Sludge hammer

Om hun naam zo weinig mogelijk oneer aan te doen ben ik gisteren met GW naar De Woensdagen van Braakland/Zhebuilding getrokken. Alzo vond u ons terug in de molens van Orshoven, mijn favoriete stukje Leuvens industrial wasteland. En wasted zijn we wel geworden. Like a patient etherised upon a table.

Teuk Henri deed de deur open met ettelijke lappen akoestisch gitaargefröbel. Attributen bestonden uit meerdere pedalen, stemvorken en ventilatoren. Het derde lapje muziek vond ik het beste maar bij de vierde gingen GW en ik reeds buiten zitten. Als ik ooit mijn zombiewestern anno Leuven Vlaams draai, mag Teuk Henry de soundtrack verzorgen. Als the Sadies niet kunnen tenminste. Of teveel geld vragen.

Daarna kwam een stiekem spoken word-intermezzo van een hombre die Van Aken of Vanperre noemde of heette. Geruggesteund door het Requiem van Mozart bracht hij Een Gedicht. En wel Een Gedicht dat ging over kaas en wijn en wanorde en een doorboord beertje. Een Gedicht over Het Leven Zelve.

De hoofdbrok was Pawlowski, also known as het ultieme project van Mauro "God" Pawlowski. Cast: God zelf op vocals en een trompetje / een stonerafro op bas / Elko Blijweert op gitaar in een Fantômas-t-shirt dat leek op een Pink Floyd-t-shirt / de drummer van I love Sarah in een Chiro-t-shirt dat leek op een Hitlerjugend-t-shirt / een Mauro-look-alike op electronica en gitaar / Pascal Deweze op electronica, percussie, speelgoedtrompetje en gitaar.

Het gezelschap klonk als een typisch jaren tachtig youth crew-bandje met Captain Beefheart als leiddraad bij menige grondig verkeerd gelopen acid flashback in de discotheek van de laatste kans. Het gezelschap klonk als een doolhof dat zich aan hiphop waagt. Als een improviserende weerwolf uit de p-funkstal tijdens de koudste nacht van het jaar. Onvervalste electro-shock blues voor de hippe jongeren van de dag van vandaag.

Tijdens een Sun Ra-cover vermomde Mauro zich als wereldkaart en verdween hij. GW headbangde zich te pletter. Ik wilde zijn voorbeeld volgen maar met mijn pas geknipt haar was dat geen zicht. Ik herhaal: geen zicht. Mauro blijft de baard der baarden, ook al begin er grijs in te schemeren. Waarom probeert Sting nog? Wie heeft er de Evil Superstars nodig wanneer hij naar Pawlowski kan luisteren? Wie heeft er oordopjes nodig wanneer hij met piepende hersenen kan gaan slapen en wakker wordt met een katertje?