The suicide life of zack cody

Het is maandag vijftien September. Het is half drie. Je wandelt in Leuven. Je wandelt in de Parijsstraat. Je wandelt niet zo ver van de JJ. Je GSM gaat. Ze kennen je naam. Ze hebben je nummer. Je neemt op. Ze vragen of je die avond naar Meshuggah in de AB wilt gaan. Je zegt: “ja”.
Je overweegt twee paar oordoppen mee te nemen. Je beseft dat het onmogelijk is om twee oordoppen in één oor te duwen. Je overweegt het tweede paar in je neus te steken. Je beseft dat dat ronduit oncomfortabel zou zijn. Je beseft dat dat onhygiënisch zou zijn. Je beseft dat dat geen zicht zou zijn. Je beseft dat dat geen reet zou helpen tegen het lawaai.
Je laat de professor weten dat je die avond naar Meshuggah in de AB gaat. Je gaat naar de site van de AB. Je leest dat het voorprogramma aan death metal doet. Je gaat naar Wikipedia. Je leest over Meshuggah. Je struikelt over het woord “polyrythmic”. Je krabbelt weer recht. Je drinkt een tas koffie. Je gaat vanavond naar Meshuggah in de AB. De teerling heeft geworpen.
Trigger The Bloodshed. Death metal dus. Daarvan ken je nog minder dan van gewone metal. Eigenlijk gedragen deze jongens zich net als die punkbandjes die je zo vaak ziet. Ze spelen een korte set. Ze dragen bandshirts. Ze roepen op tot publieksparticipatie die uitblijft. Ze proberen hun merchandise te slijten. Ze dragen een korte broek. Het verschil zit in hun lange haar. Het verschil zit in hun death metal. Trigger The Bloodshed was verdraagbaar maar je voelde er niets bij. Je begreep er niets van.
Meshuggah. Metal voor intello’s. Metal voor jazzo’s. Metal voor ADHD’ers. Dolle pret voor weirdo’s. Je hebt al die omschrijvingen gelezen of gehoord. Je hebt ze op jouw beurt gedebiteerd. Je hebt je geen moment verveeld Je was best wel onder de indruk van de rauwe kracht van Meshuggah. Je had het wel op het originele baswerk en de averechtse gitaarsolo’s. Caligula zou geglimlacht hebben.