Uw ongewenste horloges verblijven slechts vier dagen in limburg

Aflevering drie van ons voortmeanderend mixtapeverhaal zal op een later tijdstip en een andere plek gepubliceerd worden. Over naar deel vier: Fall Day Here The Hallway. Het teerbeminde slachtoffer was deze maal Lore, een rosse chick die ik op tijd en stond tegen het lijf loop in Leuven of Schotland. Begin juli besloot zij onder het motto "good times, sweet stuff" een feestje te geven want feestjes zijn leuk.

Het ideale excuus met andere woorden om haar naast drie gestolen borrelglaasjes een mixtape in de handen te dumpen. Het artwork was wel afgeprint in glorious zwart-wit.

1. The Real Mckenzies – Loch Lomond. Lore, ik en nog drie olijke lieden hebben afgezien on the bonnie, bonnie banks of Loch Lomond. Die echte Mckenzies spelen Keltische punk maar dat wist u natuurlijk al. Het lied in kwestie is wel degelijk de cantusklassieker, zij het met een andere tekst. (Klik!)
2. Drive-By Truckers – Carl Perkins' Cadillac. Woestijncountryrock ofzo. Waar ik vandaan kom, sla je een persoonlijke tip van GW niet in de wind. De Truckers stonden op vorige week Pukkelpop maar ik moest werken. Carl Perkins' is een halve held en een halve pechvogel. (Klik!)
3. Eddie Floyd – Knock On Wood. Pure Staxsoul recht van de bron. Een paar woorden meer uitleg: autokerkhof, wijsgeer, banaan. (Klik!)
4. Franco Saint De Bakker – No One Knows. Antwerpse jazzterroristen beroven the Queens Of The Stone Age met de vingers in de neus. De vocals hebben een vreemd onderwatereffect. Rudy Trouvé doet wel eens iets bij Franco Saint De Bakker. (Klik!)
5. Kiss My Jazz – Wild Orchid. Nog jazzterrorisme uit Antwerpen. Met Rudy Trouvé op meer fulltime basis. Zijn volgend jaar al een decennium wijlen. Helaas. Dit is een silly swing waarop twee Schotten heerlijk absurde stand-up comedy omhoog rochelen. "What's black and white / And eats like a horse? / A zebra!" Dat soort werk. Wild Orchid is overigens ook een erotische film met Mickey Rourke. Als ik mij niet vergis, had mijn daddy die vroeger op video. De snoeper.
6. Tom Waits – Ice Cream Man. Uit zijn zwoele jazzcatperiode, voor hij een wildeman werd. Tommetje laat kort en duidelijk weten wat hij met zijn leven wil aanvangen. "Show me you can smile, baby, just for me / I'll fix you with a drumstick, and I'll do it for free / 'Cause I'm your ice cream man / I'm a one-man band." (Klik!)
7. The 5.6.7.8.’s – Three Cool Chicks. Japanse mokkels bekend uit Kill Bill geven een eigen draai aan Three Cool Cats van Leiber & Stoller. Die heren hebben iets met dieren want Hound Dog, Yakety Yak en Alligator Wine zijn ook al van hun hand. (Klik!)
8. Fifty Foot Combo – Jennifer Jennings. Als kind heeft mijn daddy's videocollectie mij tweemaal overdonderd met geweldige muziek waar ik geen reet van begreep. In Wild At Heart was dat Slaughter House van Powermad. In Pulp Fiction was dat Misirlou door Dick Dale & His Del-Tones. Deze surfversie van Jennifer Jennings is het dichtste dat we in België zijn geraakt bij de rauwe oerkracht van dat nummer. Fifty Foot Combo is niet zo lang daarna gestopt. (Klik!)
9. Dead Man Ray – Killywatch. Weeral die Rudy Trouvé kerel. Deze keer bijgestaan door Daan. Deze keer gelukkig geen jazzterreur. Een heel noisy en heel vrije interpretatie van die verre Belgische nugget van the Cousins.
10. Mam – Maternité. Nederlandse experimentele pop uit de tijd dat de Jeugd Van Tegenwoordig nog geboren moest worden en Spinvis nog een krantenwijk liep, aldus gitarist Marco. Ik heb het altijd jammer gevonden dat dat hele krantenwijkgedoe als kinderarbeidding nooit is doorgebroken in België. (Klik!)
11. Machinepraat - Narcissus. Nog iets Spinvisachtig maar dan met een extra portie poëtische wartaal.
12. Don Mercedes – Rocky. Een soort Nederlandse John Terra die iets Duits nabalkt. Maar met een geweldige gitaarlijn en een dito hook. (Klik!)
13. Iggy Pop – Nazi Girlfriend. Nonkel Iggy gebruikt zowaar een akoestische gitaar. Het verhaal gaat dat Stoogesgitarist Scott Asheton nogal fan was van het nationaalsocialisme. Toen hij getuige was bij het huwelijk van Iggy met een Joods meisje droeg hij uit respect een Luftwaffe- in plaats van een SS-uniform. (Klik!)
