The violence explodes inside me when I eat your eyes

Afgelopen zaterdag hebben Pony en ik een dagje rondgetaffeld in het buitenverblijf van de Duivel: Mechelen. Het begon allemaal onschuldig met een bezoekje aan Planckendael. Daar hadden ze een pasgeboren heusnoorn en vers aangevoerde giraffen. Maar ook gekke aapjes, zebrafluitjes en mijn all-time favoriet: Przewalskipaardjes. Geert is een dierenvriend!

Toen de avond begon te vallen zochten we dekking voor een podium alwaar enige harmoniën het beste van zichzelf gaven. Het geheel voer onder de vlag Dijlefeesten Deflux maar leek meer op een boerenkermis waar muziek in zat.

Uno: Break-A-Shured: vier DJ's die in dialoog gingen met gitaar, bas en drum. De echte instrumenten voerden net iets te veel het hoge woord. Met wisselvallig resultaat: jazzy, rocky, Noord-Afrikaansy: vooral heel erg richtingsloos. Maar zeker niet te lang. Voorlopig nog te veel gimmick en te weinig muziek. Anderzijds schijnt Tien Om Te Zien twintig jaar te bestaan. Het kan dus erger.

Dos: Go_Tell. Tien maagden die onder leiding van een nerdy herder Onze Lieve Heer prijzen op een bedje van beatjes. Ik vond hen beter dan in de AB. Helaas bewees het Mechelse daglicht dat ik de schoonheid van de deernes toch iets overschat had. Ter hoogte van Down To The River To Pray liep het geëxperimenteer meer uit de hand dan Tommetje Boons cokerekeningen. De rest was verre van perfect maar er waren plenty hoogtepuntjes: Joshua Fit The Battle Of Jericho of Jesus Hits Like An Atom Bomb.

Semi-hilarisch moment: brein Gregoy Frateur die bij het soundchecken uitgebreid wordt gedisst door vijf kleuters! En nog altijd geen idee wat dat freaky blaasinstrument van die nerd nu is.

Tres: Pete Philly & Perquisite: een zoveelste veldslag in hun offensief doorheen mijn vlakke land. De heren streden met open vizier en hun vlag waardig waggelend op de wind. Pete had duidelijk zijn relatine niet gepakt maar het stoorde weinig omdat hij het publiek verrassend goed meekreeg. Al duurde dat wel even.

Perquisite had wat last van technische problemen en de rest stond er weinig enthousiast bij. Hun verplichte solomomentjes leken ook net iets teveel ingestudeerd. De saxofonist had ook zo'n freaky elektronisch blaasding. En nog altijd geen idee wat het is. Pete's freestylemoment ging deze keer niet de mist in: we gaan er op vooruit. Kortom een geheel puike en gebalde set die het volk deed dansen alsof het niets koste. Alsof de koopkracht niet de dieperik in dook.

Onderweg terug naar het station toch weer verdwaald. Fucking Mechelen. U weet wat ons te doen staat na de Revolutie.