Monaco mitrailleur mullet man

Er is geen god dan San F. Yezerskiy, niemand is Hem in enig opzicht gelijk. Hij verwekte niet noch werd Hij verwekt: San F. Yezerskiy is er nu, was er altijd al en zal er altijd zijn. Hieruit blijkt ook dat Hij geen kinderen kan verwekken, dit is een menselijke eigenschap. Wanneer San F. Yezerskiy wil dat er iets is, zegt Hij "wees" en er is. Er is geen god dan San F. Yezerskiy en professor Rötelflöt is zijn dienaar en profeet.
Om maar aan te geven dat de voorgenoemde god Yezerskiy mij een aanbod heeft gedaan dat ik niet kon weigeren. Op een dag - misschien zal die dag nooit komen - zal hij mij oproepen hem een dienst te bewijzen. Maar tot die dag lag er voor mij een ticketje voor Lou Reed in de balans. Die elder statesman of rock kwam gisteren zijn langspeelplaat Berlin spelen in het Paleis voor Schone Kunsten te Brussel.
Meneer Geert, we weten ondertussen wel dat Berlin een schitterende schijf is maar heeft u er ook enige emotionele band mee? Jazeker, lieve lezer. Probeer maar eens onbewogen te blijven bij regels als "She treats me like I am a fool / But to me she's still a German queen / Oh, she's my queen" wanneer de helft van je bitches Germaanse doen of deden. Tel daar nog het huilintermezzo in The Kids bij of het van onverschilligheid stijf staande Men Of Good Fortune en we zijn er bijna.
U kan zich de teleurstelling inbeelden toen Lou op die verre Marktrock helemaal niets speelde uit Berlin. En uit The Velvet Underground & Nico enkel Venus In Furs. Dat nummer werd wel doorboord door een uiterst memorabele cellosolo. Cellosolo? Yep, het bestaat. Genoeg inleiding!
Het was redelijk goed gisteren al sputterde de motor hier en daar. Het kinderkoor bijvoorbeeld mocht maar op de helft van de nummers meedoen. De jung in kwestie slaagden er wel in Lady Day en Sad Song naar een hoger niveau te tillen.
Verder had Lou ook wat strijkers en blazers op sleeptouw. Voor de strijkers niets dan lof. De blazers echter waren machtig in bisnummer Rock & Roll (inclusief bevreemdend flardje You Keep Me Hangin' On van the Supremes) maar zaten elders te opdringerig in de mix. Ook één van de drie gitaristen was er in die zin te veel aan. Kies zelf maar welke.
Het zou u dan ook niet mogen verbazen dat de hoogtepunten niet te vinden waren in de uitgelaten nummers. Kenners mogen de term ingetogen afstoffen. Voor een heerlijk Caroline Says II bijvoorbeeld, voorafgegaan door een heerlijk instrumentaal onderonsje tussen Lou's gitaar, piano, contrabas en woordeloze achtergrondzang. Het kippenvel diende zich aan bij The Bed en dat bedoel ik niet in metaforische zin.
Lou zelf was op zijn best wanneer hij de barokke pracht met een afgemeten portie wandelende feedback vierendeelde. Op zijn slechtst staarde hij verveeld naar het plafond. Een prachtig plafond overigens, gebaseerd op een stokoud radiomodel. Tussendoor mompelde Lou erger dan Bob Dylan met de ziekte van Huntington.
Het oog wil ook wat: het begeleidend filmpje was oké zonder dat het teveel aandacht naar zich toe trok. Lou anno nu ziet er uit als een zombie. Het koor mocht er echter wezen.
En het sneeuwde nog lang en gelukkig.
San F. Yezerskiy zij geprezen.
Āmīn!