Everybody on the tree was an extremist

Afgelopen weekend heeft onderstaande rondgehangen aan enkele gratis stukjes Marktrock. Bij ingewijden also know as de Vismarkt en tropische omstreken. Aan mijn zijde stonden mooie mensen als Pony!, GW en zijn misses en Sammy. Zaterdag begon het zo mooi zo blond en zo alleen.
Pete Philly & Perquisite: of Neerlands hoop in bange dagen. Het gezelschap wil België veroveren en passeert daarom in Leuven. Zolang ze de bib niet affikken is het mij oké. Hun kortere set dan in Mechelen kwam stukken beter over. Kent u veel hiphopgroepen die schipperen tussen jazzy en gipsy? Of die slavernij en militaire budgetten tackelen zonder te struikelen? Pete Philly is helemaal geen grote neger met een pistool. Het draait bij hem om meer dan enkel de benjamins.

Creature With The Atom Brain: het Monster mankte een beetje. Wijt dat aan het daglicht of het weinig geïnteresseerde publiek. Laat ons zeggen dat het Wezen een minder dagje had. Ik heb hen in ieder geval al beter gezien. Desalniettemin ramde Aldo lekker hard weg als een younge Neil. Freejazz on XTC, you can quote GW on that one.
Lily In The Basement: maten van GW die muziek maken! Ze verdedigden hun eer aan de vaart in de straatmuzikantencompetitie. Folkies, de enige bekende diersoort die irritanter is dan hippies. Dat leidde tot uiterst gezellige pop waarbij spontaan kampvuren ontstonden. De dansjes waren gratis, de nummers waren in orde, de teksten waren silly, de Schot droeg niets onder zijn kilt.
Headphone: dubieus kwartet dat de Radioheadvergelijkingen niet waar kon maken. Op de hoogtepuntjes hielden de gitaren de elektronica in bedwang. Met een uiterst dubieuze cover van Down By The Water. Ghostwriter is een goed lied maar ik twijfel over Headphone.
Motek: stuurloos geneuzel dat postrock een slechte naam zal bezorgen. De beste stukken waren die waarin de drummer zich inhield. Een blij weerzien met de mysterieuze gitarist van Isabelle A. Benieuwd hoe Motek klinkt met de achtergrondmokkels van Zita Swoon.
The Paranoiacs: archeologische vondsten uit de lang vervlogen jaren tachtig. Toen the Kids Allah waren en the Scabs Zijn profeet. Heerlijke garagepunk uit een oude doos: gescheurde, doorweekte, gebroken herinneringen. Alle liedjes gingen over meisjes en zo hoort het ook! Een puntig optreden met lekker veel vaart van opener annex belpopklassieker Song For Debbie H. tot aan biscover Sonic Reducer. Helaas zijn de heren lichtjes gedateerd, Eurosong of geen Eurosong. Leg hun versie van Ghostriders In The Sky naast die van Peter Pan Speedrock en het lijkt wel een ballad. Rafke van the Paranoiacs is a character met lang haar!
Weldra was het sunday morning creeping like a nun geworden.
Steak Number Eight: vier stoere zeebonken die zonder probleem overschakelen van smooth sailing naar windkracht elf alsof het niets kost. Met gitaren als vlammenwerpers en brandblusapparaten op een bedje mokerdrums. Steak Number Eight negeerde het publiek en headbangde in trance. Als het aan hen ligt, zullen de emo's nooit winnen.

Hit Me TV: slap Hollands afkooksel van de jaren tachtig. De man die de drums bediende, leek op Phil Kevin. De zanger had zijn beide ballen chirurgisch laten verwijderen een goede twee jaar voor hij in de puberteit terecht kwam.

Leki: stortbuigewijs liet God weten niet van R&B te houden. Puike show verder met dansers en rappers en gitaren weggeven. Volgens Sammy zat er cocaïne in de gitaar in kwestie. Totaal onverwacht dook er een lekker flardje Push It op.

The Hong Kong Dong: hyperkinetische gameboyrock met heerlijk absurde teksten. Het muzikale resultaat hiervan was nergens ondermaats maar constant degoutant. Ooit zal the Hong Kong Dong de wereld veroveren aan het hoofd van een klein leger maar een dik leger. Gitaargod Geoffrey Burton had zijn linkerarm in een verband zitten.

Janez Detd heb ik maar gepasseerd in favor of een dutje. En nu spreken die dikkenekken dus niet meer tegen mij. Tot zover mijn bedenkingen, had ik een notaboekje, ik schreef ze op met veel plezier en een heel klein koekje.