Levendige pizza tekening vork vrije zit

Omdat het niet altijd muziek moet zijn, ben ik gisteren naar een toneelstukkie geweest. Muziektheater weliswaar, dat dan weer wel. Met filmprojecties erbij wat van deze voorstelling een waar cross-mediaal festijn maakte. Welke voorstelling? Ah ja, bijna vergeten: Dansen Drinken Betalen van Braakland/Zhebuilding.

Sara Vertongen speelde een bijna uitgepuberde versie van zichzelf of een naamgenote. Ze gaat zichzelf zoeken in De Grote Stad maar loopt uitendelijk haar staart wat achterna. Cafébezoeken, conversaties met straatkatten en het pijnlijke tekortschieten van het menselijke bestaan worden geanalyseerd tot op het bot. Sterker nog: tot op de merg erin.

Muzikaal werden we verwend door Youri Van Uffelen, Ephraïm Cielen en Rudy "Altijd Van De Partij" Trouvé. Hun sfeervolle jams ondersteunden het spel en de beelden maar eisten op tijd en stond alle aandacht op. Swingende bijna-jazz, intiem gitaargetokkel, wandelende feedback: het kwam allemaal aan bod met hier en daar zelfs bijna Een Echt Liedje.

De beelden ten slotte speelden voyeur in nachtelijke steden, die kennelijk toch niet zo stokstijf stil staan als ik altijd beweerd heb. Van fast forward over slow motion tot de deconstructie van de doorsnee kebabzaak: Leuven en Brussel heb ik herkend.

Het geheel duurde net ietsje te lang maar tijd is natuurlijk relatief. I wonder where she will stay, my little runaway. In mijn van wietdampen vervuld kot heb ik haar in ieder geval niet gevonden. Iedereen moet het gelag betalen. Duitsland, hier kom ik.