Wanneer de tijd enkel uitglijdt

All fucking right! Deel twee van onze saga In De Ban Van De Mixtape! Vandaag: In Soviet Russia Swordfish Harpoons You. Een compilatie ontstaan naar aanleiding van de party die GW in december gooide om zijn gloednieuw Gents onderduikadres in te huldigen.

Al zou het toeval uiteindelijk bepalen dat ik niet op de party geraakte. Ik ben nog steeds niet op GW's onderduikadres geweest. Ik heb ISRSHY tweeëneenhalve maand te laat overhandigd op het Interfacultair Songfestival waar oud-winnaar GW rondpronkte als een narcistische pauw en verlichting stal. De titel is uiteraard een Russian reversal van GW's weblog.

De fotografie is verschrikkelijk maar daar draait het nu niet om. Het artwork is simpeler dan dat van Tekenfilmtieten, zij het wel nog op dezelfde manier in elkaar gestoken. De traklist is handgeschreven omdat ik niet direct over een printer beschikte. De Heer weet dat ik een verschrikkelijk handschrift heb. Qua songs was het een moeilijkere keuze dan Tekenfilmtieten. Wat voor muziek geef je aan een eminent fanaat als GW? The answer, my friend, is blowing in the wind.

1. Jona Lewie – You’ll Always Find Me In The Kitchen At Parties. Het soort oldie dat niemand kent maar iedereen herkent. Leek me een passende opener. Niet alleen ben ik een groot liefhebber van keukens en alles wat er gebeurt, vraag maar aan mijn buik. Ook beschik ik verassend vaak over dit soort sociale awkwardness. De gebruikte MP3 was afkomsting van de Back To Mine van Richard X. Daardoor gaat het nummer aan het einde al een beetje over in Young Fresh 'n' Knew van Kelis. Als GW het gemerkt heeft, heeft hij er gelukkig niet over geklaagd. Wat een gentleman! (Klik!)
2. Al jolson – Swanee. De eerste man die sprak op het witte doek! Een held in een blackface! Een nummer van George Gershwin. Met tekst van Irving Caesar. Even Larry David likes this song. Grote Joden onder elkaar! (Klik!)
3. Bobby Vinton – Mr. Lonely. Een klassieker die nergens lijdt onder wat Akon ermee gedaan heeft. Wist u dat Akon een Senegalees is? Dat Bobby in Goodfellas door zijn zoon Robbie wordt gespeeld? The things you learn from Wikipedia! Soorgelijk wordt Waylon Jennings in Walk The Line gespeeld door zijn zoon Shooter. Als ik ooit een zoon heb, noem ik die ook Shooter. (Klik!)
4. Maurice Williams & The Zodiacs - Stay. Doo-wop op zijn best. Doo-wop is op zijn beurt één van de beste genrebenamingen ooit. Naast pakweg bluegrass. Stay is zo mogelijk nog onsterfelijker gemaakt toen Jackson Browne het medleygewijs achter zijn eigen The Load-Out plakte op Running On Empty. GW vertelde me ooit met grote ogen dat hij een mint condition Jackson Browne uit de LP-collectie van zijn oudjes had gevist. Ik herinner me niet welke LP, het was in ieder geval niet Running On Empty. Dit origineel van Stay is iets luchtiger en vooral veel korter. (Klik!)
5. Brian Poole & The Tremeloes – Do You Love Me. Niet het origineel, dat is van The Contours. Zelf ken ik het nummer van een live-CD van The Blues Brothers die mijn daddy heeft. Van die CD was ik zot lang voor ik de film zag. Dit nummer zit niet in de film. En ook niet in het vervolg, dat er best mocht wezen. Nog regelmatig doe ik onschatbare muzikale ontdekkingen met The Blues Brothers als vertrekpunt van mijn queeste. Brian Poole & The Tremeloes kregen hun platencontract van de man die de Beatles heeft afgewezen. Do You Love me was hun tweede single, hun eerste was een cover van Twist And Shout. Helaas hadden de Beatles met dat nummer vier maanden eerder een hit gescoord. The Tremeloes bestaan nog, zij het niet meer in de originele bezetting. Hun tripjes doorheen het oldiescircuit brengt hen volgend weekend naar Bree. Allen daarheen. (Klik!)
6. Freddy Cannon - Palisades Park. Also known as Freddy Boom Boom Cannon. Zoiets maakt een mens nieuwsgierig. Het nummer is geschreven door Chuck Barris. Die kent u misschien als onderwerp van Confessions Of A Dangerous Mind, het regiedebuut van George Clooney. Pony! is zot van George Clooney. Ik vond Confessions geen misse film, ik vond Good Night, And Good Luck een geweldige film, ik vond Syriana een van de pot gerukt stuk pretentie. (Klik!)
7. Ramones – Palisades Park. Hetzelfde nummer maar dan door mijn favoriete nozems. Die bevinden zich in goed gezelschap want the Beach Boys hebben het ook gecoverd. Hoe meer ik naar de Ramones luister hoe meer ik ervan overtuigd geraak dat hun grootste troef ligt in hun covers. Dat kan aan mij liggen. Joey is mijn favoriete Ramone. Rock 'n' Roll High School is mijn favoriete Ramonesnummer. She's A Sensation is ook mijn favoriete Ramonesnummer. Als ik later groot ben word ik een nozem. (Klik!)
8. The Fat Boys – Louie Louie. Metarap! Als die term nog niet bestond dan claim ik hem nu. Technisch gezien een cover van de garage standard maar met een nieuwe tekst over de geschiedenis van Louie Louie. Op een zeker moment, lieve kindjes, onderzocht het FBI of de tekst van Louie Louie al dan niet obsceen was. The Fat Boys sampelen hier de versie van the Kingsmen, denk ik. Old schooler dan dit wordt het niet. In zijn autobiografie beweert Chuck D dat hij de heren Fat Boys zo heeft gedoopt. Daarvoor heetten ze Disco 3. (Klik!)