14. Oasis – Married With Children. Ik ben nooit echt fan geweest van De Gebroeders Wenkbrauw al staat er wel een CD of drie van in mijn rek. Uit de afprijsbakken gevist natuurlijk. Op dit luchtig deuntje wordt uitgelegd hoe een huwelijk kan verzanden tot een koude oorlog van haat en pijn. "I hate the way that even though you / Know you're wrong you say you're right / I hate the books you read and all your friends / Your music's shite it keeps me up all night." Geweldig herkenbaar spul. (Klik!)
15. Evil Superstars – Love Happened. Nog een luchtig deuntje maar dan afkomstig van vijf heren die een mooie carrière hebben gebouwd op moeilijk doen. Ik zag hen in de AB toen ze de volledige Jerusalem van Sleep erdoor draaiden. Ik was toen waarschijnlijk te jong om te begrijpen wat ze aan het doen waren. The horror! Mijn eerste confrontatie met de Evil Superstars kwam toen ik elf was. De jongste zoon van het toenmalig lief van mijn daddy had het toen recente Love Is Okay. Ik herinner me vooral dat de groepsnaam en het artwork enorm veel indruk op mij maakten. De eerste van Rage Against The Machine had een soortgelijk effect. Het zou nog minstens vijf jaar duren eer ik beide platen effectief te horen zou krijgen. Die jongste zoon in kwestie speelde trouwens in een Red Hot Chili Peppers-achtig groepje. Ah, de jaren negentig, een onschuldige tijd!
16. Frank Zappa – Dancin’ Fool. Intelligente fakedisco om te lachen! "I got no natural rhythm / But I go dancin' every night / Hopin' one day I might get it right." Het zal u niet verbazen dat ik zelf nauwelijks kan dansen. (Klik!)
17. The Clash – The Magnificent Seven. Politiek bewuste punkers geven hiphop een stevige beurt achterwaards in de poes. "Italian mobster shoots a lobster", van die nummers dat schrijven ze niet meer. (Klik!)
18. The Rogers Sisters – Fantasies Are Nice. They sure are. Lekker punkfunkgroepje dat nooit uit de schaduw van pakweg the Rapture of Radio 4 is geraakt. (Klik!)
19. LCD Soundsystem – Losing My Edge. De autobiografie die ik niet meer moet schrijven. "I heard you have a compilation of every good song ever done by anybody. Every great song by the Beach Boys. All the underground hits. All the Modern Lovers tracks." Toegegeven, het zou geen erg acurate autobiografie zijn. "I hear everybody that you know is more relevant than everybody that I know." Sommige geruchten zijn gewoon waar. (Klik!)
20. Barry Mann – Who Put The Bomp. Clevere nonsens en doo-wopparodie in een. Sander Yezerskiy heeft het geweten als ik zijn twitter mag geloven. Mann tekende met echtgenote Cynthia Weill voor classics als On Broadway, We Gotta Get Out Of This Place en Uptown. Frankie Lymon & the Teenagers antwoordden op dit lied met I Put The Bomb. (Klik!)
21. The Box Tops – The Letter. My favorite song. Simpel maar doeltreffend blue eyed souldeuntje dat bij herontdekking twee dagen op repeat heeft gestaan. Het duurt maar twee minuten maar het verveelt nooit. Er gebeurt constant vanalles. Tijdens de eerste veertig seconden worden respectievelijk drum, bas, gitaar en zang, backingvocals, blazers en strijkers om de beurt geïntroduceerd waarna het refrein losbarst. Een half minuutje later wordt een orgeltje bovengehaald dat twintig seconden later voorzichtig mag soleren. Daarna begint de fade out al en wil je het nog eens horen. En nog eens. En nog eens. Dan eentje om het af te leren. One for my baby and one more for the road. Frontman Alex Chilton richtte later Big Star op en de rest is geschiedenis. (Klik!)
22. The Velvet Underground – After Hours. Een naam die altijd van pas komt met een akoestisch niemendalletje gezongen door drumster Moe Tucker, de oermoeder van alle rockchicks. (Klik!)

Los van al het genamedrop, los van alle trivia: een paar opmerkingen uit het huidige hoofdstuk van Het Boek Geert. De vakantiejob loopt wel lekker, het is alsof ik nooit iets anders heb gedaan. Enig minpunt is dat ik tegenwoordig een vrouwelijke chef heb. Daar kan ik als male chauvinist biggetje niet goed mee om.

Na zeikregen komt zonnecrap: literair tijdschrift De Brakke Hond heeft laten weten een gedicht van mij te zullen publiceren. Which is nice. In verband met het punkproject heb ik afgelopen maandag al babysittend met het zusje naar The Shape Of Punk To Come geluisterd. She quite fancied it.

Guust Flater is een baas.