Contrary to popular belief rome was built in a day

Met pijn in het hart, tranen in de ogen en jeuk tussen de schouderbladen verwelkom ik u in de voorlopig laatste aflevering van Mixtape Madness. Vandaag buigen we ons over het sympathieke schijfje From Dancehall To White Slavery. Samengesteld door yours truly en toevertrouwd aan de nobele Jean Vin toen die einde juli een barbecue gaf om U tegen te zeggen.

Jean Vin stond in de harde tijden van mijn praesesschap langs mij als dooppraeses. Tegenwoordig beschermt hij als verpleger de weduwen en wezen van de hoofdstad. De KUB bestaat niet meer.

Het hoesje is uiteraard in black and white afgeprint. De frontfoto heeft Pony! gemaakt in de Londense zoo. De achterkantfoto is genomen op het Martelarenplein te Brussel tijdens de doop in oktober of november 2004.

1. Eddy Christiani – Spring Maar Achterop. Hilarisch gedateerd nummer van een nederpoppionier. "Mij achterband is wel wat zacht, maar't geeft niet lieve pop / Spring maar achterop, spring maar achterop, spring maar achterop / Voor jou neem ik wat risico, voor jou neem ik een strop." Charmant, to say the least.
2. Gerard De Vries – Het Spel Kaarten. Het gaat over een soldaat die in de mis betrapt wordt met een kaartspel. Hij moet voor de krijgsraad gaan uitleggen waarom hij aan het kaarten was. Hij begint over vanalles te zeveren. Het is fantastisch. Het is drie minuten filosofisch gelul boven een kitscherig Hammond-orgel. Een kaartspel bevat ook veel getallensymboliek, en doet denken aan gokken en op goed geluk af dingen doen, en spelen met de kaarten die je in je hand hebt. Het roeien met de riemen die je hebt. Wie ben ik om Daan Stuyven tegen te spreken? (Klik!)
3. Blowfly – The First Black President. Barack Obama? In his dreams. (Klik!)
4. Mystikal Featuring Pharrell – Bouncin’ Back. De Prins Van Het Zuiden rapt op een bedje van jazz. Tegenwoordig zit hij in de bak voor aanranding. Gangsta rap, quoi? (Klik!)
5. Snoop Dogg – My Medicine. Snoop Dizzle eert Johnny Cash, "a real American gangster". En passant bekent hij niet vies te zijn van een portie zatte - of in zijn geval stonede - seks: "Girl, my love gonna last / just as long as my high". (Klik!)
6. Mickey Avalon – Jane Fonda. Joodse electrohop. De echte naam van de man is Yeshe Perl. Joodser dan dat wordt het niet. De Jane Fonda waarvan sprake is overigens als dans vermomde seks. Die Joden toch! (Klik!)
7. Nico Haak – Foxy Foxtrot. U kent het misschien van Theo Maassen. Ik ken het uit mijn zesde middelbaar. Onze leraar geschiedenis was nogal serieus van zijn fiets gevallen. Zijn vervangster zong een flard hiervan om in het kader van the Gay Twenties uit te leggen wat de foxtrot was. Later dat jaar mocht ze die enthousiaste performance overdoen met Chrysostomos. Vier jaar later leerde ik dat de term Gay Twenties niet meer kan omwille van zijn homoseksuele connotaties. In plaats spreekt men liever over the Folly Twenties. Buiten Limburg staat Chrysostomos bekend als Honderd Dagen. Whatever. (Klik!)
8. Harry Belafonte – Man Smart (Woman Smarter). Feminisme voor beginners volgens de koning van de calypso. (Klik!)
9. Israel Kamakawiwo'ole - Over The Rainbow / What A Wonderful World. Een dikke Hawaiaan met een onuitspreekbare naam reigt standards aan elkaar alsof het niets kost. (Klik!)
10. France Gall – Sacré Charlemagne. Haar laatste single voor ze het Eurosongfestival won. Een catchy verwensing aan het adres van Karel De Grote omdat die de school heeft uitgevonden. Dit wordt vaak gedacht maar eigenlijk heeft Kizzle De Grizzle enkel verkondigd dat zijn monniken slash ambtenaren goed opgeleid moesten zijn. Ik ken dit lied uit de Franse les. Is die merde toch nog ergens goed voor geweest. (Klik!)
11. Nick Lowe – Little Hitler. Pubrocker met venijnige teksten. De plaat waar dit van komt, heet Jesus Of Cool, which is nice. Lowe zou later Costello producen. Die laatste zou met Lowe's (What's So Funny 'Bout) Peace, Love, And Understanding een dikke hit scoren. (Klik!)
12. Jaap Boots – Kutwijf. Levensecht en vlijmscherp, afkomstig van de echtscheidingsplaat Afkuil, die links en rechts vergeleken wordt met Blood On The Tracks. Zoals Keith Richards pleegt te zetten: "We need more blood on the tracks."
13. Robert Charlebois – J’veux d’l’amour. Het origineel dus. Beestig nummer. Schitterend hoe naturel Raymond het vertaald heeft. (Klik!)
14. Shane Nicholson – Big In Japan. Een Australiër hijst de waanzin van Tom Waits in een beschaafd doch funky jasje. (Klik!)
15. Calexico – Corona. Het origineel van de machtige Minutemen kent u als tune van Jackass. Deze mariachiversie voegt vooral trompetjes toe. Als ik door mijn wimpers tuur in de halfslaap is Limburg vergeven van badlands en negorijen. (Klik!)
16. Johnnie Taylor – Cheaper To Keep Her. Wijze negers kennen het antwoord op alle levensvragen. Vanaf nu weet u allen waarom het beter is de echtscheiding niet aan te vragen. Ik zou daar graag aan toe voegen dat niet trouwen to begin with ook zijn voordelen heeft. Ik ken dit uit Blues Brothers 2000. (Klik!)
17. The Miracles – Shop Around. Motown voor beginners. Geschreven door Smokey Robinson. Heren die op zoek zijn naar een mokkel: kijk goed rond in de winkel alvorens een keuze te maken. (Klik!)
18. MC Tunes – Tunes Splits The Atom. De oerknal van de Brithop. (Klik!)
19. Ian Brown – Illegal Attacks. De voormalige frontman van the Stone Roses grijpt de protestsong bij de nek en sleept hem zo de eenentwintigste eeuw in. Onderwerp: de oorlogen tegen de As van het Kwaad. Beatjes: grenzend aan drum and bass. Backing vocals: Sinéad O'Connor. (Klik!)

Slaapwelterusten.