Tit bull perrier

Vandaag in onze reeks Oude Zakken Maken Het Mooie Weer: een drieëndertigjarige chick uit Gent! Een gehalveerd Depot mocht afgelopen woensdag Isabelle A ontvangen. Also know as Isabelle Adam. Also know as Osabolle O. Dat het een gratis probeeruit betrof, hielp want pecunia zou ik hier niet tegenaan smijten. Je ne suis qu'un pauvre étudiant, hein? Maar die Franse les was zijn geld meer dan waard.

Los daarvan staat Isabelle niet meteen garant voor terminale hipheid. Maar die andere comeback van het moment, Bobbejaan, kan elk moment doodvallen. So take your pick. Twijfel er vooral niet aan dat dit a trip down memory lane was. Een uitstapje naar de tijd dat Tien Om Te Zien nog elke week kwam en niet enkel 's zomers. Gepresenteerd door Silly Wommers en de immer liegende en bedriegende Bea Van der Maat. Hell, ik mocht daarvoor langer opblijven en daarmee was ik content !
Reden genoeg om Geert en zijn posse te lijmen. Waren present op het appel: Pony, Djarne, Petit, GW, een vage chick uit de entourage van GW en uiteindelijk zelfs de Nederlandse chick uit de entourage van GW. Waren afwezig in hun ongelijk: Big Nasty J. en San F. Yezerskiy. Voor die heren heb ik maar één woord over: οστρακισμός. Nog een beetje twijfelen aan mijn geestelijke gezondheid, mooi hoor. Dat durft mij "vriend" noemen! I like my peyote with mescal on the side.
Maar dus: Isabelle A. Laat ons beginnen bij het goede nieuws: haar nieuwe CD De Macht Der Gewoonte is geschreven en ingespeeld door heel veel schoon Vlaemsch volk. En ze had er daar een paar van bij ook, die zwaar chill stonden te spelen alsof het voor hen een hobby was, een liefhebberij. A guilty pleasure? Guilty as charged!

Producer van dienst Alex Callier droeg een polo. Mario Goossens drumde in een weinig stijlvol gestreept shirt. Tom Pintens had een zonnebril op! En de zon scheen niet eens. Nu ja, toch niet in het Depot. Buiten wel natuurlijk.
Patrick Riguelle was omnipresent en geblesseerd tegelijk. Als Isabelle connecties heeft met Tony Soprano kan het ook dat Patrick maar meedeed nadat hij had kennisgemaakt met Meneer Baseballknuppel. Ten slotte was er nog een mij onbekende maar uiterst coole leadgitarist met een Spaansachtige naam.

Het slechte nieuws dan maar. Ten eerste: anno nu zit niemand op Isabelle te wachten. Het "alternatieve publiek" zal misschien gelokt worden door de resem mooie namen maar gaat daarna iets anders doen. Het Tien Om Te Zien-publiek is in Isabelle's afwezigheid fan geworden van Frans Bauer en tegen alle heisa om diens huwelijk kan juffrouw A niet op. Ook al droeg ze hele hoge hakken. Ook al was ze haar BH vergeten. Ook al had ze stijve tepels. Bewijsstuk A (hihi): Isabelle probeerde uiterst wanhopig volk te lokken naar haar première in de AB morgen.
Secundo: de probeeruit was een enorm richtingsloos optreden. Alles werd toppie ingespeeld en het zangeresje deed haar best maar een memorabele stem heeft ze niet. Daarenboven droeg minstens de helft van de nummers enorm hard de stempel van de auteur. Bewijsstuk B: de schrijfsels van Anneke Pierlé en Lucske De Vos. Die laatste stond overigens enorm luidruchtig in het publiek aandacht te trekken. Maar ik gun het hem hoor. Echt waar. Echt, echtig, echtend, echt.

Om de bewijslast te verzwaren leek het alsof iedereen een kneusje had uitverkoren om bij Isabelle te dumpen. De teksten waren tenenkrommend slecht, clichématig en abstract. Goed voorbeeld daarbij was helaas Komen En Gaan van Mauro "God" Pawlowski. Al kan ik mij inbeelden dat als het mijn nieuwe lievelingslied wordt als hij het zelf met the Grooms zou spelen. Please, Mauro? Heel erg please?

Meneer Geert, zeg eens: was het allemaal huilen met een helm op? Neen, meneer Geert, dat was het zeker niet. Het Heeft Geen Nut van Stijntje Meuris beviel en werd bij wijze van coda uiteengereten door een heftige gitaarsolo. Ook de vertraagde versie van Hé Lekker Beest die we als enige bis geserveerd kregen, smaakte. Ik zei het al: a trip down memory lane. Nostalgie met andere woorden.
Sam Gooris, I'm comin' for ya!