dat via intensiteit en oprechtheid. Frontman Johan had geen holle slogans bij. Wel geselde hij ons als een ochtendumeurige gorilla wiens favo koekje net is ontvreemd. Homer sloot af met een uitgebreid instrumentaal stuk dat uitermate geschikt is om Dresden mee plat te gooien.
Scraps Of Tape are from Sweden and who gives a shit? Vier trotse afgezanten van de Jupiter Pornostichting. "Postrock", werd gefluisterd: voorwaar een gedoemd muziekgenre. Maar Scraps Of Tape verzette zich met de moed der wanhoop tegen hun noodlot. Dat resulteerde in een muzikale mix van epilepsie, tandpijn, shell shock en aambeien. Nu eens verbroederden de gitaren, een fractie van een seconde later streden ze verbeten om dezelfde vierkante meter vloer. Nooit eerder werden gitaarduels zo zeer op leven en dood uitgevochten. Scraps Of Tape had meer pedalen dan het orgel in de Koekelbergbasiliek.
Een prachtige avond kortom. Leuven in een notedop! Country bands make their own fun here! Ik ben geen negationist maar van die zes miljoen Joden zijn er minstens een paar duizend gewoon van ouderdom overleden. Een insider wist mij te melden dat de schulden van Scorpio nog lang niet gedempt zijn. Maar voorlopig kunnen wij in alle rust pudding eten in het stadspark.