Ik neem kennis van uw aanzoek

Lieve Kitty,

Ik weet dat ik kan schrijven. Een paar gedichtjes zijn goed, mijn concertbeschrijvingen humoristisch, veel uit mijn blog spreekt. Maar of ik werkelijk talent heb, dat valt nog te bezien. Misschien gooi ik beter alles in het dichtstbijzijnde haardvuur. Er is nu eenmaal in mij een drang tot vernielen en doodslaan, tot vermoorden en razend zijn.

Zolang ik geen grote metamorfose heb ondergaan, zal de oorlog woeden, zal alles wat opgebouwd, aangekweekt en gegroeid is, weer afgesneden en vernietigd worden, om daarna opnieuw te beginnen!

Ik heb dubbele moeite mij te handhaven in een tijd waarin alle idealisme vernield en verpletterd wordt, waarin de mensen zich van hun lelijkste kant laten zien, waarin getwijfeld wordt aan waarheid, recht en God. Dat is het moeilijke in deze tijden: idealen, dromen mooie verwachtingen komen nog niet op of ze worden door de gruwelijkste werkelijkheid getroffen en zo totaal verwoest. Ondanks alles geloof ik in de innerlijke goedheid van de mens.

Vooral dan in de innerlijke goedheid van die knapperd van een Petit. Vrijdag heb ik voor het eerst sinds 1942 dit Achterhuis verlaten. Hij nam me mee naar het Hagelandfest in Aarschot. Ik heb dan ook gefeest als of het 1939 was. Swingtanzen is nog steeds verboten maar daar trok niemand zich iets van aan. Ik heb gedanst met Petit. Jammer dat hij niet Joods is maar hij is wel besneden.

We're Wolves: een zoveelste speedrockhaflbloed die het niet waar kan maken. De drummer mocht er zijn maar een frontman zou meer moeten zijn dan een schreeuwlelijk. Luc De Vos vroeg me ooit of ik bang was van de boze wolven 's winters rond het Achterhuis. Nou nee. Over hun naam wil enkel nog kwijt dat in sommige landen de doodstraf staat op crappy woordspelingen.

Nuns Go Riot: iets oudere punkers die niet enkel op snelheid vertrouwden. Aan de zanglijnen mag nog gewerkt worden maar het zijn sympathieke, bescheiden jongens. In de katholieke tak van mijn familie zit een drietal nonnetjes. Een ervan heeft ooit rel weten schoppen door op te houden met haar kapje te dragen. Genoeg persoonlijke anekdotiek!

Jerusalem The Black: stereotype rechttoe rechtaan rock met een goede frontman. Intens zonder te overdrijven.

Soon: strak, genuanceerd en vol overtuiging maar helaas te duister voor het daglicht. Dat is overigens geen verwijzing naar dat programma op Radio Londen waar ik van papa niet naar mag luisteren. In sommige landen staat de doodstrap op crappy woordspelingen. Door steniging bijvoorbeeld. Ooit zal de zanger van Soon erkenning genieten als sjamaan, als danser tegen wil en dank, als zandbakminnend mens.

Strength Approach: boze jongens of the exageré tattooed kind. De gitarist droeg een t-shirt met dat verkondigde: "I am not your Führer". Stiekem wist ik dat al langer. Strength Approach bleken bij navraag leden van het Italiaans verzet te zijn. Rome, sweet Rome.

Homer: een machtige beukmachine aangevoerd door een op hol geslagen inktvis uit een nachtmerrie van Jules Verne. De dansvloer werd een draaikolk van drijfzand. Tijdens Stuck In A Moment begon het zelfs zand te regenen alsof Jahweh de farao wilde straffen. Madness, sheer and utter madness. Zonder twijfel het meest indrukwekkende punkoptreden dat ik al heb gezien. Met als afsluiter een instrumentaal stuk dat uitermate geschikt was om een klein miljoen Tutsi's af te maken

Sunpower: weeral een steengoede punkband. Waar blijven ze die toch halen? En belangrijker: waarom hebben ze die zolang voor mij verborgen gehouden? Drie onopvallende muzikanten met een spuuglelijke zanger die allevier de uitstraling hadden van een neergeknalde Kennedy. Dat zeg ik niet enkel omdat ze afsloten met California Über Alles. Dat ze een nummer hadden met de titel Shane McGowan was ook toptop! Voor alle duidelijkheid: ik was nog doodnuchter op dit moment. Voor nog meer duidelijkheid: ik heb zelfs een alcoholstop ingelast. Kinderen in de pit zijn wel gevaarlijk. Voor je het weet vallen er doden.

The Setup: de heren kwamen op begeleid door de haatspeech uit 25th Hour van Spike Lee. Big Nasty J. would've liked that. Hell, als hij dit leest, gaat hij het waarschijnlijk zelf doen bij zijn optredens. Gelukkig heeft hij wel betere dingen te doen dan deze schijtbagger te lezen. Dat de heren achteraf het podium verlieten begeleid door Take Five van the Dave Brubeck Quartet is meer klasse dan ik gewend ben van hardcore punkers.

Rentokill: een band uit de Oostenrijks communistische ondergrondse. Emmerden iets onduidelijks over Afrika bevrijden. Alle extremisme is slecht of het nu politiek rechts is dan wel vegetarisch. Guerrillamuziek voor mentaal gehandicapten.

Death By Stereo: Amerikaanse commandotroepen die hardcore hadden meegebracht. Maar dan heel erg plat en populistisch. "Make some noise", drank verloten aan wie het hardst schreeuwt, fans laten strippen: u kent dat wel. Hun podiumact was afkomstig uit een doorsnee fitnesszaak. Dom, lomp en famous noemen ze dat bij ons in de Jordaan. Dat ze een nummer hadden met de titel Emo Holocaust vond ik half hilarisch en half misplaatst. De gitarist waagde zich naakt aan Eruption van Van Halen, iets minder hilarisch en iets meer misplaatst.

Toen was het tijd om naar huis te gaan.

Veel liefs,

Anne