No one knows how to hate me quite like you do

En dan nu de allerlaatste aflevering van Mixtape Madness! Eventuele vervolgen zullen moeten wachten tot volgende zomer. Mijn leescijfers zakken dalen sneller dan Eric Van Rompuy aan een lekke parachute. Vandaag: The Big Fake Document, persoonlijk overhandigd aan cousin Alexander en het kan me niet schelen of hij er al naar geluisterd heeft, de hufter!

1. The Bonzo Dog Doo-Dah Band – The Intro And The Outro. Een arty farty bandje met veel humor dat zich specialiseert in music hall, oude jazz en psychedelica. Het nummer is een opsomming van echte en fake muzikanten. "Say hello to big John Wayne, xylophone", "looking very relaxed, Adolf Hitler on vibes", "Eric Clapton, ukulele / Hi Eric!", "General de Gaulle on accordion / Rather wild, general!" et cetera. Ik heb dit leren kennen via een column over obscure muziek die Jan De Smet van De Nieuwe Snaar had in wijlen Teek. (Klik!)
2. Brigitte Bardot – Bubble Gum. Bubblegum pop in alle mogelijke betekenissen. Brigitte was een hete doos en is een soort fasciste tegenwoordig. Dat apprecieer ik wel in een vrouw. (Klik!)
3. The Thamesmen – Gimme Some Money. Stereotypisch Merseybeatbandje doet een aardige pastiche op Money (That's What I Want). "Your face is okay / But your purse is too tight / I'm looking for pound notes, loose change, bad checks, anything." When the Thamesmen later changed their names to Spinal Tap, they had a couple of nice-sized hits. The are currently residing in the "where are they know" file. (Klik!)
4. The Rules – Ouwe Lullen Moeten Weg. Als the Rules hier speelden, kwamen de meisjes kilometers fietsen. Voor de ene helft van Appeldoorn waren the Rules God. The Rules hadden nummers die haarscherp zeiden wat er mis was. Ouwe Lullen Moet Weg is door de Gelderse politie uit alle platenzaken gehaald. Nooit is Nederlandstalige protestrock uit de jaren zestig scherper geweest. Frontmannen Jaap Tracht en Hans Hardenberg heten in het dagelijks leven gewoon Kees van Kooten en Wim de Bie. (Klik!)
5. Ashbury Faith – Get It. Als Axl Peleman meer doet dan wat bassen en wat schreeuwen gaat hij snel vervelen. Toch heb ik Camden een keer of vijf gezien, als het niet meer is. Voornamenlijk omdat zij in die tijd letterlijk overal speelden. Ashbury Faith wordt te vaak doch volledig terecht met de Peppers vergeleken. "I got laid for the first time on a football field / Reagan said he wanted to disarm that goddam shield."
6. Kid Rock – Yo-Da-Lin’ In The Valley. Of hij nu metal maakt voor hillbillies of Lynyrd Skynyrd op het genante af ript, Kid Rock blijft de James Joyce van het post-Koude Oorlog-era. Bij regels als "We didn't have no internet but man I never will forget / The way the moon light shined upon her hair" komen de tranen mij in de ogen van ontroering. Daar kan Wim Soutaer enkel van dromen. Dit was Kids eerste singel, old school hiphop over cunnilingus. (Klik!)
7. PPZ30 – Jumpin’ Jehosaphat. Iets met een paar Belgen en een paar niet-Belgen. Iets tussen triphop en breakbeat in maar dan funky. Bestaan nog altijd ontdek ik net. Good for them! (Klik!)
8. Susan Cadogan – Fever. Weer een reggaeversie van een standard. Kan geen kwaad. Fever kan daar tegen. (Klik!)
9. T.C. Matic – Putain Putain (Demo). Eentoniger en ongestructureerder dan de uiteindelijke versie maar al minstens zo aanstekelijk. Arno's ontboezemingen over de lengte van zijn zizi zaten er al in.
10. Duane Eddy – All I Really Want To Do. Handlanger van Lee Hazlewood en uitvinder van de twang-gitaar doet een instrumentale Dylancover. Voor Bob reden genoeg om in zijn Kronieken te concluderen dat zijn nummers meer zijn dan clevere lyrics.
11. Jim Morrison – Angels And Sailors. Stukje spoken word dat na zijn dood door de overige Doors van muziek is voorzien. "The Spanish girl begins to bleed/ She says her period / It's Catholic heaven / I have an ancient Indian crucifix around my neck / My chest is hard and brown." (Klik! Ik vond geen apart filmpje maar het zit er ergens tussen.)
12. Two Russian Cowboys – Not An R.E.M. Fan. Geschifte Belgen verklaren op een bedje van akoestische folk dat ze niet zo zot zijn van Michael Stipe en de zijnen.
13. Neil Young – A Man Needs A Maid / Heart Of Gold Suite. De meeste muzikanten zouden hun oudste dochter, hun rechterlong en hun toekomstige gouden platen overhebben voor meestersongs als deze. De meeste muzikanten zouden meestersongs als deze ook zo lang mogelijk uitmelken. Niet zo bij Ome Neil, hij plakt ze gewoon aan elkaar met indrukwekkende gevolgen.
14. Johnny Cash – Hung My Head. Geschreven door Sting en reden genoeg om hem een leven vol crappy Policegedoe te vergeven. Uit de Americanperiode van Johnny uiteraard. (Klik!)
15. Gram Parsons – Ooh Las Vegas. Picture Ryan Adams anno 1970. Picture de wereldwijde verbazing dat country cool kan zijn. Picture regels als "The queen of spades is a friend of mine / The queen of hearts is a bitch / Someday when I clean up my mind / I'll find out which is which". (Klik!)
16. The Minutemen – History Lesson Part II. Muzikale autobiografie: "Me and Mike Watt played for years / Punk rock changed our lives". Hoe sneller u zich verdiept in the Minutemen, hoe beter. (Klik!)
17. Simon & Garfunkel – I Am A Rock. Aanstekelijk popliedje dat bewijst de heren Paul en Art beschikken over een scheut zelfrelativering. (Klik!)
18. Serge Gainsbourg - Hold Up. Waar liefde en misdaad versmelten. Waar Frans en Engels versmelten. "Je suis venu pour te voler / Cent millions de baisers / (...) / C'est un hold-up."
19. Lars Frederiksen & The Bastards - Switchblade. Als je dan toch een overval moet plegen, komt een wapen altijd van pas. Nevenproject van Rancid, dat ik onder invloed van meneer Petit zag in 't Lintfabriek. De CD heb ik later bij de uitverkoop van de Bilbo geplukt. (Klik!)

Conclusie: een kleine pizzabodem met enkel tomatensaus en een beetje kaas is geen pizza bambino. Ja, het wordt dringend tijd dat ik nog eens onder de mensen kom. U bent gewaarschuwd.