Let's go on a double date with roman polanski & sharon tate

Hooggeëerd publiek,

Staat u mij toe te citeren uit eigen werk? Ik zweer op mijn eer als vegetariër dat ik er geen gewoonte van zal maken. September vorig jaar vloeide uit mijn klavier naar aanleiding van de Rewind van Royalty In Exile:

Guy Swinnen onthaalde het publiek overigens met de woorden: "welkom op ons laatste optreden". Daar ga ik je aan houden, Guy. Dus als ik merk dat the Scabs volgende zomer toch op Werchter Classic of de Gentse dan wel de Lokerse Feesten staan, ga je tegen de muur.

Soms is het niet leuk om gelijk te krijgen. Toen het nieuws kwam dat the Scabs voor de Classic-variant een derde maal de heilige wei van Werchter zouden betreden, kon ik inwendig koken. Gelukkig beschik ik over meer zelfbeheersing dan prinses Astrid. Daarenboven waren ook the Stooges aangekondigd. En the Police. Maar fascist cops laten mij koud.

En alzo vertrokken Pony en ik zaterdagmiddag goed uitgerust naar Werchter. Goed uitgerust als in uitgeslapen maar ook als in tomaten voor Milow, een sniper rifle voor Guy Swinnen, een natje en een droogje. De security heeft mijn wapen geconfisceerd en de tomaten zijn uiteindelijk niet tot in Milow zijn smoel geraakt. Maar dat heeft de dag niet bepaald verpest. Hans Otten is daar bijna in geslaagd als presentator met het slechtste verkoopspraatje alle tijden.

Milow begon met een solo You Don't Know dat meteen werd meegezongen door alle schapen op de wei. Toen zijn band erbij kwam, ontplooide de epische meligheid van zijn crappy metapoprock zich volledig. Ergens werd een flardje Brown Eyed Girl binnengesmokkeld.

Milow wil de nieuwe Bruce Springsteen zijn maar eindigt ergens als een tweedehandse Gert Bettens. En de oude is nog niet versleten! Er werd besloten met een cover van Ayo Technology van 50 Cent, Justin Timberlake en Timbaland. Was nog half grappig. Conclusie: Milow steunt Barack Obama en de Internationale Joodse Samenzwering.

Na nog een intermezzo van Hans Otten begon het vermoeden te rijpen dat sponsor VT4 gewoon van hem af wilde zijn. Juanes dan maar. Een Colombiaan te Werchter: alleen al voor zoiets zou een mens antiglobalist worden. Dit was het muzikale equivalent van een Hollywoods cocaïnefeestje. Had Pablo Escobar nog geleefd, het was geen waar geweest.

Juanes had een rugzak vol minder catchy doorslagjes van La Camisa Negra bij. Gladder dan een met vaseline ingesmeerde Gabriel Rios die het logo van Q-Music op zijn bast heeft laten tatoeëren. Een paar melige ballads en een halvegare reggaeoefening vulden de rest van de set. Ik moest een paar keer aan Shaggy denken maar als ik het me goed herinner had die nog gevoel voor humor.

Na al die crap was ik als gewaardeerd popkenner serieus toe aan shot quality music. The Scabs beantwoordden piekfijn aan die behoefte. Maar goed dat ik geen hit heb uitgevoerd op Guy Swinnen. Ze begonnen een beetje mak maar vanaf You Don't Need A Woman waren we definitief vertrokken.

Een half uur later volgde een drietal rustpuntjes maar vanaf Hard Times werd er weer volle bak gas gegeven. Het eerste pitje van de dag verscheen bij Matchbox Car. Een verpletterende finale besloot met een uitgesponnen Robbin' The Liquor Store en bis Rockin' In The Free World.

If only the strong will survive, dan mogen the Scabs daar gerust bij zijn. Ze beloofden ons zonneschijn en dat alles in orde zou komen maar het regende toch een beetje. The Scabs hebben de norm gesteld voor best of-optredens.

Hans Otten is full of shit maar over één ding had hij gelijk: zoals de Scabs worden ze niet meer gemaakt. Het wordt trouwens hoog tijd dat Willy Willy zijn eigen Louis Vuton-reclame krijgt. Patrick Riguelle loopt nog steeds met krukken.

The Stooges deden grofweg hetzelfde als op Pukkelpop, zij het ietsje langer. Iggy Pop blijft de sjamaan van een illegale, giftige godsdienst. Een gewelddadige mix tussen een schaduwbokser en een schoorsteenveger. I do feel it when he touches me inside. Mike Watt had er duidelijk goesting in maar het blijft me verbazen hoe hij de oudste van het stel lijkt al is hij minstends acht jaar jonger dan de rest.

Dat the Stooges Search And Destroy speelden is evenwel een zwaktebod. Wat destijds begon als een unieke reünie is goed op weg de ultieme oldiesact te worden. Die gedachte maakt me bang. Wedden dat ze bij hun volgende passage ook nummers van Iggy solo gaan spelen? Los daarvan heb ik de hagedissenkoning even kunnen aanraken. Hij voelde aan als een rottende kipfilet.

Woop, woop, that's the sound of the Police. Sting: all he's got is blondeness maar tegenwoordig is hij ook een baardaap. Drummer Stewart Copeland twijfelde tussen Andy Dick, het gekkenhuis en Spinal Tap. Ik bedoel maar: die witte handschoentjes! Gitarist Andy Summers is een man tegelijk grumpy old en angry young.

Van Message In A Bottle tot Next To You had dit alle kenmerken van een greatest hitsshow. En toch was ik niet onder de indruk. De heren speelden om ter hardst en snelst tegen elkaar op maar vooral langs elkaar door. Ik vermoed dat Juanes plenty paranoïde coke uit zijn vaderland had verspreid over de backstage.

En dat is er nog dat eeuwige reggaegedoe: muziek voor zoeloes en andere apen. Al vind ik Every Little Thing She Does Is Magic wel een leuk liedje. Om niet onder te doen voor Milows Ayo Technology coverde the Police I’ll Be Missing You van Puff Daddy, Faith Evans en 112. Hiphop is immers een hip muziekgenre. Ze hadden de tekst wel lichtelijk veranderd met wisselvallig resultaat.

Mozeskriebel, het was een mooie dag voor de oudere jongeren van de natie. Ik krijg hier net te horen dat the Scabs ook zullen aantreden op Suikerrock en de Lokerse Feesten. Soms is het niet leuk om gelijk te krijgen.

Prettige dag verder.