9. Brother D – How We Gonna Make The Black Nation Rise. Iets oudere rap. Muzikaal sluit het perfect aan bij de kale disco van Rapper's Delight. Tekstueel is het iets compleet anders: black awareness maar dan redelijk braaf. Als die Chuck D van daarnet Malcolm X is, is Brother D Martin Luther King. "How we gonna make the black nation rise? / We gonna agitate, educate and organise!" Allemaal samen! Trek elkaar aan de snor! (Klik!)
10. Ronnie Spector – She Talks To Rainbows. Also known as Ronnie Ronette van The Ronettes. Also known as de echtgenote dan wel gevangene van Phil "Killer" Spector. Gelukkig is ze al een dikke dertig jaar gescheiden dan wel ontsnapt. Deze Ramonescover nam ze op met Joey als producer. Een mens zou voor minder tegen regenbogen balken. Tegen mij weigert Ronnie te spreken.
11. Bootsy Collins – Munchies For Your Love. De meest flamboyante bassist ten westen van Jare van State Of Mine. Op het solopad na avonturen bij wijlen James Brown en George Clinton. Broeierige, trage funk met niets van de meligheid waar Barry White een puike carriere uit heeft gebouwd. Mauro Pawlowski houdt veel van Barry. Persoonlijk houd ik meer van namedroppen maar dat had u al door. Als taalpurist spreek ik liever over naamdumpen. (Klik!)
12. Breakwater – Release The Beast. Weeral funk maar meer uptempo. Geen slecht nummer maar historisch vooral belangrijk omdat Daft Punk het heeft afgebroken om er Robot Rock mee op te bouwen. Breakwater was een zwarte band maar ik vind het eerder een naam voor een white trash Creedenceachtig bandje. Misschien verwar ik hen met Stillwater uit Almost Famous. (Klik!)
13. Social Distortion – Under My Thumb. Een Stonescover. Van de Stones ken ik belachelijk weinig. GW heeft ze gezien op Werchter Classic 2003. Shine A Light heeft hij gezien in het Paleis voor Schone Kunsten. Dat soort dingen vertelt hij mij. Dat soort relatie hebben wij. Deze versie komt van de CD White Light, White Heat, White Trash, één van de grappigste titels ooit. (Klik!)
14. Gorefest - Autobahn. Nederlandse deathmetalgoden dansen in het maanlicht met Duitse elektronicapioniers. Moeilijk te verteren: consumeren in kleine porties.
15. Deutsch-Amerikanische Freundschaft - Der Mussolini. De dans in kwestie. Yup, dit nummer had ik Big Nasty J. al in de maag gesplitst. I really like the song, Smithers. (Klik!)
16. King – Love & Pride. Wat er gebeurt als new wave halverwege jaren tachtig popmuziek wordt. Het nummer is niet bijster goed maar een geweldig guilty pleasure. King is een betere naam dan Queen en een minder foute groep. Ik heb het ontdekt tijdens het zappen, ik denk op Nederland Twee of Drie. Whatever. De zanger scheen iets vreemd te doen mijn zijn Dr. Martens. Ik draag de mijne gewoon. Ik heb andere manieren om op te vallen. (Klik!)
17. Jonathan Richman – I Was Dancing At The Lesbian Bar. Een dansende GW is geen zicht. Jonathan zou mij gelijk geven. Het nummer is één lange vergelijking tussen een straight bar en de lesbische concurrentie. "Well the first bar things were stop and stare / But in this bar things were laissez faire" en "In the first bar folks were drinking sips / But in this bar they could shake their hips". Er zijn slechtere manieren op het dorp rood te verven. (Klik!)
18. Ben Lee – What Would Jay-Z Do? Yup, dit nummer had ik Big Nasty J. al in de maag gesplitst. I really like the song, Smithers. Scherpe teksten: daar draait het om. (Klik!)
19. Jarvis Cocker - Running The World. Als existentialisme, politiek bewustzijn en ironie muziek worden. "Use your right to protest on the street / Yeah, use your right but don't imagine that it's heard / Not whilst cunts are still running the world". The man has a point. Maar ik ken natuurlijk niets van politiek. Of van ironie. Qua existentialisme heb ik toch een boek of drie gelezen van Sartre en twee van Camus. Moet genoeg zijn. (Klik!)
20. Dawn Landes - Young Folks. Het origineel van Peter, Paul & Björn heeft mij diep geraakt. Deze cover kan zo in O Brother, Where Art Thou? terecht. Bluegrass is één van de beste genrebenamingen ooit. Naast pakweg doo-wop. (Klik!)
21. Lenette Van Dongen – Voor Ik Vergeet. Koortsig geijlde cover van Spinvis. Ik heb dit nummer leren kennen via Wim M. in het zesde middelbaar. In het begin dacht ik dat het een grap was maar daar ben ik snel van teruggekomen. Wim hangt tegenwoordig de praeses uit in Gent en omstreken met een tictac in zijn neusgat. GW vond naar verluidt geen zak aan deze versie, de wanker. Het leven is een ziekte. (Klik!)

GW heeft nooit veel woorden vuil gemaakt aan ISRSHY. Pony! was jaloers en wilde een kopietje. Dat heeft ze nooit gekregen maar een andere mixtape zweefde uiteindelijk in haar richting. Daar gaan we een andere keer dieper op in.

Pax ex!