Bilzen was a gas

Ik leuter hier graag een eind weg over popmuziek en rock en/of roll. De trieste waarheid is dat ik geen reet ken van muziek en nog minder van dat soort muziek. In mijn vrije tijd luister ik enkel naar jazz. Zaterdag was het dan hoog tijd om die Jef Neve-dude eens uit te checken aan het Depot. After all was zijn soundtrack het enige dat niet tegenstak bij Dagen Zonder Lief, die film zonder ballen. Zelfs mijn daddy heeft Jef Neve al gezien en die komt nauwelijks nog buiten. Bovendien was de afterparty in het Depot toevertrouwd aan de zorgzame handen van Jules Deelder.

Daarom trof ik Sander Yezerskiy zaterdagavond iets na acht. Outfitgewijs had ik getwijfeld tussen een zoot suit en een standaard beatnikrommeltje met standaard beatniktrommeltje. Het compromis was gevallen op een jeansbroek, een hemdje en mijn kostuumjasje. Het kan niet altijd Kerstmis zijn. Outfitgewijs had Sander Yezerskiy getwijfeld tussen een nerd en een dweep. Waar het compromis was gevallen, wilt u liever niet weten. Do You Wanna Know spookte nog door mijn hoofd, ook al hadden the Kids dat niet gespeeld de dag ervoor.

Jef Neve trad aan met zijn trio dat enorm creatief de naam Jef Neve Trio droeg. En het was jazz zoals ik mij jazz voorstel maar dat bedoel ik niet al te positief. De muziek zweefde tussen ingetogen en uptempo met solo's en overgangen enzo. Het pianospel van meneer Neve was behoorlijk ingewikkeld en deed soms meer aan als klassieke muziek dan als jazz. Drummer Teun Verbruggen stond ook in voor wat elektronisch speelgoed. Dat had hij beter thuisgelaten. Het paste totaal niet in het geluidsbeeld dan wel klankpallet. Om de twee nummers ofzo zette Jef Neve een paar stapjes weg van zijn piano om op een houterige manier de titels van de nummers te vermelden en te verklaren met crappy anekdotes. Het optreden duurde mij ook wat te lang. Misschien moet ik dit jaar wat meer naar Jazz Op Zondag gaan.

Daarna mocht Jules Deelder dus aan de slag en dat deed hij prachtig. Enorm old school: twee platenspelers, geen hoofdtelefoon en alles perfect aan elkaar gemixt. Dit was een hoogmis van jazz geleid door de paus himself. En wat een coole paus. Jules Deelder is cooler dan Big Nasty J., Jules Deelder is cooler dan de papa van Sander Yezerskiy. Het noodlot en mijn ouders hebben mij gedwongen door het leven te strompelen zonder een greintje funk of elegantie. Zelden heb ik daar zo maling aan gehad. Zelden heb ik zo gedanst. Want jazz is dansmuziek, vergis u daar niet in.

Deelder pompte alles wat volgens mij ontbrak bij Jef Neve de zaal in. Jef bracht jazz voor jazzkenners, Jules bracht jazz voor iedereen. De paus preekte dat jazz is en leeft en gebeurt en beweegt en neemt en geeft en weet en spreekt en doet en laat en komt en gaat. De hele zaal hing aan zijn lippen. Alle mooie dansende meisjes. Alle mooi dansende meisjes. Alle hippe vogels. Alle losers. Jules zelf behield zijn cool en ging zich enkel te buiten aan luchtdrums en luchttrompet.

Het was groovy, kat.