Frederik barbecuerossa & spice girls aloud

Tommetje Waits speelde gisteren in Phoenix, Arizona als een wielrenner met de zelfde voornaam op coke. Om de pijn van het gemis te stelpen, ben ik met Avonturier Bert naar De Woensdagen van Braakland/Zhebuilding gekuierd in Leuven, Vlaams-Brabant. Alzo vond u ons terug in de molens van Orshoven, een skelet van artistieke technologie aan de rand van een rustiek spermaweilandje.

John Torso verwelkomde ons met goedgemutste improvisatie die nog te beluisteren viel. Drie notenneukers met een techneut als vierde wiel aan de trojka. Easy listening voor vetkiekens, dixieland voor Hutu's en/of Tutsi's. Geef hen in het vervolg een aflevering van F.C. De Kampioenen om te begeleiden en alles komt in orde.

Vervolgens de zolder op alwaar Gerrit Valckenaers zich geïnstalleerd had. Hij combineerde instrumenten met samples met stenen met huis-, tuin- en keukengerei tot repetitieve waanzin. Tango voor gedementeerden, electronica voor geliefden, blues voor the Governator. Ideale muziek om een zolder bij te inspecteren.

Terug de trap af voor the Rudy Trouvé Septet. Die hadden een kruising tussen trash en bossa nova bij. Denk gerust aan Nouvelle Vague na one too many duvels. Hoogtepunt was Three Blocks Away: een manische meezinger met een autistische gitaarsolo van der Rudy zelf. Als lekker kantelpunt in het midden legde meneer Trouvé twee improvisatieopdrachten van elk een halve minuut op aan zijn begeleiders: caféblues versus avant-garde en cool jazz versus krautrock. Zien was geloven. Kortom het septet bezorgde ons een uiterst aangenaam feest van angst en pijn en optimisme.

De Revolutie is niets voor timide mensen. Als we slechts één ding hebben geleerd gisteren dan is het dat wel. De aarde is vannacht al schreeuwend gestorven. Heel deze shit is too obscure too print.

Weet uw moeder dat gij dit leest?